Ψευδαισθήσεις

Ψευδαισθήσεις

Σ΄ αυτή τη ζωή οι άνθρωποι δοκιμάζουν εναλλακτικά καλοτυχία και κακοτυχία, ευτυχία και δυστυχία. Ο κόσμος ξεγελά τους ανθρώπους ή μήπως οι άνθρωποι αυτοκοροϊδευόμαστε;;

Ζούμε μία πραγματικότητα ή μία ψευδαίσθηση;

Μήπως τελικά είμαστε σαν τον κοιμισμένο που στο όνειρό μας δοκιμάζουμε όμορφα και ευχάριστα πράγματα και πιστεύουμε σ’ αυτά. Ξυπνάμε και στενοχωριόμαστε αφού ξαφνικά τα χάσαμε. Ήταν ένα όνειρο!! Έτσι αποζητάμε πάλι τον «ύπνο» μήπως και ξαναζήσουμε τις ίδιες ευχάριστες καταστάσεις.

Κι αν στον ύπνο μας ζούμε πόνους και θλίψεις κι όταν επιστρέφουμε στον κόσμο όλα χάνονται και νοιώθουμε χαρά, αγαλλίαση, επειδή απαλλαχτήκαμε από αυτά, τότε τι γίνεται;;

Ο «ύπνος» λοιπόν είναι καλύτερος ή η πραγματικότητα;; Και ποια είναι η πραγματικότητα;;

Πολλοί μιλάνε για «ξύπνημα συνείδησης» και τα παρόμοια. Τι είναι τελικά αυτό το ξύπνημα;; Είναι κάτι που γίνεται μέσα μας ή έξω μας;;

Για να δώσουμε απαντήσεις θα πρέπει να αυτοπαρατηρηθούμε και να διαπιστώσουμε αν είμαστε μία ολότητα ή μία πολλαπλότητα. Να βεβαιωθούμε για το ποιος ζει «εν ύπνω» και ποιος είναι ξυπνητός. Και αν είμαστε μία πολλαπλότητα, ποιο κομμάτι μας ζει στον τρισδιάστατο κόσμο και ποιο ζει εδώ και κάπου αλλού, ίσως ταυτόχρονα.

Η αυτοπαρατήρηση μας βεβαιώνει ότι είμαστε το σώμα μας, όπου κατοικοεδρεύει ο ψυχολογικός μας κόσμος και μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο βρίσκεται και ένα μέρος του Θεϊκού μας σπινθήρα. Μόνο που τα Εγώ, τα ελαττώματα, κρατάνε αιχμάλωτο το μεγαλύτερο τμήμα αυτού του κομματιού του σπινθήρα.

Ποιο κομμάτι μας ζει την καθημερινότητά μας, την κάθε στιγμή μας;; Το τμήμα του θεϊκού σπινθήρα, η ουσία μας, ή τα ελαττώματά μας;;

Μία απλή υπόσχεση προς τον «εαυτό μας», για παράδειγμα, “ότι δεν θα θυμώσουμε”, θα μας βεβαιώσει για το αν ζούμε με το κομμάτι της αλήθειας μας, ή με το τμήμα της ψευδαίσθησης, με το τμήμα το θεϊκό ή με το κομμάτι των ελαττωμάτων μας.

Η διαφορά είναι στο ότι τα Εγώ, τα ελαττώματα, επιδιώκουν να μας δέσουν με οτιδήποτε υλικό, αρνητικό, ενώ η ψυχή μας προσπαθεί να μας οδηγήσει στον δρόμο της επιστροφής προς τον πραγματικό μας σκοπό, προς το Θείο, προς το ανώτερο. Η πάλη αδιάκοπη και η επιλογή κάθε στιγμή «φαινομενικά» δική μας.

Και λέω φαινομενικά διότι λέμε και βεβαιώνουμε με στόμφο πολλές φορές ότι έχουμε ελεύθερη βούληση, ότι εμείς αποφασίζουμε. Ποιοι εμείς;;; Ποιος Εγώ;; Όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον θυμό μας, την λαιμαργία μας, την λαγνεία μας, την περηφάνια μας, πώς είναι δυνατόν να έχουμε ελεύθερη βούληση και να αποφασίζουμε;;

Μόνο ο ελεύθερος από ελαττώματα άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση. Οι υπόλοιποι είμαστε αιχμάλωτοι των ελαττωμάτων μας, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι. Αυτά μας οδηγούν, αυτά μας παρασύρουν, αυτά μας αλλάζουν διάθεση.

Αν το βράδυ που πάμε για ύπνο χαλαρώσουμε και στρέψουμε την προσοχή μας στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας, θα ακούσουμε φωνές, φασαρία, σαν πανηγύρι, σαν λαϊκή αγορά. Είναι τα ελαττώματα που φλυαρούν και προσπαθούν να κυριαρχήσουν. Αυτά έδιωξε ο Ιησούς από τον Ναό. Αυτοί είναι οι έμποροι του Ναού μας, που Ναός είναι το σώμα μας.

