Κοινή Λογική

Κοινή λογική*

Πολλές φορές στην καθημερινότητά μας αναφερόμαστε σε καταστάσεις και αναρωτιόμαστε αν υπάρχει η κοινή λογική στους διοικούντες, στους αποφασίζοντες, στους καθημερινούς ανθρώπους γύρω μας.

Μπορούμε τελικά, εμείς οι άνθρωποι της σημερινής εποχής, της τάχα τόσο εξελιγμένης!!!, να επικοινωνήσουμε και να συνεννοηθούμε στα πιο απλά έστω πράγματα;

Ο λαός μιλώντας για τους διοικούντες –οποιασδήποτε χώρας- τους κατηγορεί ότι οι αποφάσεις τους δεν έχουν κοινή λογική. Ένα απλό λαϊκό μυαλό θα έπαιρνε πιο σωστές αποφάσεις, λένε. Γιατί όχι και οι διοικούντες; Τους λείπει η κοινή λογική;

Θέλουμε την ειρήνη κι όμως ετοιμαζόμαστε για πόλεμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι οδηγούμαστε σε μεγάλο πόλεμο, κι όμως οι μεγάλοι διοικούντες πράττουν σαν να μην το αντιλαμβάνονται, σαν να μην έχουν κοινή λογική.

Με τον ίδιο τρόπο σκέψης λειτουργούν και οι «αποφασίζοντες» γενικότερα. Δεν μπορούν να αντιληφθούν όπως ένας απλός άνθρωπος με κοινή λογική, ότι οδηγούνται κι αυτοί στην καταστροφή τους;

Μαζεύουν για παράδειγμα χρήμα, χαρτιά. Δεν αντιλαμβάνονται όπως τόσοι οικονομολόγοι παγκοσμίου φήμης διατυμπανίζουν, ότι οδηγούμαστε σε κατάρρευση του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος;

Κι εμείς όλοι, οι λαοί, πράττουμε με κοινή λογική; Μάλλον όχι, διότι, κατηγορούμε τους μεν, τους δε και την επομένη επιλέγουμε πάλι για τις ίδιες θέσεις κάποιους που μέχρι χθες τους κατηγορούσαμε ότι δεν διαθέτουν κοινή λογική!!!

Εμείς διαθέτουμε κοινή λογική;

Ζούμε στον Κόσμο: Για ποιο σκοπό; Υποφέρουμε το άφατο, γιατί; Αγωνιζόμαστε για να αποκτήσουμε αυτό που λέγεται Ψωμί, Ενδυμασία και Στέγη, και μετά από όλα αυτά, τι; Που καταλήγουν όλες αυτές οι υπερπροσπάθειες μας; Ζούμε για να ζούμε, δουλεύουμε για τη ζωή και μετά πεθαίνουμε. Είναι μήπως αυτό κάτι το θαυμάσιο;

Ψάχνουμε την ευτυχία και κυνηγάμε μάταιες απολαύσεις της ζωής (ποτά, εξωσυζυγικές σχέσεις, μοιχείες, αγοράζω άρα υπάρχω, κλπ).

Είμαστε ευχαριστημένοι από αυτό που είμαστε; Ποιος από σας αισθάνεται ευτυχισμένος, στην πιο τέλεια αίσθηση της λέξης; Ποιος από σας αισθάνεται αυτό που λέω; Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, ουδείς από εμάς μπορεί να πει πως βρίσκεται σε μια όαση μακαριότητας. Έχουμε τρομερές αμφιβολίες, δυσαρέσκειες, άγχη, πίκρες, υποφέρουμε πολύ και η καρδιά μας πάλλεται με τρομερή ένταση...

Επείγει μια αλλαγή, μια ολοκληρωτική μετατροπή, επείγει να εξέλθουμε αμέσως από αυτό το χάος που βρισκόμαστε και στο οποίο φιλονικούμε άθλια.

Οι Νόμοι της Γης δεν θα μπορούσαν να μας προσφέρουν την Ειρήνη. Οι Νόμοι της Γης δεν θα μπορούσαν να μας προσφέρουν την αυθεντική ευτυχία. Οι Νόμοι της Γης όχι μόνο δεν μπορούν να μας προσφέρουν την Ελευθερία, αλλά καθημερινά, με διάφορες δικαιολογίες μάς την στερούν.

Είμαστε ένα αληθινό αίνιγμα για μας τους ίδιους, ένα αίνιγμα που πρέπει να διευκρινίσουμε, ένα αίνιγμα που πρέπει να λύσουμε. Τελικά δεν ξέρουμε τους εαυτούς μας, δυστυχώς, αν και πιστεύουμε πως τους γνωρίζουμε. Χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, με τους εαυτούς σας, με εμένα τον ίδιο.

Λένε πολλοί ότι αν μου πέσει το λαχείο, πόσο διαφορετική θα είναι η ζωή μου. ΘΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΟΜΟΥΝ, θα άλλαζα ριζικά...

Αλλά αυτό είναι λάθος, απολύτως λανθασμένο, διότι ο καθένας μας έλκει την ίδια του τη ζωή (ένας άνθρωπος είναι αυτό που είναι η ζωή του, η καθημερινότητά του). Υποχρέωσή μας να συλλογισθούμε επάνω σε όλα τα θέματα.

