Προειδοποιήσεις ή κάτι άλλο;

Προειδοποίηση ή τυχαία συμβάντα;

Καταστράφηκε ο Ναός Notre Dame και την ίδια ώρα άρπαξε φωτιά το τέμενος Al Aksa στην Ιερουσαλήμ, κτυπήθηκε από κεραυνό η Ακρόπολη στην Αθήνα, (την Τετάρτη), με δύο τραυματίες!!!

Κάτι περίεργο συμβαίνει.

Περίεργο φαίνεται στον καθένα που χρησιμοποιεί μόνο την λογική του κι όχι και την διαίσθηση του ή την συνείδησή του, διότι ΟΛΟΙ διαπιστώνουμε εύκολα δύο πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας:

-Μολύνουμε την κατοικία μας, τον πλανήτη μας, γνωρίζοντας και οι επιστήμονες, ότι η μόλυνση, η αύρα του πλανήτη και η συχνότητά του έχουν αλλάξει επικίνδυνα. Ο πλανήτης με φουλ μόλυνση έχει ταχυκαρδία.

-Η ανθρωπότητα οδηγείται μακριά από τις εντολές του Δημιουργού, από την εφαρμογή των Συμπαντικών Νόμων, κι έχει αφεθεί στον ανταγωνισμό, στον εγωισμό, στην κακία, στο μίσος, στην λαγνεία, και ΟΛΑ τα θεωρούμε φυσιολογικά!!!!!

Επειδή τα λάθη πληρώνονται, ίσως αυτά που αφορούν τους ανθρώπινους νόμους να τα «ξεπερνάμε» με πλάγιους τρόπους, η παραβίαση όμως προς τους Συμπαντικούς Νόμους πάντα πληρώνεται, έτσι έρχεται και σε μας, ΤΩΡΑ η προειδοποίηση ότι πλησιάζει η ανάγκη πληρωμής των λαθών μας.

Τα γεγονότα δείχνουν ότι αποσύρεται «άνωθεν» η προστασία, η βοήθεια, κι έρχεται η δικαιοσύνη προς την ανθρωπότητα.

Όποιος θέλει το δέχεται, όποιος θέλει γελά, αλλά … ο λαός λέει «κοντός ψαλμός, Αλληλούϊα».

http://www.makeleio.gr/εξωφυλλο/ΕΚΤΑΚΤΟ-Χτύπησε-κεραυνός-την-Ακρόπολ/?fbclid=IwAR3vDXmzCBBIlF1-DLpvE56SENDzPKFOuqEnxfCgWTFLIiXzPnkMkg7poYk

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/765704_panagia-ton-parision-anatrihiastiko-i-katarreysi-toy?fbclid=IwAR1khVUuLJcu5zSjoe9s44LUeUhs9E6sePpSnYq8SwA8XRPUNotwBEFWtxk

Ζωή χωρίς ψέμα

 Ζωή χωρίς ψέμα

Θα μπορούσαμε άραγε να ζήσουμε έστω μία εβδομάδα, έστω μία μέρα, χωρίς να πούμε ψέματα;;

Ο νους βιαστικός όπως πάντα, προσπαθεί να μην μας αφήσει να προβληματιστούμε και απαντά δυνατά, τάχα πειστικά, ΝΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Η αλήθεια όμως φανερώνεται στην πράξη. 

Ας δοκιμάσουμε έστω και για μία μέρα να μην πούμε ψέματα, αλλά ταυτόχρονα να λέμε και ολόκληρη την αλήθεια και όχι μόνο μέρος της. Να προσπαθούμε να μην μεγαλοποιούμε τα πράγματα αλλά ούτε και να τα ελαχιστοποιούμε, λέγοντας ότι αυτό είναι μια λεπτομέρεια. 