Αυτά, τα Εγώ, τα ελαττώματα, δημιουργούν τον «ύπνο» και μας κρατάνε μακρυά από τον πραγματικό μας στόχο, τον στόχο της ψυχής μας και του Πνεύματός μας, του Είναι μας. Αυτά μας φορτώνουν με πρόσκαιρο πόνο, λύπη, χαρά και ένα σωρό ψευδαισθήσεις.

Το αληθινό, το μόνιμο, το αναλλοίωτο, μας το δίνει η Ουσία μας, η ψυχή μας, το Είναι μας. Αρκεί να θελήσουμε να το ακούμε και να του δίνουμε σημασία. Ξαφνικές σκέψεις από το πουθενά, διαίσθηση, τύψεις συνείδησης είναι μηνύματα ανώτερα που προσπαθούν να μας βοηθήσουν, να μας ξυπνήσουν, αν τους δώσουμε την απαιτούμενη προσοχή και σημασία.

Αυτό είναι και το ξύπνημα της συνείδησης. Να έχουμε την δυνατότητα επιλογής των οδηγιών της ψυχής και του Είναι μας και να έχουμε την Θέληση, την Δύναμη να κρατηθούμε σ’ αυτήν μας την επιλογή.

Τότε ξυπνάμε στην Αλήθεια, στο πραγματικό, στο Ελεύθερο. Κάθε τι άλλο είναι παιχνίδι του νου, που δυστυχώς στους περισσότερους κατευθύνεται από το τα ελαττώματά μας.

Η επιλογή δική μας.

Δημήτρης Φιλιππίδης

Ρωτώντας πας στην πόλη

Ρωτώντας πας στην πόλη

Κάποτε, οι άνθρωποι επικοινωνούσαν, βρίσκοντας την οποιαδήποτε αφορμή. Ρώταγαν, τί ώρα είναι. Μα, θα πει κάποιος, δεν είχαν όλοι ρολόγια. Κάποτε, ρώταγαν τον διπλανό τους, πώς θα πάω στο τάδε μέρος, τώρα ανοίγουν το GPS ή το κινητό τους και κοιτάζουν τον χάρτη. Ήθελες να ευχηθείς στον φίλο ή στον γνωστό σου, πήγαινες στο σπίτι του και σφίγγοντας το χέρι του τού έλεγες τις ευχές σου. Σήμερα, ένα μήνυμα στο κινητό ή στον υπολογιστή και τελειώσαμε.

Είδες τις επιτυχίες της τεχνολογίας;; Μας τα δίνει όλα, μας λύνει τα χέρια, λένε πολλοί. Βλέπουν όμως μόνο αυτά που μας δίνει και δεν θέλουν να δουν τα τόσα που μας έχει πάρει. Βλέπουν το δόλωμα και δεν αντιλαμβάνονται την φάκα.

Περπατάμε στο δρόμο με το κινητό στον χάρτη, βλέπουμε από που θα στρίψουμε για να πάμε στον προορισμό μας, βρίσκουμε τον προορισμό μας, αλλά χάνουμε όλα όσα θα μπορούσαμε να δούμε στην διαδρομή. Χάσαμε την διαδικασία που είναι και η ουσιαστική μάθηση.

Γίνεται η ζωή φαινομενικά πιο εύκολη, αλλά χάνεται η ζωή.

Η τεχνολογία βοηθά την νοικοκυρά, στο πλύσιμο, στο μαγείρεμα, στο σιδέρωμα, αλλά από την άλλη της ρίχνει και το δόλωμα της τηλεόρασης και έτσι μηχανοποιείται σε όλες τις στιγμές της.

Υποτίθεται ότι φτάσαμε στο φεγγάρι, πήραμε φωτογραφίες από τον Άρη, τον Δία, την Αφροδίτη, είδαμε την γη από το διάστημα, αλλά ταυτόχρονα γίναμε περισσότερο ασυνείδητοι, κοιμισμένοι στις πράξεις μας, και απλά υπάρχουμε στην ζωή. Πιστεύουμε όμως ακράδαντα ότι ζούμε!!!

Ρωτώντας πηγαίνει κανείς στην πόλη, λέμε. Για να πάει στην πόλη, θα πρέπει να ξέρει αυτόν τον προορισμό του. Να ξέρει ακριβώς τι ζητά για να μπορέσει να βοηθηθεί και να φτάσει στον προορισμό του. Ποια είναι αυτή η «πόλη»;;

Με την βοήθεια και της τεχνολογίας, χάσαμε τον προορισμό μας στην ζωή. Παλιά, ευχόντουσαν για τα παιδιά «να γίνουν καλοί άνθρωποι». Τώρα ευχόμαστε, «να αποκτήσουν καλή δουλειά, πολλά λεφτά, μια καλή θέση στην κοινωνία. Η διαφορά είναι και φαινομενική και ουσιαστική.