Να θελήσουμε να αλλάξουμε το εσωτερικό μας Επίπεδο, να τελειοποιήσουμε τις συνήθειες μας.

Έτσι λοιπόν το Επίπεδο του καθενός έλκει την ίδια του τη ζωή, και ένας άνθρωπος είναι αυτός που είναι η ζωή του.

Όταν κάποιος αλλάζει ριζικά, αλλάζει επίσης όλο αυτό που τον περιτριγυρίζει.

Οι φρικτές αυτές περιστάσεις της ύπαρξης, οι περιστάσεις της ζωής οι καθόλου ευχάριστες, δεν είναι παρά μόνο απλές προβολές αυτού που συμβαίνει στο εσωτερικό μας. Εάν εμείς αλλάξουμε στο εσωτερικό μας, οι εξωτερικές περιστάσεις θα αλλάξουν επίσης. Αλλά εάν δεν αλλάξουμε εσωτερικά, οι εξωτερικές περιστάσεις δεν θα αλλάξουν.

Ήδη ο Εμμανουήλ Κάντ, ο Φιλόσοφος του KOENISBERG, είπε: Το εξωτερικό είναι η αντανάκλαση του εσωτερικού. Με άλλα λόγια θα διασαφηνίσουμε λέγοντας: Το εξωτερικό δεν είναι παρά η αντανάκλαση αυτού που εσωτερικά είμαστε.

Κάθε Αποτέλεσμα έχει την Αιτία του, η Αιτία εξ ολοκλήρου προκαλεί το Αποτέλεσμα της.

Προειδοποιήσεις για την εποχή μας, για το πού οδηγούμαστε και τι θα ακολουθήσει υπάρχουν σ’ όλα τα ιερά βιβλία. Άλλωστε η Αποκάλυψη γράφτηκε κυρίως για την εποχή μας. Όμως, λες και μας λείπει η κοινή λογική και δεν θέλουμε να αντιληφθούμε την πραγματικότητα και τις προειδοποιήσεις.

Παραπονιόμαστε μετά ότι φταίνε οι άλλοι, οι καταστάσεις, κλπ.

Εμείς τι κάνουμε για την ζωή μας; Μήπως τελικά μας λείπει η κοινή λογική;

* κοινή λογική = απλή λογική

                                                                                                             Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Κάθε στάσιμο, αρρωσταίνει

Κάθε στάσιμο αρρωσταίνει

Ξέρουμε πως, ότι μένει στάσιμο μουχλιάζει, το τρώει το σαράκι, αρρωσταίνει. Από τον νόμο αυτό δεν ξεφεύγει κανείς στην Φύση, ούτε και στο Σύμπαν. Αυτοκρατορίες, θρησκείες, σχολές, όσο ιερές κι αν ήταν, δεν ξεφεύγουν από τον νόμο αυτό.

Όμως αυτό που θα μας απασχολήσει τώρα, είναι ο εαυτός μας, τουλάχιστον για όσους δουλεύουν μ’ αυτόν ή ανήκουν σε κάποια εσωτεριστική σχολή.

Ένα ανθρώπινο ον που αφήνεται στην ζωή, σαν το φύλλο στο ποτάμι, δεν μπορεί να περιμένει τίποτε περισσότερο, από την επανάληψη της προηγούμενης ζωής του, και ταυτόχρονα το μούχλιασμά του, την παρουσία μιας ασθένειας. Η ασθένεια θα έρθει, είτε γιατί Κάποιος τους αγαπά και θέλει να τους βοηθήσει, ξυπνώντας τους από τον λήθαργο που έχουν αφεθεί, είτε για να τους δώσει την ευκαιρία να δουν λάθη του παρελθόντος και μέσα από την κατανόηση που θα πάρουν, να ξυπνήσουν και να θελήσουν την αλλαγή της ζωής τους.

Βοήθεια είναι, διότι Κάποιος μας αγαπά ή εφαρμόζει την Θεία Δικαιοσύνη, που την έχουμε ξεχάσει.

Κίνηση χρειαζόμαστε, βήματα μπροστά, έστω και μικρά, επειδή διαφορετικά, «απλά υπάρχουμε» και δεν ζούμε. Και εδώ, στον πλανήτη Γη, έχουμε έρθει για να ζήσουμε να συμμετάσχουμε στην ζωή, κι όχι απλά να υπάρχουμε. Ήρθαμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και τον πλανήτη να προοδεύσουν και κάποιος ανά διαστήματα πρέπει να μας το θυμίζει, διότι το ξεχνάμε εύκολα.

Και σε μία σωστή εσωτεριστική Σχολή υπάρχουν σταθερά βήματα που δεν μας αφήνουν να βαλτώσουμε. Υπάρχει το «Σχολείο» με τα θεωρητικά μαθήματα και μία αργή πρακτική εξάσκηση, υπάρχει και η συνεχής πρακτική.. Πρόοδος, βήματα μπροστά, κίνηση, που δεν αφήνουν τον μαθητή, τον μυημένο, να ξεχαστεί, να σταματήσει, να βαλτώσει και να χαθεί, εκτός κι αν είναι επιλογή του.