Το ψέμα είναι ψέμα. Ας δούμε όμως γιατί λέμε ψέματα. Μας αναγκάζει κάποιος ή ομορφαίνουν την ζωή όπως λένε κάποιοι;;;;

Ψέματα λέει αυτός που ΦΟΒΑΤΑΙ. Ναι, μην παραξενεύεστε. Ψέματα λέει αυτός που φοβάται. Και ποιός φοβάται;;;;;   Αυτός που έχει μέσα του ελαττώματα, διαβολάκια, φαντασματάκια που τα ταϊζει και τους δίνει και "σπίτι" να κατοικούν. 

Ο Ιησούς μας παροτρύνει να καθαρίσουμε "το ένδυμα της ψυχής μας"!!!!!! Να καθαρίσουμε τον ψυχικό μας κόσμο από τα διαβολάκια  που σαν τις βδέλλες απομυζούν την ενέργειά μας και μας οδηγούν μακριά από τον σκοπό της ύπαρξής μας, μακρυά από τον δρόμο της πραγματικότητάς μας. Αυτά που έβγαλε από την Μαρία την Μαγδαληνή. Δεν είναι φαντασία, είναι πραγματικότητα. 

Λέμε σε κάποιον/α "σ' αγαπώ" και την άλλη στιγμή του λέμε ψέματα. Γιατί;;;;;;;; Γιατί φοβόμαστε ότι θα χάσουμε, αυτό, εκείνο, το άλλο, που μας προσφέρει αυτό το άτομο. Δεν το αγαπάμε αλλά κοιτάζουμε ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΑΣ. Φοβόμαστε μην χάσουμε όσα μας προσφέρει και λέμε ψέματα. φυσικά το ένα ψέμα φέρνει το άλλο και στο τέλος μπερδεύουμε την πραγματικότητα με το ψέμα. Αυτή είναι η ζωή μας στην καθημερινότητά της. Γεμάτη ψέματα, μισές αλήθειες, μεγαλοστομίες, και χάνουμε το διαμάντι μέσα μας, την ψυχή μας, γιατί την εγκλωβίζουμε όλο και περισσότερο στα διαβολάκια μας, την αφήνουμε αιχμάλωτη στα ελαττώματά μας και αντί να την καθαρίσουμε και να βρει τον δρόμο της την στέλνουμε όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι. 

Κι έτσι η ζωή μας οδηγείται όλο και περισσότερο στα σκοτάδια, στην αρνητικότητα, στο κακό. Μια ματιά γύρω μας δεν θα αφήσει αμφιβολίες γι' αυτό. 

Ας μην παραπονιόμαστε για την ζωή μας, όταν δεν κάνουμε κάτι για το "διαμάντι" της ύπαρξής μας, την ψυχή. 

Δεν είναι ψιλά γράμματα, είναι η ουσία του σκοπού της ζωής μας. 

Φυσικά, ακούει όποιος θέλει. Οι υπόλοιποι, οι πολλοί συνεχίζουν να παραπονιούνται για την "άδικη" ζωή τους. 

Ο καθένας όπως στρώνει, κοιμάται. 

Η Παρούσα Στιγμή

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ

Η εργασία μας αρχίζει με κάποια αποσπάσματα από την διαδικτυακή διάλεξη που δόθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο από τον Α.Δ. Michael στην οποία μας διασαφηνίζει την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ανθρωπότητα ………

Οι συλλογισμοί του είναι σαφείς και μας κάνουν να καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε σε κρίσιμες στιγμές ………….. και πρέπει να επιλέξουμε πού θα οδηγήσουμε το σκάφος της ύπαρξής μας. ………..

Η παρούσα στιγμή

Συμβαίνουν μια σειρά από εσωτερικά φαινόμενα που συνδυαστικά θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε λίγο περισσότερο τι είναι αυτό που συμβαίνει στην σκακιέρα της ζωής ………..

Στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερα τα φαινόμενα, αλλά εμείς επιλέξαμε … τα 7 πιο σημαντικά που θα μας επιτρέψουν ίσως να κατανοήσουμε λίγο περισσότερο στην παρούσα κατάσταση……………..