Η προσπάθεια να γίνει κανείς καλός άνθρωπος σε οδηγεί στην ιερή πόλη, στον θεϊκό στόχο, στην αγάπη προς τον πλησίον και τον εαυτό σου. Ο αγώνας να αποκτήσουμε καλή δουλειά, πολλά λεφτά, μας βάζει στην ζωή το στοιχείο του ανταγωνισμού, που φέρνει κακία, μίσος, έχθρα, υπερηφάνεια, εγωισμό, κα. Όλα αυτά μας κάνουν δυστυχισμένους ή υπερήφανους προσωρινά για την επιτυχία μας, η οποία μας σπρώχνει προς το επόμενο βήμα του ανταγωνισμού, και μετά στο επόμενο, στο επόμενο, χωρίς ποτέ να χαιρόμαστε αυτό που έχουμε. Ο φόβος μη χάσουμε την θέση, την πρωτιά, την εικόνα στην κοινωνία, μας κάνει να μην μπορούμε να απολαύσουμε τίποτε από όσα πετύχαμε. Γιατί;;; Μα διότι όλα αυτά δεν βοηθάνε, λόγω της κακής τους διαχείρισης, να βρούμε τον πραγματικό δρόμο της χαράς της ζωής, της γαλήνης, της ηρεμίας, της αγάπης.

Εδώ, για την δεύτερη κατηγορία πάντα, και να ρωτήσουμε για την «οδό προς την πόλη», η ερώτησή μας θα είναι λανθασμένη κι έτσι και οι πληροφορίες που θα μας δοθούν θα μας οδηγήσουν μακρυά από την αλήθεια, είτε επειδή δεν θα είμαστε ξεκάθαροι στην ερώτησή μας, είτε ο τρόπος σκέψης μας θα ερμηνεύσει λάθος τις σωστές πληροφορίες που μας δόθηκαν.

Κάτι πρέπει να αλλάξει μέσα μας, κάτι να ξυπνήσει, κι αυτή είναι η συνείδησή μας. Ας μην μας ξεγελά ο νους, λέγοντάς μας ότι είμαστε ξύπνιοι, συνειδητοί. Μία στιγμιαία παρατήρηση του εαυτού μας, των πράξεών μας, των λόγων μας, θα μας έδειχνε φανερά και καθαρά το ότι «κάποιος άλλος» κάνει κουμάντο μέσα μας.

Αυτό θα ήταν αρκετό να ταρακουνηθούμε και να γίνουμε αναζητητές, αναζητητές της αλήθειας.

Κι όποιος ψάχνει, βρίσκει.

Δημήτρης Φιλιππίδης

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

"Ο καλός μαθητής είναι αυτός που δεν επιτρέπει να τον μπερδεύει ο Δάσκαλος".

Α.Δ. MICHAEL

Οι περισσότεροι θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας και πολλές φορές είμαστε απόλυτοι στον ισχυρισμό μας. Όμως, υπάρχει και κάποια σκοτεινή πλευρά που δεν την γνωρίζουμε, υπάρχει και ένα τμήμα του που δεν το δεχόμαστε. Είμαστε σαν την πόλη μας που γνωρίζουμε καλά την γειτονιά μας, τις περιοχές που κινούμαστε καθημερινά, αλλά υπάρχουν κι άλλες "γειτονιές" που δεν τις γνωρίζουμε σχεδόν καθόλου. 

Για να τις μάθουμε αυτές τις πλευρές, θα πρέπει να τις επισκεφθούμε, να τις γνωρίσουμε, να τις κατανοήσουμε μέχρι λεπτομέρειας και μετά να πούμε "ναι, τώρα τις ξέρω". Πρέπει δηλαδή να οδηγήσουμε το φως της Συνείδησής μας σ' αυτήν την σκοτεινή πλευρά της πόλης μας, του εαυτού μας, έτσι ώστε να κατανοήσουμε μεγαλύτερο τμήμα του εαυτού μας. 

Το κακό όμως με τους περισσότερους από εμάς είναι ότι προβάλλουμε την άγνωστη πλευρά του εαυτού μας σε άλλα άτομα και θεωρούμε ότι αφού την βλέπουμε στους άλλους κι όχι σε μας, εμείς δεν την έχουμε. 

Καλό είναι να μας γίνει κατανοητό ότι όταν παρατηρούμε οτιδήποτε στους άλλους, μας γίνεται αντιληπτό επειδή το έχουμε κι εμείς μέσα μας. Δεν έχουμε όμως καλή σχέση με τον εαυτό μας, δεν τον γνωρίζουμε όπως θα έπρεπε, κι έτσι ο "άλλος" γίνεται ο καθρέφτης μας. 

Για να ανάψουμε το φως της συνείδησης μέσα μας, για να αντιληφθούμε τις σκοτεινές μας πλευρές, θα πρέπει να δουλέψουμε σοβαρά και εντατικά με τον εαυτό μας. Και κυρίως, όταν καταδικάζουμε ένα πρόσωπο για κάτι, έχουμε υποχρέωση να δουλέψουμε πάνω στο ίδιο ελάττωμα μέσα μας, να το βρούμε, να το κατανοήσουμε, να το καταδικάσουμε αν δεν μας ωφελεί, κι έτσι το συνειδησιακό φως να παραμείνει στην μέχρι τώρα σκοτεινή μας γωνιά. 

Η αυτοπαρατήρηση είναι το απαραίτητο εργαλείο που θα μας βοηθήσει να μπούμε στην σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, να κάνουμε τις διαπιστώσεις μας, να κατανοήσουμε και να επέμβουμε δυναμικά αλλάζοντας προς το καλύτερο αυτό που δεν μας εξυπηρετεί σωστά. 