Η ανάγκη της κίνησης, της δουλειάς με τους τρεις παράγοντες, της συνεχούς ανόδου  μας κρατά «ξύπνιους», μας κρατά στο «τώρα», μας θυμίζει τον σκοπό μας και την υποχρέωσή μας.

Και τώρα, στο τέλος των καιρών, -όπως όλα δείχνουν- η ανάγκη συνεχούς κίνησης, αδιάκοπης δουλειάς με τους τρεις παράγοντες, (θάνατος ελαττωμάτων, μετατροπή των ενεργειών και θυσία προς την ανθρωπότητα) γίνονται επιβεβλημένα αν νοιώθουμε την ανάγκη να φτάσουμε περισσότερο κοντά προς τον Θεϊκό μας σπινθήρα, προς τους Θεϊκούς μας γονείς, προς την σωτηρία μας.

Τα νερά που πέφτουν στον καταρράκτη, μικρό ή μεγάλο, που χτυπιούνται στα βράχια, στις πέτρες, μένουν πάντα γάργαρα, ενώ τα στάσιμα μουχλιάζουν.

Ας μην το ξεχνάμε.

Δ.Φ.,

ΕΔΩ και ΤΩΡΑ

ΕΔΩ και ΤΩΡΑ

Νομίζουμε σχεδόν όλοι ότι ζούμε στο ΤΩΡΑ, ότι ζούμε την κάθε στιγμή και ό,τι μας συμβαίνει. Κι όμως αν αναλογιστούμε ελάχιστα, εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι πριν μέρες κουτουλήσαμε κάποιον γνωστό και δεν τον είδαμε, ότι πήγαμε να μπούμε σε άλλο αυτοκίνητο όμοιο με το δικό μας, ότι ψάχναμε τα γυαλιά μας στο συνηθισμένο σημείο και μετά ανακαλύψαμε ότι τα είχαμε αφήσει παραδίπλα, και τόσα, μα τόσα άλλα.

Όλα αυτά μας δείχνουν ότι μάλλον ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ παρά ότι ΖΟΥΜΕ και ιδίως στο ΤΩΡΑ.

Όταν βαδίζουμε στον δρόμο και αντί η προσοχή μας να είναι στα αυτοκίνητα και στον δρόμο που περνάμε, ο νους μας τρέχει σε γεγονότα του παρελθόντος ή πιθανά συμβάντα του μέλλοντος, τότε πώς μπορούμε να επιμένουμε ότι ζούμε στο τώρα;;

Ας αντιληφθούμε πρώτα την πραγματικότητά μας. Κατά δεύτερον ας κατανοήσουμε το τί μας συμβαίνει και το γιατί χανόμαστε. Γιατί δηλαδή ο νους μας ή αυτό που χρησιμοποιεί τον νου μας μάς οδηγεί μακρυά από το ΤΩΡΑ;;

Και αν μετά από όλα αυτά θέλουμε να βελτιώσουμε την κατάστασή μας και να ζούμε περισσότερες στιγμές στην αρχή στο ΤΩΡΑ, στιγμές που με την προσπάθειά μας όλο και θα αυξάνουν, αν η θέλησή μας μάς δίνει φτερά να το κάνουμε, ένας πρακτικός τρόπος ξυπνητηριού, ενθύμησης, της ανάγκης μας μπορεί να είναι το ο,τιδήποτε μας θυμίζει την ανάγκη μας, ό,τι λειτουργεί σαν ξυπνητήρι, που θα μας βγάζει από τον “ύπνο μας” (ταξίδι στο παρελθόν ή στο μέλλον), και θα μας επαναφέρει στο ΤΩΡΑ.

Σαν τέτοιο ξυπνητήρι μπορεί να λειτουργήσει πολλή αποτελεσματικά ο ΗΛΙΟΣ. Είναι ο ζωοδότης μας, είναι αυτός που μοιράζει την ζωή σ’ όλα τα όντα χωρίς διακρίσεις, είναι αυτός που μπορεί εύκολα να γίνει το μόνιμο ξυπνητήρι μας για να επανερχόμαστε στο ΤΩΡΑ.

Ο ΗΛΙΟΣ ξυπνά την φύση το πρωί και τα πουλιά κελαϊδούν. Αυτός μας κάνει να χαιρόμαστε με τα πρωινά του χρώματα στην ανατολή, τον βλέπουμε όλη την ημέρα μέχρι το σούρουπο που αρχίζει η φύση να ησυχάζει, τα πουλιά να τον αποχαιρετούν με το κελαΐδισμα τους, και ο ίδιος πάλι μπορεί να λειτουργεί σαν ξυπνητήρι την νύχτα, με την απουσία του.

Δεν χρειαζόμαστε καλύτερο ξυπνητήρι.

Μας θυμίζει το ΤΩΡΑ, μας θυμίζει την ΑΓΑΠΗ, μας θυμίζει την ζωή στην Φύση αλλά και την δική μας ζωή, την τόσο πολύτιμη, την τόσο κρίσιμη. Διότι μόνο μέσα από την ζωή στον κόσμο αυτό, τον τρισδιάστατο κόσμο μας μπορούμε να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, με τα ελαττώματά μας, με την βοήθεια προς τον διπλανό μας, με τις ενέργειές μας που τόσο έχουμε ανάγκη.

ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ έχουμε, σκοπό να ζούμε στο ΤΩΡΑ έχουμε. Τότε τί μας λείπει;;

Πιθανώς η ΘΕΛΗΣΗ.

Όταν όμως δοκιμάζοντας να ζήσουμε στο ΤΩΡΑ, το καταφέρουμε κάποιες στιγμές, τότε θα αντιληφθούμε ότι μέσα μας λειτουργεί η ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ, λειτουργεί η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και η λειτουργία του νου έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Η ζωή μας παίρνει άλλο νόημα, καλύτερο, περισσότερο πραγματικό. Αυτή η εμπειρία μας δυναμώνει την ΘΕΛΗΣΗ και έχουμε δύναμη να προσπαθήσουμε ακόμη περισσότερο. Η πιο δυνατή προσπάθεια μας δίνει νέες εμπειρίες, που δυναμώνουν την δύναμη της θέλησης και ούτω καθ’ εξής.

Όλα εξαρτώνται από την δική μας εμπειρία και όχι από τις απόψεις των άλλων, σωστές ή λανθασμένες.

Η εμπειρίες μας είναι η αλήθεια μας. Όλα τα άλλα είναι των άλλων.

Ας δοκιμάσουμε να ζούμε στο ΤΩΡΑ, αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε την μέρα μας προς το καλύτερο, αλλά και την ζωή μας. Διότι το ΤΩΡΑ θα μας γνωρίσει τον εαυτό μας.

                                                                                                               Δημήτρης Φιλιππίδης

Ψευδαισθήσεις

Ψευδαισθήσεις

Σ΄ αυτή τη ζωή οι άνθρωποι δοκιμάζουν εναλλακτικά καλοτυχία και κακοτυχία, ευτυχία και δυστυχία. Ο κόσμος ξεγελά τους ανθρώπους ή μήπως οι άνθρωποι αυτοκοροϊδευόμαστε;;

Ζούμε μία πραγματικότητα ή μία ψευδαίσθηση;

Μήπως τελικά είμαστε σαν τον κοιμισμένο που στο όνειρό μας δοκιμάζουμε όμορφα και ευχάριστα πράγματα και πιστεύουμε σ’ αυτά. Ξυπνάμε και στενοχωριόμαστε αφού ξαφνικά τα χάσαμε. Ήταν ένα όνειρο!! Έτσι αποζητάμε πάλι τον «ύπνο» μήπως και ξαναζήσουμε τις ίδιες ευχάριστες καταστάσεις.

Κι αν στον ύπνο μας ζούμε πόνους και θλίψεις κι όταν επιστρέφουμε στον κόσμο όλα χάνονται και νοιώθουμε χαρά, αγαλλίαση, επειδή απαλλαχτήκαμε από αυτά, τότε τι γίνεται;;

Ο «ύπνος» λοιπόν είναι καλύτερος ή η πραγματικότητα;; Και ποια είναι η πραγματικότητα;;

Πολλοί μιλάνε για «ξύπνημα συνείδησης» και τα παρόμοια. Τι είναι τελικά αυτό το ξύπνημα;; Είναι κάτι που γίνεται μέσα μας ή έξω μας;;

Για να δώσουμε απαντήσεις θα πρέπει να αυτοπαρατηρηθούμε και να διαπιστώσουμε αν είμαστε μία ολότητα ή μία πολλαπλότητα. Να βεβαιωθούμε για το ποιος ζει «εν ύπνω» και ποιος είναι ξυπνητός. Και αν είμαστε μία πολλαπλότητα, ποιο κομμάτι μας ζει στον τρισδιάστατο κόσμο και ποιο ζει εδώ και κάπου αλλού, ίσως ταυτόχρονα.

Η αυτοπαρατήρηση μας βεβαιώνει ότι είμαστε το σώμα μας, όπου κατοικοεδρεύει ο ψυχολογικός μας κόσμος και μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο βρίσκεται και ένα μέρος του Θεϊκού μας σπινθήρα. Μόνο που τα Εγώ, τα ελαττώματα, κρατάνε αιχμάλωτο το μεγαλύτερο τμήμα αυτού του κομματιού του σπινθήρα.

Ποιο κομμάτι μας ζει την καθημερινότητά μας, την κάθε στιγμή μας;; Το τμήμα του θεϊκού σπινθήρα, η ουσία μας, ή τα ελαττώματά μας;;

Μία απλή υπόσχεση προς τον «εαυτό μας», για παράδειγμα, “ότι δεν θα θυμώσουμε”, θα μας βεβαιώσει για το αν ζούμε με το κομμάτι της αλήθειας μας, ή με το τμήμα της ψευδαίσθησης, με το τμήμα το θεϊκό ή με το κομμάτι των ελαττωμάτων μας.

Η διαφορά είναι στο ότι τα Εγώ, τα ελαττώματα, επιδιώκουν να μας δέσουν με οτιδήποτε υλικό, αρνητικό, ενώ η ψυχή μας προσπαθεί να μας οδηγήσει στον δρόμο της επιστροφής προς τον πραγματικό μας σκοπό, προς το Θείο, προς το ανώτερο. Η πάλη αδιάκοπη και η επιλογή κάθε στιγμή «φαινομενικά» δική μας.