1^ο Η Κάλι Γιούγκα

Το πρώτο φαινόμενο που συναντούμε, το γνωρίζουν όλοι, είναι ότι βρισκόμαστε στην στιγμή της Κάλι Γιούγκα. (εποχή του σιδήρου) ……………

Ο υλισμός έχει φτάσει στην μέγιστη έκφρασή του κι αυτό δεν είναι τίποτα, γιατί σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα, δεν βρισκόμαστε απλά στην Κάλι Γιούγκα, αλλά βρισκόμαστε στο τέλος της Κάλι Γιούγκα, δηλαδή είναι η τελευταία εποχή κι επιπλέον είναι το τέλος τους τέλους. ………….

….Ο υλισμός έφτασε στην μέγιστη έκφρασή του………..

Επομένως αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει πάνω στον πλανήτη ένα πολύ μεγάλο ψυχολογικό βάρος που εκφράζεται μέσω των 4 στοιχείων της φύσης. …………

Η ανθρωπότητα στις ημέρες μας είναι υπερβολικά πολυάριθμη. Έχουμε φθάσει στα 7 δισεκατομμύρια ανθρώπων περίπου. Φανταστείτε 7 δις ανθρώπους να ρίχνουν στην ατμόσφαιρα και στην επιφάνεια του πλανήτη τα ψυχολογικά τους προβλήματα …….

Αυτό γίνεται αιτία ώστε το στοιχείο νερό να μολύνεται από την λαγνεία της ανθρωπότητας, από τα πάθη, το στοιχείο γη να είναι τελείως μολυσμένο από την τεμπελιά της ανθρωπότητας, το στοιχείο αέρας να είναι εντελώς βαρύ από τις κακές σκέψεις της ανθρωπότητας και το στοιχείο φωτιά είναι επίσης φοβερά μολυσμένο από το πάθος, τον θυμό της ανθρωπότητας. ……….

Το συμπέρασμα του πρώτου σημείου ………. κάνει την συνείδηση να κοιμάται πιο εύκολα και να μην είναι πολύ εύκολο να μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ποιος είναι ο δρόμος, από πού πρέπει να πάμε, πώς πρέπει να εργαζόμαστε.

Μας φαίνεται δύσκολο να καταλάβουμε, μας φαίνεται δύσκολο να έχουμε ένα πνευματικό σκοπό, μας είναι δύσκολο να θυμόμαστε τον σκοπό για τον οποίο έχουμε ένα σώμα φυσικό, που είναι να ψάχνουμε το Είναι μας, που είναι να ψάχνουμε την Ψυχή μας και που είναι να συμμορφωνόμαστε με το καθήκον Parlok του Είναι: να πραγματοποιούμε την πνευματική εσωτερική εργασία του religare, να ενωνόμαστε δηλαδή με την πραγματική μας φύση και να επιστρέφουμε στην πατρίδα μας, στο σπίτι μας που είναι το Απόλυτο.

……..όλα είναι εναντίον της εσωτερικής εργασίας.

Από το βιβλίο: "Ο Τρίτος Κύκλος" Α.Δ.  Michael 

Πώς να θωρακιστούμε;

Πώς να θωρακιστούμε;

Μας έπεσαν απανωτά δυο κακοκαιρίες στα Χανιά, και έκαναν τους περισσότερους να πελαγώσουν. Δεν αμφισβητεί κανένας ότι οι υλικές ζημιές είναι μεγάλες και θα απαιτήσουν δραστικές και γρήγορες ενέργειες για να ξαναβρούν οι κάτοικοι τον ρυθμό τους και την ηρεμία τους.