Πολλές φορές το σοκ είναι μεγάλο και μας τρομάζει να συνεχίσουμε την αναζήτηση, καθώς μας τρομάζουν γενικά τα σκοτάδια, αλλά πρέπει να οπλιστούμε με ΘΕΛΗΣΗ και με ΔΥΝΑΜΗ για να πετύχουμε αυτό που οι πρόγονοί μας είχαν γραμμένο στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς "ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ". Γνωρίζοντας τον εαυτό μας, πράγματι κατανοούμε τους άλλους, κατανοούμε τα πάντα γύρω μας. Μας ανοίγεται η αλήθεια και δεν παλινδρομούμε με τις απόψεις των άλλων, γιατί πλέον "γνωρίζουμε". 

Σ' αυτόν τον εσωτερικό δρόμο, σ' αυτήν την διαδρομή αναζήτησης τα βήματα δεν είναι εύκολα. Να γιατί ο Ιησούς είπε: "από τους χίλιους που με ακούνε ένας θα με ακολουθήσει. Από τους χίλιους που θα με ακολουθήσουν ο ένας θα είναι δικός μου". 

Και ας προσέξουμε σ' αυτό το δύσκολο μονοπάτι, διότι όταν θεωρούμε ότι βαδίζουμε καλά, μάλλον πηγαίνουμε λάθος και αντίθετα όταν νοιώθουμε ότι δεν πάμε καλά, τότε βαδίζουμε πολύ καλύτερα. 

Επειδή ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτό μας, η μάχη είναι σκληρή. Κι όποιος δεν έχει ΘΕΛΗΣΗ εγκαταλείπει τον αγώνα με διάφορες δικαιολογίες, όπως ότι ο αγώνας είναι μάταιος, είναι άσκοπος, ότι τα ξέρουμε όλα και παρόμοιες δικαιολογίες που προβάλει το Εγώ μας για να μας σταματήσει από την μάχη που δεν το συμφέρει διότι συνεχίζοντας θα χάσει την ύπαρξή του το Εγώ - ελάττωμα. 

Γεμάτοι ελαττώματα δεν είμαστε άνθρωποι, ούτε κατ' ουσίαν ούτε κατ' όνομα. Ρίχνοντας το βλέμμα μας στα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας το διαπιστώνουμε εύκολα. Το αν το αποδεχθούμε ή όχι είναι ένα άλλο ατομικό θέμα μας. 

Αλλά ο ιδανικός Άνθρωπος ζει στην Αλήθεια, ζει γεμάτος Αγάπη, ζει με τον Θεό και για τον Θεό. Έχει λόγους να ζει, να παλεύει για τα ιδανικά του και γι' αυτό ζει στο ΤΩΡΑ, συνειδητά, έχοντας την καρδιά του ανοιχτή και την "γραμμή επικοινωνίας με τον Θεϊκό του Πατέρα" πάντα ανοικτή. 

Διαφορετικά ΓΙΑΤΙ ζούμε;;; 

Για να κάνουμε 2-3 παιδιά. Μα και η γάτα μου έκανε 15, άρα είναι καλύτερη από εμένα. Ζούμε για να αποκτήσουμε υλικά αγαθά;; Μα, τα σάβανα δεν έχουν τσέπες, και ΟΛΑ αυτά γύρω μας αποθαμένων αποκτήματα είναι. 

ΓΙΑΤΙ ΖΟΥΜΕ;;;;;

Γνωρίζουμε την απάντηση;; Μάλλον όχι, γι' αυτό η ανθρωπότητα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, κι ενώ ΟΛΟΙ το αντιλαμβάνονται, ελάχιστοι προσπαθούν να αλλάξουν κάτι στον εαυτό τους και στο περιβάλλον τους. 

Τίποτε δεν επιτυγχάνεται χωρίς αγώνα, και ο αγώνας θέλει κατανόηση (μέσω της  αυτοπαρατήρησης), θέλει Θέληση, θέλει Αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον μας, όπως μας λέει και η πρώτη από τις δέκα Εντολές.

Η τελική επιλογή είναι δική μας, αλλά επειδή ο χρόνος στην εποχή του Υδροχόου που ζούμε τρέχει πολύ γρήγορα, έχουμε υποχρέωση να κάνουμε την επιλογή μας ΤΩΡΑ. Το αύριο δεν έρχεται ποτέ.

Άσπρο - μαύρο

Άσπρο – μαύρο

Οι περισσότεροι στην χώρα μας και σε άλλες χώρες, θεωρούμε ότι όλα όσα γίνονται έχουν άμεση σχέση με τον οικονομικό έλεγχο των λαών. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα;;

Διότι, μία περισσότερο προσεκτική παρατήρηση των αλλαγών, σε ότι αφορά τους ανθρώπους, θα μας έδειχνε ότι η αλλαγή δεν μένει μόνο στην οικονομική στενότητα ή στον περιορισμό των εξόδων, μικρό ή μεγάλο.

Αυτό που ουσιαστικά εξελίσσεται στην ανθρωπότητα είναι η αρνητικότητα, η γκρίνια, η μιζέρια, η κακία, η εκδίκηση, ο εγωκεντρισμός, η αυτοαγάπη, και ταυτόχρονα η αδιαφορία προς τους άλλους.