Και λέω φαινομενικά διότι λέμε και βεβαιώνουμε με στόμφο πολλές φορές ότι έχουμε ελεύθερη βούληση, ότι εμείς αποφασίζουμε. Ποιοι εμείς;;; Ποιος Εγώ;; Όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον θυμό μας, την λαιμαργία μας, την λαγνεία μας, την περηφάνια μας, πώς είναι δυνατόν να έχουμε ελεύθερη βούληση και να αποφασίζουμε;;

Μόνο ο ελεύθερος από ελαττώματα άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση. Οι υπόλοιποι είμαστε αιχμάλωτοι των ελαττωμάτων μας, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι. Αυτά μας οδηγούν, αυτά μας παρασύρουν, αυτά μας αλλάζουν διάθεση.

Αν το βράδυ που πάμε για ύπνο χαλαρώσουμε και στρέψουμε την προσοχή μας στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας, θα ακούσουμε φωνές, φασαρία, σαν πανηγύρι, σαν λαϊκή αγορά. Είναι τα ελαττώματα που φλυαρούν και προσπαθούν να κυριαρχήσουν. Αυτά έδιωξε ο Ιησούς από τον Ναό. Αυτοί είναι οι έμποροι του Ναού μας, που Ναός είναι το σώμα μας.

Αυτά, τα Εγώ, τα ελαττώματα, δημιουργούν τον «ύπνο» και μας κρατάνε μακρυά από τον πραγματικό μας στόχο, τον στόχο της ψυχής μας και του Πνεύματός μας, του Είναι μας. Αυτά μας φορτώνουν με πρόσκαιρο πόνο, λύπη, χαρά και ένα σωρό ψευδαισθήσεις.

Το αληθινό, το μόνιμο, το αναλλοίωτο, μας το δίνει η Ουσία μας, η ψυχή μας, το Είναι μας. Αρκεί να θελήσουμε να το ακούμε και να του δίνουμε σημασία. Ξαφνικές σκέψεις από το πουθενά, διαίσθηση, τύψεις συνείδησης είναι μηνύματα ανώτερα που προσπαθούν να μας βοηθήσουν, να μας ξυπνήσουν, αν τους δώσουμε την απαιτούμενη προσοχή και σημασία.

Αυτό είναι και το ξύπνημα της συνείδησης. Να έχουμε την δυνατότητα επιλογής των οδηγιών της ψυχής και του Είναι μας και να έχουμε την Θέληση, την Δύναμη να κρατηθούμε σ’ αυτήν μας την επιλογή.

Τότε ξυπνάμε στην Αλήθεια, στο πραγματικό, στο Ελεύθερο. Κάθε τι άλλο είναι παιχνίδι του νου, που δυστυχώς στους περισσότερους κατευθύνεται από το τα ελαττώματά μας.

Η επιλογή δική μας.

Δημήτρης Φιλιππίδης

Ρωτώντας πας στην πόλη

Ρωτώντας πας στην πόλη

Κάποτε, οι άνθρωποι επικοινωνούσαν, βρίσκοντας την οποιαδήποτε αφορμή. Ρώταγαν, τί ώρα είναι. Μα, θα πει κάποιος, δεν είχαν όλοι ρολόγια. Κάποτε, ρώταγαν τον διπλανό τους, πώς θα πάω στο τάδε μέρος, τώρα ανοίγουν το GPS ή το κινητό τους και κοιτάζουν τον χάρτη. Ήθελες να ευχηθείς στον φίλο ή στον γνωστό σου, πήγαινες στο σπίτι του και σφίγγοντας το χέρι του τού έλεγες τις ευχές σου. Σήμερα, ένα μήνυμα στο κινητό ή στον υπολογιστή και τελειώσαμε.

Είδες τις επιτυχίες της τεχνολογίας;; Μας τα δίνει όλα, μας λύνει τα χέρια, λένε πολλοί. Βλέπουν όμως μόνο αυτά που μας δίνει και δεν θέλουν να δουν τα τόσα που μας έχει πάρει. Βλέπουν το δόλωμα και δεν αντιλαμβάνονται την φάκα.

Περπατάμε στο δρόμο με το κινητό στον χάρτη, βλέπουμε από που θα στρίψουμε για να πάμε στον προορισμό μας, βρίσκουμε τον προορισμό μας, αλλά χάνουμε όλα όσα θα μπορούσαμε να δούμε στην διαδρομή. Χάσαμε την διαδικασία που είναι και η ουσιαστική μάθηση.

Γίνεται η ζωή φαινομενικά πιο εύκολη, αλλά χάνεται η ζωή.

Η τεχνολογία βοηθά την νοικοκυρά, στο πλύσιμο, στο μαγείρεμα, στο σιδέρωμα, αλλά από την άλλη της ρίχνει και το δόλωμα της τηλεόρασης και έτσι μηχανοποιείται σε όλες τις στιγμές της.

Υποτίθεται ότι φτάσαμε στο φεγγάρι, πήραμε φωτογραφίες από τον Άρη, τον Δία, την Αφροδίτη, είδαμε την γη από το διάστημα, αλλά ταυτόχρονα γίναμε περισσότερο ασυνείδητοι, κοιμισμένοι στις πράξεις μας, και απλά υπάρχουμε στην ζωή. Πιστεύουμε όμως ακράδαντα ότι ζούμε!!!