Υπάρχουν και ανθρώπινες απώλειες, αλλά ποιος φταίει; Κι εκεί η Μητέρα Φύση; Ο Δημιουργός; Όλοι εκτός από εμάς;

Και γιατί τόση γκρίνια, που κάνει τους κατοίκους της υπόλοιπης Ελλάδας να πιστεύουν ότι ο νομός Χανίων χάθηκε, έσβησε από τον χάρτη;

Μήπως αντί να γκρινιάζουμε είναι καιρός να ανασκουμπωθούμε και να δούμε ο καθένας μας τι κάνει απέναντι στον εαυτό του και στο περιβάλλον του;

Τα φυσικά γεγονότα και γενικώς τα γεγονότα συμβαίνουν όχι από τύχη. Δεν τυχαίνουν, αλλά συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Ο Δημιουργός μας και η Μητέρα Φύση δεν θέλουν να μας εκδικηθούν, αλλά μας στέλνουν γεγονότα, για να μας ξυπνήσουν από τον βαθύ ύπνο μας κι ας πιστεύουμε ότι είμαστε συνειδητοί, ξύπνιοι συνεχώς.

Πάνω από εμάς, σε άλλες διαστάσεις, όπως και η κβαντική φυσική έχει αποδείξει, υπάρχουν δυνάμεις που φροντίζουν για μας. Όταν όμως εμείς ξεχνάμε αυτήν την βασική σχέση, έρχονται με διάφορα γεγονότα να μας θυμίσουν αυτήν την σχέση. Κι εμείς αντί να «ξυπνήσουμε» και να συνέλθουμε, γκρινιάζουμε, παραπονιόμαστε, και …….. ξανακοιμόμαστε, τον «ύπνο του δικαίου»!!!!!!

Έχουμε την κοινή λογική να σκεφθούμε ότι ο ΒΟΑΚ έγινε το 1970 και τα πλαϊνά πρανή ήταν φανερό ότι με αρκετό νερό, ή ένα μικρό σεισμό θα κατέβαζαν χώματα και πέτρες στον δρόμο. Επίσης, με κοινή λογική θα βλέπαμε ότι κάποιες γέφυρες δεν είναι αιώνιες γιατί υπάρχουν συνεχείς φθορές από το νερό. Ακόμη, κοινή λογική χρειάζεται όταν πάμε και χτίζουμε δίπλα στις όχθες ποταμού επειδή τάχα τα τελευταία χρόνια δεν κατεβάζει νερό. Όταν κατεβάζει όμως;;;

Η λύση είναι να θωρακιστούμε πρώτα μέσα μας προσπαθώντας να θυμηθούμε και να «επικοινωνούμε» με τον Δημιουργό μας, όπως κι αν ονομάζει ο καθένας μας αυτήν την δύναμη.

Η δεύτερη λύση είναι να φροντίζουμε σήμερα αυτό που ίσως αύριο ίσως δημιουργήσει πρόβλημα στους διπλανούς μας.

Το τρίτο είναι να έχουμε κοινή λογική. Όταν το αυτοκίνητο πατά σε 80 πόντους περίπου εδάφους (4Χ20 πόντους η κάθε ρόδα), πώς θα κρατηθεί στα ορμητικά νερά ή στον πάγο;

Κοινή λογική λοιπόν στις πράξεις μας και επικοινωνία με τον Θεϊκό μας Πατέρα γιατί αυτός κανονίζει τα πάντα, ανάλογα με τις πράξεις μας.

Δεν έχω σκοπό να βάλω φόβους σε κανέναν αλλά η Γη και η Μητέρα Φύση αντιδρά στο κακό που της κάνουμε και μας «ταρακουνά» για να μας ξυπνήσει και να διορθωθούμε.

Ευχές και Πράξεις

ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ

Σε κάθε ευκαιρία ευχόμαστε "ειρήνη", "υγεία", "γαλήνη", "τροφή για όλους". Κι όμως κανένα από αυτά δεν επαληθεύεται ποτέ. Γιατί άραγε; Ποιός δεν προσπαθεί να τα υλοποιήσει ή ποιός προσπαθεί να πετύχει το αντίθετο;

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν πετυχαίνουμε τους στόχους μας ή γιατί δεν πραγματοποιούνται οι ευχές, επιθυμίες μας;;

Συνήθως λέμε: φταίνε οι άλλοι, αυτοί που κυβερνάνε, αυτοί που έχουν την δύναμη στα χέρια τους, αυτοί που έχουν το χρήμα. Είναι όμως έτσι, ή με τον τρόπο αυτό καταφέρνουμε να βγάλουμε τον εαυτό μας έξω από κάθε ευθύνη;;; Μήπως τον απαλλάσσουμε συνειδητά, "ελαφρά τη καρδία" και αφού φταίνε οι άλλοι ας αναλάβουν και τις ευθύνες τους απέναντι σε ανθρώπους και στον Θεό. 