Επιβιώνει δηλαδή το “ο θάνατός σου η ζωή μου” και ξεχάσαμε την προτροπή του Ιησού Χριστού “αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”.

Φταίει το οικονομικό γι’ αυτό;; Μάλλον όχι.

Καθώς βρισκόμαστε στο τέλος των καιρών, ουσιαστικά κι όχι λογοτεχνικά ή ποιητικά, εξελίσσεται ένας πόλεμος μεταξύ της “Λευκής Αδελφότητας” και της “Μαύρης Αδελφότητας”. Ο αγώνας γίνεται με τον έναν να προσπαθεί να ενώσει ψυχές με Πνεύματα, εξουδετερώνοντας τα εμπόδια των ελαττωμάτων μας και την Μαύρη να προσπαθεί με κάθε τρόπο να μην αφήσει την Λευκή να επιτελέσει το έργο της. Έτσι έχοντας η Μαύρη αδελφότητα υπό τον έλεγχό της τους περισσότερους των κυβερνώντων, που παρουσιάζουν ολοφάνερα έλλειψη συνείδησης, τους οδηγεί να λαμβάνουν τέτοια μέτρα που να “ταΐζουν” τα ελαττώματα του λαού και να τα γιγαντώνουν.

Βλέπουμε την κακία να γιγαντώνεται. Διαβάζουμε για πράξεις που γίνονται γύρω μας που απέχουν πολύ από τις πράξεις έλλογων όντων. Κι όμως τις δεχόμαστε ως φυσιολογικές, συνηθισμένες. Ο νους μας, ως όργανο των ελαττωμάτων μας, εξοικειώνεται πολύ εύκολα στις αρνητικές τάσεις μας, θεωρώντας πολλές φορές ότι είναι μέχρι και “πρόοδος”. Αν είναι δυνατόν, κι όμως έτσι είναι.

Τί μας χρειάζεται για να ξεφύγουμε από την κατηφόρα, που δεν είναι φυσιολογική εξέλιξη, και να οδηγηθούμε προς το καλό, το θετικό, τον Θεό, όπως κι αν τον δέχεται ο καθένας;;

Κατ’ αρχήν να πάψουμε να ακούμε αυτούς που εκφράζονται μέσα από τον νου μας, που είναι τα ελαττώματά μας. Ας στρέψουμε την προσοχή μας στην καρδιά μας, στο Πνεύμα μας, στην θεϊκή μας προέλευση και την ανάγκη επιστροφή μας στην πηγή μας, στην πατρίδα μας. Η καρδιά μας βοηθά, διότι εκφράζει αγάπη, μας προειδοποιεί με την διαίσθηση, μας δείχνει τον διαχωρισμό του καλού από το κακό με την συνείδηση, με τις τύψεις.

Φυσικά να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι ούτε η μία ούτε η άλλη αδελφότητα δεν επεμβαίνει αυτόβουλα στον καθέναν μας. Η “ελεύθερη βούληση” του καθενός είναι συμπαντικός Νόμος που δεν τον παραβιάζει κανένας. Εμείς “ανοίγουμε” την πόρτα για να μπει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ή η κακία, το μίσος, η αρνητικότητα. Είναι επιλογή μας.

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη επιλογή για όποιον “βλέπει” ότι η ανθρωπότητα οδηγείται στον γκρεμό, να επιλέξει μόνο το λευκό, μόνο το καλό, μόνο την αγάπη κι ας θεωρηθεί εκτός εποχής, ρομαντικός ή σαλταρισμένος.

(Μέσα από τα άρθρα αυτά θα διαβάζεται ΜΟΝΟ αλήθειες, χωρίς καμμία διάθεση να δημιουργηθούν φόβοι και ο καθένας κάνει τις επιλογές του).

Δημήτρης Φιλιππίδης

Μία νέα έξοδος

Μια νέα έξοδος

Η εποχή του Υδροχόου είναι η εποχή του Φωτός, της Συνεργασίας, της Διαίσθησης. Με το Φως φωτιζόμαστε, με την Συνεργασία ενωνόμαστε και με την Διαίσθηση ενοποιούμαστε με τον Θεό.

Υπάρχουν αγγελιοφόροι που μας θυμίζουν κάθε φορά το “μήνυμα”. Δεν νοιάζονται αν θα τους πιστέψουμε ή όχι. Προσπαθούν να κάνουν το καθήκον τους με τον καλύτερο τρόπο, “να δώσουν το μήνυμα”, “την Αλήθεια”, που η Λευκή Αδελφότητα τους έχει δώσει.

Για τους δύσπιστους και τους ξερόλες δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο από το να τους ενημερώσουμε για το Φως που φωτίζει τον σωστό δρόμο, αυτόν που οδηγεί στην Έξοδο και να τους αφήσουμε στην επιλογή τους.

Για όσους αφουγκράζονται το Είναι τους, δίδεται Φως πάντα στον δρόμο τους, Φως που φωτίζει το μονοπάτι τους.