Ρωτώντας πηγαίνει κανείς στην πόλη, λέμε. Για να πάει στην πόλη, θα πρέπει να ξέρει αυτόν τον προορισμό του. Να ξέρει ακριβώς τι ζητά για να μπορέσει να βοηθηθεί και να φτάσει στον προορισμό του. Ποια είναι αυτή η «πόλη»;;

Με την βοήθεια και της τεχνολογίας, χάσαμε τον προορισμό μας στην ζωή. Παλιά, ευχόντουσαν για τα παιδιά «να γίνουν καλοί άνθρωποι». Τώρα ευχόμαστε, «να αποκτήσουν καλή δουλειά, πολλά λεφτά, μια καλή θέση στην κοινωνία. Η διαφορά είναι και φαινομενική και ουσιαστική.

Η προσπάθεια να γίνει κανείς καλός άνθρωπος σε οδηγεί στην ιερή πόλη, στον θεϊκό στόχο, στην αγάπη προς τον πλησίον και τον εαυτό σου. Ο αγώνας να αποκτήσουμε καλή δουλειά, πολλά λεφτά, μας βάζει στην ζωή το στοιχείο του ανταγωνισμού, που φέρνει κακία, μίσος, έχθρα, υπερηφάνεια, εγωισμό, κα. Όλα αυτά μας κάνουν δυστυχισμένους ή υπερήφανους προσωρινά για την επιτυχία μας, η οποία μας σπρώχνει προς το επόμενο βήμα του ανταγωνισμού, και μετά στο επόμενο, στο επόμενο, χωρίς ποτέ να χαιρόμαστε αυτό που έχουμε. Ο φόβος μη χάσουμε την θέση, την πρωτιά, την εικόνα στην κοινωνία, μας κάνει να μην μπορούμε να απολαύσουμε τίποτε από όσα πετύχαμε. Γιατί;;; Μα διότι όλα αυτά δεν βοηθάνε, λόγω της κακής τους διαχείρισης, να βρούμε τον πραγματικό δρόμο της χαράς της ζωής, της γαλήνης, της ηρεμίας, της αγάπης.

Εδώ, για την δεύτερη κατηγορία πάντα, και να ρωτήσουμε για την «οδό προς την πόλη», η ερώτησή μας θα είναι λανθασμένη κι έτσι και οι πληροφορίες που θα μας δοθούν θα μας οδηγήσουν μακρυά από την αλήθεια, είτε επειδή δεν θα είμαστε ξεκάθαροι στην ερώτησή μας, είτε ο τρόπος σκέψης μας θα ερμηνεύσει λάθος τις σωστές πληροφορίες που μας δόθηκαν.

Κάτι πρέπει να αλλάξει μέσα μας, κάτι να ξυπνήσει, κι αυτή είναι η συνείδησή μας. Ας μην μας ξεγελά ο νους, λέγοντάς μας ότι είμαστε ξύπνιοι, συνειδητοί. Μία στιγμιαία παρατήρηση του εαυτού μας, των πράξεών μας, των λόγων μας, θα μας έδειχνε φανερά και καθαρά το ότι «κάποιος άλλος» κάνει κουμάντο μέσα μας.

Αυτό θα ήταν αρκετό να ταρακουνηθούμε και να γίνουμε αναζητητές, αναζητητές της αλήθειας.

Κι όποιος ψάχνει, βρίσκει.

Δημήτρης Φιλιππίδης

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

"Ο καλός μαθητής είναι αυτός που δεν επιτρέπει να τον μπερδεύει ο Δάσκαλος".

Α.Δ. MICHAEL

Οι περισσότεροι θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας και πολλές φορές είμαστε απόλυτοι στον ισχυρισμό μας. Όμως, υπάρχει και κάποια σκοτεινή πλευρά που δεν την γνωρίζουμε, υπάρχει και ένα τμήμα του που δεν το δεχόμαστε. Είμαστε σαν την πόλη μας που γνωρίζουμε καλά την γειτονιά μας, τις περιοχές που κινούμαστε καθημερινά, αλλά υπάρχουν κι άλλες "γειτονιές" που δεν τις γνωρίζουμε σχεδόν καθόλου. 

Για να τις μάθουμε αυτές τις πλευρές, θα πρέπει να τις επισκεφθούμε, να τις γνωρίσουμε, να τις κατανοήσουμε μέχρι λεπτομέρειας και μετά να πούμε "ναι, τώρα τις ξέρω". Πρέπει δηλαδή να οδηγήσουμε το φως της Συνείδησής μας σ' αυτήν την σκοτεινή πλευρά της πόλης μας, του εαυτού μας, έτσι ώστε να κατανοήσουμε μεγαλύτερο τμήμα του εαυτού μας. 

Το κακό όμως με τους περισσότερους από εμάς είναι ότι προβάλλουμε την άγνωστη πλευρά του εαυτού μας σε άλλα άτομα και θεωρούμε ότι αφού την βλέπουμε στους άλλους κι όχι σε μας, εμείς δεν την έχουμε. 