Για να δημιουργηθεί ειρήνη γύρω μας πρέπει να υπάρχει και μέσα μας. Αν μέσα μου βράζω, έχω μίσος, έχω ανταγωνισμό, τεράστιο εγωισμό, πώς θα μπορέσω να μεταφέρω την ειρήνη γύρω μου;;; Βγάζω προς τα έξω αυτό που έχω μέσα μου. Τα στραβά μου δηλαδή. 

Δηλαδή, άλλα εύχομαι, άλλα πιστεύω, άλλα πράττω και άλλα θέλω τελικά. 

Στους Δελφούς, στον ναό του Απόλλωνα, υπήρχε η επιγραφή "ΕΙ  - ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ - ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ". Αναγνωρίζουμε στους προγόνους μας την φιλοσοφία τους, την γνώση τους, καμαρώνουμε, αλλά .......... τί πράττουμε εμείς απ' όλα αυτά;;; ΤΙΠΟΤΕ.

Πώς θέλουμε λοιπόν να αλλάξουν τα πράγματα γύρω μας κάνοντας τα ίδια;; 

Να γιατί οι καταστάσεις στην κοινωνία χειροτερεύουν και εμείς μένουμε τάχα με την απορία!!

Οι ευχές απαιτούν και πράξεις από εμάς, κι όχι από τους άλλους. Ο άλλον λειτουργεί με τα δικά του εσωτερικά κριτήρια που μπορεί να απέχουν πολύ από τα δικά μας θέλω. 

Πότε θα μάθουμε τον Εαυτό μας και την πραγματικότητά μας;;;;  Αν μόνοι μας δεν προσπαθήσουμε να τα μάθουμε, θα έρθει κάποια άλλη δύναμη, η Φύση πιθανώς, και θα μας τα μάθει με άλλο τρόπο. Όπως ο δάσκαλος βάζει "τιμωρία" στον κακό μαθητή, έτσι και η Φύση θα μας δείξει το σκληρό της πρόσωπο μήπως και "ξυπνήσουμε". 

Κάποιοι Σοφοί, Δάσκαλοι, κατά καιρούς μας προειδοποίησαν για όλα αυτά, αλλά εμείς "στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα". 

Η ευθύνη όμως είναι αποκλειστικά ΔΙΚΗ ΜΑΣ και ας ψάχνουμε να την φορτώσουμε αλλού. 

Ευκαιρία να αναλογιστούμε και να επαναξιολογήσουμε την πορεία μας και τις πράξεις μας. 

Δ.Φ.

Ψευδαισθήσεις

Ψευδαισθήσεις 

Τί να πω: σε μια πόλη με καπνούς και τσιμέντα ....... τραγουδά η Αλεξίου κι εγώ ταξιδεύω, βλέπω τον κόσμο να πηγαινοέρχεται, άλλους να κοιμούνται, σ' όποιο σημείο του καραβιού βρήκαν έστω και λίγο χώρο που να μην ενοχλούν όσους κυκλοφορούν.

Κόσμος πάει κι έρχεται, έστω κι αν λιγοστεύει όσο περνά η ώρα. Τα τραγούδια από την πρώτη θέση όλο και “βαραίνουν” και τα χειροκροτήματα λίγα αλλά δυνατώτερα από πριν.

Τί να σκέφτεται άραγε ο καθένας από όλους αυτούς που κυκλοφορούν, τραγουδούν, προσπαθούν να κοιμηθούν, μιλούν, γελούν, φωνάζουν.