Αυτό που θυμίζεται στους οδοιπόρους του φωτεινού μονοπατιού είναι: αγνότητα, θέληση, ταπεινότητα. Πώς θα επιτευχθεί;; Μα, με Θέληση, άσκηση και ξύπνημα Συνείδησης. Ας μην παρασυρόμαστε με την σκέψη ότι έχουμε ξύπνια Συνείδηση. Με εφαρμογή της Αυτοπαρατήρησης, εύκολα διαπιστώνουμε ότι “κοιμόμαστε” και μάλιστα βαθιά. Η ξύπνια Συνείδηση μας είναι απαραίτητη, διότι μας δείχνει τα όρια των λόγων, των πράξεων μας σχετικά με τον στόχο μας, το φωτεινό μονοπάτι που οδηγεί στην έξοδο και στο πλησίασμα στον Δημιουργό μας.

Η συνείδηση αυξάνεται μέσω συνειδητών εργασιών που κάνουμε. Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από τους δαντικούς κύκλους και ανάλαφροι, χωρίς υλικές και ψυχολογικές αποσκευές, να προχωράμε στο μονοπάτι της εξόδου, να προχωράμε.

Κάθε άνθρωπος, οικογένεια, ομάδα, μεγαλύτερη ομάδα, έχει το Ιερό του κι έχει υποχρέωση να το φροντίζει, διότι εκεί αποδίδουμε “φόρο τιμής στον Θεό”. Το Ιερό του ανθρώπου είναι η καρδιά του (όχι ο νους), γι’ αυτό πρέπει να διατηρούμε τον ναό-καρδιά καθαρό, απ’ όλων των ειδών τα σκουπίδια. Η αταξία εκεί σταματά την πορεία μας, αναστατώνει την ζωή μας και μας φορτώνει παλιά κι άχρηστα πράγματα που βαραίνουν το κάθε βήμα μας στο φωτεινό μονοπάτι.

Το ίδιο και το Ιερό της οικογένειας, ο Βωμός, το εικονοστάσι, πρέπει να είναι γεμάτος Αρμονία, διότι η κάθε δυσαρμονία επηρεάζει όλη την οικογένεια και την εργασία της. Αναγκαίο να κυριαρχεί η αγάπη, η αρμονία, η κατανόηση, η ευγένεια στις σχέσεις τους.

Ο κήπος, σ’ ένα γνωστικό σπίτι βοηθάει την αρμονία, σε αντίθεση με τις επικρίσεις, τα δυσαρμονικά λόγια, την συκοφαντία. Ανάγκη να βιώσουμε την Γνώση, την Σοφία, την Αγάπη, εδώ, τώρα διότι αν δεν το κάνουμε τώρα, δεν θα το κάνουμε ποτέ.

Τα ίδια ισχύουν και για τα Ιερά της πόλης, της χώρας, του πλανήτη. Υποχρέωσή μας να τα διατηρούμε καθαρά, σε Ισορροπία, σε Αρμονία για να επιτελούν το έργο τους με τον πιο δυνατό τρόπο.

Διότι αν αποφεύγουμε τα παραπάνω, αν δεν τηρούμε τους Νόμους, τότε δημιουργούνται ανισορροπίες και οργανικές που εμφανίζονται με την μορφή ασθενειών. Αυτές έρχονται για να μας θυμίσουν την παράλειψή μας προς τους Νόμους για να επανορθώσουμε και να ακολουθήσουμε την ορθή πορεία, αν φυσικά το θέλουμε. Καμμία ανώτερη δύναμη δεν επεμβαίνει στην ελεύθερη βούλησή μας, διότι είναι παράβαση Συμπαντικού Νόμου.

Όταν όμως δεν θέλουμε να αντιληφθούμε την παράβασή μας, τότε η ασθένεια συνεχίζεται, ως φυσικά ως τιμωρία, αλλά ως συνεχής υπενθύμιση. Οι Νόμοι δεν πρέπει να παραβαίνονται. Ο Σωκράτης, παράδειγμα προς μίμηση, ενώ δικάστηκε “άδικα”, δεν άκουσε τις προτροπές να φυγαδευτεί από την πόλη του, διότι θα παρέβαινε τους Νόμους. Αν δεν τηρούμε τους Νόμους και τις πινακίδες του ΚΟΚ (κώδικα οδικής κυκλοφορίας) δεν θα φτάσουμε στον προορισμό μας. Όλα υπόκεινται στους Νόμους και ξύπνια Συνείδηση μας οδηγεί σωστά σαν φάρος. Να γιατί πρέπει να την ξυπνήσουμε, για να φτάσουμε στην Έξοδο γρήγορα και με ασφάλεια.

Στην πορεία μας αυτή προς την Έξοδο, θα πρέπει να θυμόμαστε τα λόγια του Χριστού “ζήτα για να σου δοθεί”, “χτύπα για να σου ανοίξουν”, διότι χωρίς επικοινωνία, χωρίς βοήθεια “άνωθεν” δεν μπορούμε να προχωρήσουμε ούτε βήμα.

Και κλείνοντας, να θυμηθούμε την ρήση “ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται”. Για να γίνει καλός καπετάνιος όμως και να το αποδείξει στην φουρτούνα θα πρέπει να “δοκιμαστεί” πρώτα. Δοκιμασίες είναι λοιπόν τα εμπόδια και οι δυσκολίες της ζωής μας για να γίνουμε καλοί καπετάνιοι, διότι στην Έξοδο και για την συνέχεια της πορείας της Ανθρωπότητας χρειάζονται καλοί, σωστοί, και γεμάτοι Αγάπη καπετάνιοι.