Καλό είναι να μας γίνει κατανοητό ότι όταν παρατηρούμε οτιδήποτε στους άλλους, μας γίνεται αντιληπτό επειδή το έχουμε κι εμείς μέσα μας. Δεν έχουμε όμως καλή σχέση με τον εαυτό μας, δεν τον γνωρίζουμε όπως θα έπρεπε, κι έτσι ο "άλλος" γίνεται ο καθρέφτης μας. 

Για να ανάψουμε το φως της συνείδησης μέσα μας, για να αντιληφθούμε τις σκοτεινές μας πλευρές, θα πρέπει να δουλέψουμε σοβαρά και εντατικά με τον εαυτό μας. Και κυρίως, όταν καταδικάζουμε ένα πρόσωπο για κάτι, έχουμε υποχρέωση να δουλέψουμε πάνω στο ίδιο ελάττωμα μέσα μας, να το βρούμε, να το κατανοήσουμε, να το καταδικάσουμε αν δεν μας ωφελεί, κι έτσι το συνειδησιακό φως να παραμείνει στην μέχρι τώρα σκοτεινή μας γωνιά. 

Η αυτοπαρατήρηση είναι το απαραίτητο εργαλείο που θα μας βοηθήσει να μπούμε στην σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, να κάνουμε τις διαπιστώσεις μας, να κατανοήσουμε και να επέμβουμε δυναμικά αλλάζοντας προς το καλύτερο αυτό που δεν μας εξυπηρετεί σωστά. 

Πολλές φορές το σοκ είναι μεγάλο και μας τρομάζει να συνεχίσουμε την αναζήτηση, καθώς μας τρομάζουν γενικά τα σκοτάδια, αλλά πρέπει να οπλιστούμε με ΘΕΛΗΣΗ και με ΔΥΝΑΜΗ για να πετύχουμε αυτό που οι πρόγονοί μας είχαν γραμμένο στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς "ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ". Γνωρίζοντας τον εαυτό μας, πράγματι κατανοούμε τους άλλους, κατανοούμε τα πάντα γύρω μας. Μας ανοίγεται η αλήθεια και δεν παλινδρομούμε με τις απόψεις των άλλων, γιατί πλέον "γνωρίζουμε". 

Σ' αυτόν τον εσωτερικό δρόμο, σ' αυτήν την διαδρομή αναζήτησης τα βήματα δεν είναι εύκολα. Να γιατί ο Ιησούς είπε: "από τους χίλιους που με ακούνε ένας θα με ακολουθήσει. Από τους χίλιους που θα με ακολουθήσουν ο ένας θα είναι δικός μου". 

Και ας προσέξουμε σ' αυτό το δύσκολο μονοπάτι, διότι όταν θεωρούμε ότι βαδίζουμε καλά, μάλλον πηγαίνουμε λάθος και αντίθετα όταν νοιώθουμε ότι δεν πάμε καλά, τότε βαδίζουμε πολύ καλύτερα. 

Επειδή ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτό μας, η μάχη είναι σκληρή. Κι όποιος δεν έχει ΘΕΛΗΣΗ εγκαταλείπει τον αγώνα με διάφορες δικαιολογίες, όπως ότι ο αγώνας είναι μάταιος, είναι άσκοπος, ότι τα ξέρουμε όλα και παρόμοιες δικαιολογίες που προβάλει το Εγώ μας για να μας σταματήσει από την μάχη που δεν το συμφέρει διότι συνεχίζοντας θα χάσει την ύπαρξή του το Εγώ - ελάττωμα. 

Γεμάτοι ελαττώματα δεν είμαστε άνθρωποι, ούτε κατ' ουσίαν ούτε κατ' όνομα. Ρίχνοντας το βλέμμα μας στα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας το διαπιστώνουμε εύκολα. Το αν το αποδεχθούμε ή όχι είναι ένα άλλο ατομικό θέμα μας. 

Αλλά ο ιδανικός Άνθρωπος ζει στην Αλήθεια, ζει γεμάτος Αγάπη, ζει με τον Θεό και για τον Θεό. Έχει λόγους να ζει, να παλεύει για τα ιδανικά του και γι' αυτό ζει στο ΤΩΡΑ, συνειδητά, έχοντας την καρδιά του ανοιχτή και την "γραμμή επικοινωνίας με τον Θεϊκό του Πατέρα" πάντα ανοικτή. 

Διαφορετικά ΓΙΑΤΙ ζούμε;;; 

Για να κάνουμε 2-3 παιδιά. Μα και η γάτα μου έκανε 15, άρα είναι καλύτερη από εμένα. Ζούμε για να αποκτήσουμε υλικά αγαθά;; Μα, τα σάβανα δεν έχουν τσέπες, και ΟΛΑ αυτά γύρω μας αποθαμένων αποκτήματα είναι. 

ΓΙΑΤΙ ΖΟΥΜΕ;;;;;

Γνωρίζουμε την απάντηση;; Μάλλον όχι, γι' αυτό η ανθρωπότητα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, κι ενώ ΟΛΟΙ το αντιλαμβάνονται, ελάχιστοι προσπαθούν να αλλάξουν κάτι στον εαυτό τους και στο περιβάλλον τους. 

Τίποτε δεν επιτυγχάνεται χωρίς αγώνα, και ο αγώνας θέλει κατανόηση (μέσω της  αυτοπαρατήρησης), θέλει Θέληση, θέλει Αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον μας, όπως μας λέει και η πρώτη από τις δέκα Εντολές.

Η τελική επιλογή είναι δική μας, αλλά επειδή ο χρόνος στην εποχή του Υδροχόου που ζούμε τρέχει πολύ γρήγορα, έχουμε υποχρέωση να κάνουμε την επιλογή μας ΤΩΡΑ. Το αύριο δεν έρχεται ποτέ.

Άσπρο - μαύρο

Άσπρο – μαύρο

Οι περισσότεροι στην χώρα μας και σε άλλες χώρες, θεωρούμε ότι όλα όσα γίνονται έχουν άμεση σχέση με τον οικονομικό έλεγχο των λαών. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα;;

Διότι, μία περισσότερο προσεκτική παρατήρηση των αλλαγών, σε ότι αφορά τους ανθρώπους, θα μας έδειχνε ότι η αλλαγή δεν μένει μόνο στην οικονομική στενότητα ή στον περιορισμό των εξόδων, μικρό ή μεγάλο.

Αυτό που ουσιαστικά εξελίσσεται στην ανθρωπότητα είναι η αρνητικότητα, η γκρίνια, η μιζέρια, η κακία, η εκδίκηση, ο εγωκεντρισμός, η αυτοαγάπη, και ταυτόχρονα η αδιαφορία προς τους άλλους.

Επιβιώνει δηλαδή το “ο θάνατός σου η ζωή μου” και ξεχάσαμε την προτροπή του Ιησού Χριστού “αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”.

Φταίει το οικονομικό γι’ αυτό;; Μάλλον όχι.

Καθώς βρισκόμαστε στο τέλος των καιρών, ουσιαστικά κι όχι λογοτεχνικά ή ποιητικά, εξελίσσεται ένας πόλεμος μεταξύ της “Λευκής Αδελφότητας” και της “Μαύρης Αδελφότητας”. Ο αγώνας γίνεται με τον έναν να προσπαθεί να ενώσει ψυχές με Πνεύματα, εξουδετερώνοντας τα εμπόδια των ελαττωμάτων μας και την Μαύρη να προσπαθεί με κάθε τρόπο να μην αφήσει την Λευκή να επιτελέσει το έργο της. Έτσι έχοντας η Μαύρη αδελφότητα υπό τον έλεγχό της τους περισσότερους των κυβερνώντων, που παρουσιάζουν ολοφάνερα έλλειψη συνείδησης, τους οδηγεί να λαμβάνουν τέτοια μέτρα που να “ταΐζουν” τα ελαττώματα του λαού και να τα γιγαντώνουν.

Βλέπουμε την κακία να γιγαντώνεται. Διαβάζουμε για πράξεις που γίνονται γύρω μας που απέχουν πολύ από τις πράξεις έλλογων όντων. Κι όμως τις δεχόμαστε ως φυσιολογικές, συνηθισμένες. Ο νους μας, ως όργανο των ελαττωμάτων μας, εξοικειώνεται πολύ εύκολα στις αρνητικές τάσεις μας, θεωρώντας πολλές φορές ότι είναι μέχρι και “πρόοδος”. Αν είναι δυνατόν, κι όμως έτσι είναι.

Τί μας χρειάζεται για να ξεφύγουμε από την κατηφόρα, που δεν είναι φυσιολογική εξέλιξη, και να οδηγηθούμε προς το καλό, το θετικό, τον Θεό, όπως κι αν τον δέχεται ο καθένας;;

Κατ’ αρχήν να πάψουμε να ακούμε αυτούς που εκφράζονται μέσα από τον νου μας, που είναι τα ελαττώματά μας. Ας στρέψουμε την προσοχή μας στην καρδιά μας, στο Πνεύμα μας, στην θεϊκή μας προέλευση και την ανάγκη επιστροφή μας στην πηγή μας, στην πατρίδα μας. Η καρδιά μας βοηθά, διότι εκφράζει αγάπη, μας προειδοποιεί με την διαίσθηση, μας δείχνει τον διαχωρισμό του καλού από το κακό με την συνείδηση, με τις τύψεις.

Φυσικά να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι ούτε η μία ούτε η άλλη αδελφότητα δεν επεμβαίνει αυτόβουλα στον καθέναν μας. Η “ελεύθερη βούληση” του καθενός είναι συμπαντικός Νόμος που δεν τον παραβιάζει κανένας. Εμείς “ανοίγουμε” την πόρτα για να μπει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ή η κακία, το μίσος, η αρνητικότητα. Είναι επιλογή μας.

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη επιλογή για όποιον “βλέπει” ότι η ανθρωπότητα οδηγείται στον γκρεμό, να επιλέξει μόνο το λευκό, μόνο το καλό, μόνο την αγάπη κι ας θεωρηθεί εκτός εποχής, ρομαντικός ή σαλταρισμένος.

(Μέσα από τα άρθρα αυτά θα διαβάζεται ΜΟΝΟ αλήθειες, χωρίς καμμία διάθεση να δημιουργηθούν φόβοι και ο καθένας κάνει τις επιλογές του).

Δημήτρης Φιλιππίδης