Ο καθένας ένας κόσμος ολόκληρος και μέχρι που κάποιοι νομίζουν ότι ο δικός τους κόσμος είναι το κέντρο της ανθρωπότητας, σαν να πούμε ότι ο δικός μας ήλιος είναι το κέντρο του σύμπαντος.

Κι όμως ο καθένας μας νοιώθει όμορφα, άσχημα, βρώμικα, ήρεμα, χαρούμενα, δυστυχία κι άντε πάλι από την αρχή. Κι όλα αυτά συμβαίνουν μόνο στον ψυχολογικό μας κόσμο, στα εγώ μας, που βάζουν και τον νου σε δικό τους έλεγχο κι έτσι αναγκαζόμαστε να πιστέψουμε ότι όλα γίνονται γύρω από ένα κέντρο -εμάς- και άρα όλοι γύρω μας πρέπει να ασχολούνται με την δική μας κατάσταση και τα δικά μας θέλω. Όποιος φέρει αντιρρήσεις γίνεται αντίπαλός μας, εχθρός μας, ενάντιός μας.

Κι έτσι πορευόμαστε έως ότου καταλάβουμε, αν ποτέ καταλάβουμε, ότι δεν μπορεί ένα στίγμα της ανθρωπότητας που μάλιστα είναι υπερβολικά φθαρτό και προσωρινό, να είναι ταυτόχρονα και το κέντρο των πάντων και να ζητά ανάλογη μεταχείριση.

Άνθρωπε θα έπρεπε όσο περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνουν οι εμπειρίες, όλο και περισσότερο να πλησιάζουμε στην αλήθεια. Αλλά εμείς μάλλον μεγαλώνουμε τα ελαττώματά μας, τα εγώ μας και τα ισχυροποιούμε, κάνοντάς τα να μην μας αφήνουν περιθώρια για να δούμε το φως, την αλήθεια, το πραγματικό. Κι έτσι, με παρωπίδες ή με θολωμένη ματιά προσπαθούμε να δούμε την αλήθεια. Και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να δημιουργούμε την δική μας τάχα αλήθεια και να την κάνουμε σημαία μας και πολλές φορές προσπαθούμε να την περάσουμε και στους άλλους σαν την απόλυτη αλήθεια.

Χριστούγεννα γιορτή καρδιάς

                                                               Χριστούγεννα 2018

Γιορτάζουμε, υποτίθεται, την γέννηση του Χριστού και ενώ θα έπρεπε μία γιορτή να μας θυμίζει κάποιο συμβάν, εξωτερικό ή εσωτερικό, εμείς αναπαράγουμε μέχρι και τελετουργίες μηχανικά και άψυχα και δεν συνειδητοποιούμε το νόημα της Χριστού γέννησης στην ζωή μας και την ύπαρξή μας.

Κάθε πέρσι και καλύτερα, διότι ξεχάσαμε το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων, την 25^η Δεκεμβρίου, που πάντα γιορταζόταν και ο ήλιος. Ξεχάσαμε το γιατί και κρατάμε μόνο το πανηγύρι, το ποτό και άντε καμμιά εκδρομή.

Ξεχάσαμε οι περισσότεροι, ακόμη και τα οικογενειακά τραπέζια που είναι μία ανθρώπινη ανάγκη.

Απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τις αξίες και τις ανάγκες της καρδιάς μας και οχυρωνόμαστε στην απομόνωση. Απομόνωση όμως από τί; Προστατεύουμε τους άλλους από τον μινώταυρό μας ή κρατάμε μακρυά από την πραγματικότητα τον μινώταυρο μας για να μην χάσουμε τον έλεγχο του; Ποιος είναι ο μινώταυρός μας; Μα ο νους μας. Ποιοι τον κουμαντάρουν; Μα, τα ελαττώματά μας. Και ποιος τολμά να κακοκαρδίσει τα ελαττώματά του;

Οι αξίες της καρδιάς κόντρα στις αξίες του νου και καθώς την καρδιά και τις αξίες της τα έχουμε ξεχάσει και θεωρούμε ότι ο νους μας, ο μινώταυρος, είναι το παν για μας, γιορτές όπως τα Χριστούγεννα θα πηγαίνουν στο καλάθι των αχρήστων του νου μας.