Αν στόχος μας είναι να φτάσουμε στην Έξοδο στην ώρα μας, πρέπει να ξεκινήσουμε τώρα να δουλεύουμε με τις Αρχές της καρδιάς μας και με επιβλέποντα την ξύπνια Συνείδηση.

Το αύριο θα μας φέρει “αύριο” στην Φωτεινή Έξοδο.

Έλα στην θέση μου

Έλα στην θέση μου

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Εύκολο να το λες, δύσκολο έως αδύνατο να το κάνεις πράξη. Και είναι δύσκολο για έναν κυρίως λόγο, ότι προσπαθούμε να το εφαρμόσουμε με τον νου μας.

Ο νους μας είναι ένα εργαλείο που «κάποιοι», μέσα μας, το χρησιμοποιούν. Είναι κάτι σαν τον επεξεργαστή και το πληκτρολόγιο του υπολογιστή μας. Ανάλογα με το ποιος τα χειρίζεται και τι επιδιώκει, έχουμε και τα αποτελέσματα, τα οποία όμως πρέπει να είναι ήδη καταχωρημένα στην μνήμη.

Στην θέση του άλλου μπορούμε να μπούμε με το φυσικό σώμα ίσως, αλλά η δράση του νου, των συναισθημάτων, των κινήσεων μας, θα είναι διαφορετικά, διότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε όλες τις λογικές και συναισθηματικές παραμέτρους του άλλου. Για να το καταφέρουμε αυτό θα πρέπει να μπορούμε να δούμε και να «διαβάσουμε» τον εσωτερικό του κόσμο, πχ την αύρα του, κάποια τουλάχιστον τσάκρας του, κα.

Βλέποντας δηλαδή μόνο την βιτρίνα, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι έχει μέσα το κατάστημα. Αντιλαμβανόμαστε το περίπου, διότι η βιτρίνα είναι μία «μάσκα» και η μάσκα τις περισσότερες φορές δεν δείχνει την αλήθεια. Ξέρουμε από την ζωή ο καθένας μας, ότι η μάσκα πάντα κάτι κρύβει.

Ας μην μείνουμε στους πολιτικούς διότι εκεί η μάσκα είναι μόνιμη κατάσταση που αλλάζει κατά το δοκούν. Εδώ και στον πιο απλό άνθρωπο, μπορούμε να διαπιστώσουμε χρήση μασκών.

Πώς μπορούμε να μην χρησιμοποιούμε μάσκες;;;

Μα, θα πρέπει να είμαστε αληθινοί!!!!! Και τί είναι αληθινό μέσα μας, και ποιο είναι το ψεύτικο ή αυτό που αλλάζει απόψεις, δράσεις;;;

Τα ελαττώματά μας, ΟΛΑ, δημιουργούν την ανάγκη μάσκας, διότι θέλουν να κρύβονται. Και λέω όλα, διότι και να θέλουμε να δικαιολογήσουμε κάποια, όπως πχ τον εγωισμό, που κάποιοι λένε ότι είναι καλός, στην πορεία διαπιστώνουν ότι δημιουργεί κι αυτός προβλήματα. Ένα κριτήριο εύκολο στην χρήση είναι: ότι μας δημιουργεί ΦΟΒΟ είναι αρνητικό μέσα μας.

Ενώ αντίθετα η Αγάπη, η Γαλήνη, η Ειρήνη μέσα μας δεν δημιουργούν κανέναν φόβο. Μας οδηγούν “σε άλλη διάσταση” και σκέψης και πράξης.

Ένας άνθρωπος “με ανοιχτή καρδιά” μπαίνει πολύ πιο εύκολα στην θέση του άλλου. Μπορεί να τον καταλάβει, να του συμπαρασταθεί σωστά και να τον βοηθήσει ουσιαστικά.

Ένα άλλο κριτήριο, εκτός του φόβου, είναι η “ξύπνια συνείδηση”, που μας είναι αναγκαία για να κατανοούμε τα πάντα γύρω μας καλύτερα. Έχει άμεση σχέση με το Γνώθι Σεαυτόν των προγόνων μας και την εύρεση του “διαμαντιού” μέσα μας.

Ας μην παιδευόμαστε να κατανοήσουμε τον άλλον με τον νου. Χαμένος κόπος. Η ανοιχτή καρδιά, που είναι και ο “ναός του σώματός μας” είναι το εργαλείο της κατανόησης και της αλήθειας.

Η παρατήρηση του εαυτού μας θα μας το επιβεβαιώσει εύκολα αυτό. Αρκεί να θελήσουμε να δούμε την αλήθεια μας.

Ο τολμών νικά.

Ο δρόμος προς την Ανάσταση

Ο δρόμος προς την Ανάσταση

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Γολγοθά, λέει ο Καζαντζάκης. Η Ανάσταση είναι ο στόχος κι ο Γολγοθάς το μέσον, η διαδρομή, η διαδικασία.