Ο Χριστός γεννήθηκε και μάλιστα σε μια σπηλιά, ανάμεσα σε «βοσκούς» που κατευθύνουν άλλους, ανάμεσα σε αγελάδες (σκέψου τον ιερό Άπι, τις αγελάδες στην Ινδία), ανάμεσα σε γαϊδουράκι (συμβολισμός του νου, άλλωστε και ο Ιησούς Χριστός μπήκε των Βαΐων στα Ιεροσόλυμα πάνω σε γαϊδουράκι).

Οι μάγοι Του έφεραν χρυσό, λιβάνι και σμύρνα. Παράξενα δώρα για τον νου, αλλά οι συμβολισμοί του καθενός μας διδάσκουν πολλά.

Κι εμείς σε κόντρα όλων αυτών των αξιών που μας διδάσκει η μέρα αυτή, αφηνόμαστε στον νου μας, στα ελαττώματα και στις υλιστικές αξίες και τάχα «γιορτάζουμε». Τι γιορτάζουμε;;

O Χριστός, ως ήλιος της αγάπης, είναι γιορτή ενθύμισης της ανάγκης να αναζητήσουμε τον ήλιο μέσα μας και φυσικά να οδηγηθούμε στην γέννηση αυτού του ήλιου της αγάπης στην καρδιά μας.

Εμείς όμως κλείσαμε τον ήλιο σ’ ένα κουτί με γλυκά ή σε μια φωτεινή βιτρίνα ή ακόμη σε μια βραδιά γλεντιού, και το μόνο που κερδίζουμε είναι κούραση και πολλές φορές απογοήτευση. Και αυτό επειδή κλείνουμε την αισιόδοξη προοπτική της Χριστού-γέννησης σε εφήμερες ανοησίες και σφραγίζουμε τα μάτια της ψυχής στην αληθινή χαρά της αιωνιότητας.

Το νόημα των Χριστουγέννων όμως δεν χάθηκε, βρίσκεται μέσα στην ζωή μας αιώνες τώρα. Εμείς το αγνοούμε, διότι το φυλακίσαμε βαθιά μέσα μας

Το δέντρο για να ισχυροποιηθεί ενισχύει τις ρίζες του για να τινάξει τα κλαδιά του στον ουρανό. Εμείς σήμερα κόβουμε τις ρίζες και καταδικάζουμε φυσικά τα κλαδιά σε μαρασμό. Για καρπούς (εσωτερικούς) πάψαμε να συζητάμε πλέον.

Τα Χριστούγεννα όμως έρχονται κάθε χρόνο, προσπαθώντας έστω και την ύστατη στιγμή να μας θυμίσουν την ανάγκη της αναζήτησης του Χριστού μέσα μας και φυσικά την αναγκαία μας υποχρέωση, υποχρέωση προς το Είναι μας και σ’ αυτόν που μας έστειλε εδώ, να δημιουργήσουμε συνθήκες για την γέννηση Του.

Ας μην αφήσουμε κι αυτή την ευκαιρία να φύγει ανεκμετάλλευτη. Ας αναρωτηθούμε, ας ψάξουμε, ας ρωτήσουμε την συνείδησή μας, αν την ακούμε ακόμη, να μας βοηθήσουν σ’ αυτό.

Στόχος ζωής που έπρεπε να μας θυμίζουν τα Χριστούγεννα, κι όχι να φροντίζουμε τα εξωτερικά μας, ξεχνώντας τις ρίζες μας.

Όλες οι αναζητήσεις ξεκινούν με ένα «γιατί;». Ας είναι φέτος το γιατί αυτό μεγάλο για να μας ταρακουνήσει και να μας αναγκάσει να ψαχτούμε.