Εμείς όμως που βρισκόμαστε; Τι σκεφτόμαστε και ποιος είναι ο στόχος και ο σκοπός μας; Έχουμε σαν στόχο και απώτερο σκοπό την Ανάσταση ή βλέπουμε μόνο τον Γολγοθά μας και μένουμε προσκολλημένοι στην διαδικασία της διαδρομής; Τα εμπόδια τις περισσότερες φορές γίνονται ο σκοπός και ο στόχος της ζωής μας και ξεχνάμε το φως στο βάθος της διαδρομής μας. Ξεχνάμε το τι μας περιμένει στο τέρμα του δρόμου και επαναπαυόμαστε στην προσκόλληση των «εμποδίων» που συναντάμε στον δρόμο μας.

Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές μένουμε προσκολλημένοι στην «λακκούβα» που συναντήσαμε, κοκορευόμαστε για το πώς την υπερπηδήσαμε, πώς την υπερνικήσαμε και να θεωρούμε ότι κάναμε κάτι.

Ξεχάσαμε, όπως η καθημερινότητά μας δείχνει, τον αληθινό στόχο μας. Χάσαμε το δρόμο και αρχίσαμε να δημιουργούμε νέους στόχους, νέες πραγματικότητες. Βλέπουμε πλέον μόνο τις γύρω λακκούβες κι όχι το δρόμο. Χάσαμε την πραγματικότητα και δημιουργήσαμε ένα νέο κόσμο, μια νέα «πραγματικότητα», η οποία στέκει πολλή μακριά από την αλήθεια.

Αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται και τις ημέρες αυτές. Ενώ ακολουθούμε και συμμετέχουμε στον Γολγοθά του Ιησού, δεν συμμετέχουμε στην Ανάσταση. Συμμετέχουμε στις λακκούβες και λίγο στο δρόμο αλλά μένουμε εκεί και χάνουμε την Ανάσταση, που είναι και ο στόχος, «η νίκη του Θείου στην ύλη».

Αν αναλογισθούμε την συμμετοχή μας στα «δρώμενα» της Μ. Εβδομάδας, θα διαπιστώσουμε μια προσήλωση πέντε ημερών στο Γολγοθά, στα Θεία Πάθη και μόνο 15 λεπτά στην Ανάσταση.

Φθάσαμε, αναφέρομαι στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας, να έχουμε ταυτίσει την Ανάσταση με την λήψη του Αγίου Φωτός, το φιλί της Αγάπης, (διαδικασία 15΄), και μετά; Μετά μαγειρίτσα, αυγά κόκκινα, αρνί, φαγητό, γλέντι. Ότι δηλαδή θέλει το σώμα, το εγώ μας. Μένουμε στις λακκούβες και χάνουμε το Υπέρτατο. Εκτελούμε τα θέλω του εγώ, του σώματος κι όχι του πνεύματος.

Φτάσαμε στο σημείο αυτό διότι βλέπουμε το στόχο μας κατεβαίνοντας πολύ χαμηλά, στη λάσπη του δρόμου, πολύ χαμηλά, στο επίπεδο του δρόμου. Απ’ εκεί δεν μπορούμε να δούμε μακριά. Δεν μπορούμε να δούμε όλο το δρόμο κι έτσι ξεχνάμε το τέρμα του, την Ανάσταση.

Μένουμε στα Πάθη και μάλιστα τόσο τοπικά, τόσο περιορισμένα, που δημιουργούμε ένα καινούριο κόσμο, που τον κάνουμε την νέα μας πραγματικότητα, την νέα αλήθεια μας και σ’ αυτόν αναζητάμε την ολοκληρωμένη μας πορεία.

Ποιος θα μας ξεκολλήσει; Ποιος θα μας βγάλει από εκεί; Ποιος θα μας σηκώσει ψηλά για να δούμε όλο το δρόμο, όλη την αλήθεια και να αναπροσδιορίσουμε την πορεία μας;

Σίγουρα φράσεις όπως «Πατέρα μου γενηθήτω το θέλημά σου» μας δίνουν προβληματισμό, μας δίνουν ευκαιρίες για βαθιά σκέψη. Μας δίνουν ευκαιρίες να σηκωθούμε μόνοι μας.

Μπορεί να μας δώσει το ξεκόλλημα μια βαθιά μελέτη της διαδικασίας των ημερών. Μια μελέτη της πορείας του Ιησού στα Πάθη, στο Γολγοθά αλλά και στην Ανάσταση. Διότι, ναι μεν η Ανάσταση έρχεται μέσα από τα πάθη και το Γολγοθά, αλλά η Ανάσταση σαν αναγέννηση, σαν νίκη του Θείου επί της ύλης, σαν επίτευξη του σκοπού της ζωής, είναι που έχει την αξία.

Και όπως στον εργαζόμενο ο μισθός δεν δίδεται χαριστικά αλλά σαν ανταπόδοση, έτσι και για την Ανάσταση χρειάζεται η διαδρομή, η διαδικασία, τα πάθη του καθενός για να έρθει σαν ανταπόδοση η Ανάσταση.

Χρειάζεται λοιπόν να επαναπροσδιορίσουμε την δική μας Ανάσταση, τον δικό μας στόχο και φυσικά την δική μας πορεία στη ζωή και τον λόγο ύπαρξής μας. Η ευκαιρία είναι μπροστά μας και μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε.