Ζητάς να ερωτευθείς

 

Ζητάς να ερωτευθείς, και καλά κάνεις.

Ζητάς κάποιον να σε βγάλει από την κατάσταση του γκρίζου και να σε οδηγήσει στο χρώμα, στη χαρά, στο γέλιο. Όλα όσα ζητάς είναι όμορφα και τα θέλουν όλοι. Αλλά …..

Τι κάνεις για να φύγεις από το γκρι; Ποιες είναι οι δικές σου προσπάθειες να βοηθήσεις τον εαυτό σου να βρει αυτό που κάτι μέσα του  αναζητά; Ποιος είναι ο δικός σου αγώνας για να φτάσεις στο στόχο σου; Οι άλλοι;

Οι άλλοι φροντίζουν για τον εαυτό τους. Κι αν μέσα στο δικό τους «όνειρο» υπάρχεις εσύ, τότε σου δίνουν κάτι από την φροντίδα τους για να πετύχουν τ’ όνειρό τους.

Υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις. Ναι σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις.

Όταν κάποιος σου δίνει ΟΛΟ του το Είναι, τα πάντα, εσύ τι του πρόσφερες; Σκέψου το, μην τ’ αποφεύγεις; Τι του προσφέρεις;

 Όλοι αναζητούν το χρώμα. Όλοι θέλουν να φύγουν από το γκρι. Κάνουν όμως και προσπάθειες. Δεν περιμένουν από τον ….άλλο, να έρθει και να τους προσφέρει το χρώμα. Πρέπει να το έχει κι αυτός (ο άλλος) το χρώμα και να θέλει να το προσφέρει σε κάποιον. Γιατί; Διότι θεωρεί ότι μέσα από αυτόν …τον άλλο θα πραγματοποιηθούν τα δικά του όνειρα. Διαφορετικά θα δει και θα προσπεράσει. Ή θα μείνει να ξαποστάσει και θα συνεχίσει το δρόμο του.

Τι θέλω λοιπόν; Πώς μπορώ να το υλοποιήσω; Τι προσπάθειες πρέπει να κάνω; Μόνο μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία πετυχαίνει κανείς το στόχο του.

Εκτός κι αν ..ερωτευθεί το στόχο του ή τον Θεό. Τότε όλα έρχονται.

Δ.Φ.

Δηλητήρια της ζωής και αντίδοτα

 

Δηλητήρια της ζωής και αντίδοτα

 Δηλητήρια συναντάμε στον αέρα που αναπνέουμε, στην τροφή που παίρνουμε, αλλά, υπάρχουν και τα ψυχολογικά δηλητήρια που είναι και πιο επικίνδυνα και «αόρατα».

Τα φυσικά δηλητήρια τις περισσότερες φορές τα γνωρίζουμε ή τα υποψιαζόμαστε. Το Είναι μας μάς προειδοποιεί, αλλά αυτό που μετρά στο αποτέλεσμα είναι το «πόση σημασία τους δίνουμε;;».

Έχουμε ακούσει ή γνωρίζουμε για τα βαριά μέταλλα και για τις ζημιές που κάνουν στο σώμα μας. Γιατί όμως «δεν ξέρουμε» ή δεν ασχολούμαστε και με τον ενεργό άνθρακα, το παλιό καρβουνάκι, με τον ζεόλιθο, που διώχνουν τα βαριά μέταλλα από μέσα μας;

Ξέρουμε ότι για να αυξηθεί η παραγωγή και να τραφούν 7,5 δις άτομα στον πλανήτη, αλλά και για το κέρδος, χρησιμοποιούνται δηλητήρια στα φυτά, στα χωράφια, στα θερμοκήπια, σε μεγάλες ποσότητες. Τι κάνουμε;; Περιμένουμε να συνηθίσει ο οργανισμός μας και ευχόμαστε να μην πειράξουν εμάς.

Πάλι όμως ξεχνάμε τον ζεόλιθο, τον ενεργό άνθρακα, τα αποτοξινωτικά φυτά.

Το ανθρακικό αέριο, η ζάχαρη, δημιουργούν ανεπανόρθωτες ζημιές, κι όμως με λαχτάρα τα καταναλώνουμε.

Αυτά όλα τα δηλητήρια μολύνουν το σώμα μας.

Υπάρχουν όμως και τα δηλητήρια που μολύνουν τον ψυχολογικό μας κόσμο και είναι χειρότερα, πιο επικίνδυνα και περισσότερο δύσκολο να τα αποφύγουμε και να αποτοξινωθούμε.

Ο θυμός για παράδειγμα, είναι ένα δηλητήριο που μας μολύνει. Κι όμως οι περισσότεροι το ανεχόμαστε, το δικαιολογούμε και πολλές φορές το αποδεχόμαστε λες και μας κάνει και καλό.

Η γκρίνια είναι ένα ακόμη καθημερινό δηλητήριο που όμως αντί να το απομακρύνουμε από εμάς, αφηνόμαστε και το παίρνουμε σε όλο και μεγαλύτερες δόσεις.

Γκρινιάζουμε εμείς;; Δεν το αντιλαμβανόμαστε ή το δικαιολογούμε, ρίχνοντας την ευθύνη πάντα σε κάποιον άλλον. Κι όμως η μόλυνση γίνεται είτε γκρινιάζουμε εμείς, είτε αποδεχόμαστε τους άλλους να γκρινιάζουν κι έτσι να μας δηλητηριάζουν αυτοί. Γιατί δεν απομακρυνόμαστε, τουλάχιστον από τους γκρινιάρηδες, τους μουρμούρηδες και καταπίνουμε το δηλητήριό τους;; Τάχα από ευγένεια. Κι όμως μας δηλητηριάζουν και μας κλέβουν την ενέργειά μας.

Υπάρχουν γύρω μας άτομα που δημιουργούν εντάσεις και που πολλοί αρέσκονται σ’ αυτό είτε γιατί καλύπτουν την ανασφάλειά τους, τους φόβους τους, τις ανησυχίες τους είτε άλλοι αρέσκονται να βάζουν εμπόδια στους γύρω τους, να τους δημιουργούν προβλήματα, αμφιβολίες, καυγάδες και καμαρώνουν που κατάφεραν να δημιουργήσουν τσακωμούς, γκρίνια.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο καλό για το σώμα μας και τον ψυχολογικό μας κόσμο γενικότερα από το να λειτουργούν σε γαλήνη, αρμονία, αγάπη. Μια κοινωνία είναι το σύνολο των κυττάρων μας που αποδίδουν πολύ καλύτερα όταν ζουν, εργάζονται και λειτουργούν σε κατάσταση ηρεμίας, γαλήνης, ασφάλειας.

Ας απομακρύνουμε ΟΛΑ τα δηλητήρια από εμάς, όλα που μας κάνουν ζημιά. Έχουμε τον τρόπο, έχουμε τα μέσα, αρκεί να διώξουμε τις ψεύτικες, τις τάχα δικαιολογίες του νου.

Μην μας παραπλανεί ο νους με σκέψεις ότι τάχα πολλά «δηλητήρια» όπως ο φόβος μας κάνουν και καλό. Μπορεί να πει ο νους ότι φοβόμαστε ν’ αγγίξουμε την φωτιά και έτσι δεν καιγόμαστε. Ναι, όταν ο φόβος υπάρχει στο ένστικτο κέντρο μπορεί να λειτουργεί και ως προειδοποίηση, αλλά πόσες φορές γίνεται αυτό;

Ας σκεφθούμε ότι όλα τα ψυχολογικά δηλητήρια έχουν σαν βασικό τους συστατικό τον φόβο και το χρήμα. Ας δούμε επί των ημερών που ζούμε ότι τα μέτρα όλα στοχεύουν εκεί και μόνον εκεί.

Θα μπορούσε να λεχθεί ότι φοβόμαστε τον Θεό. Όχι δεν πρέπει να τον φοβόμαστε, αλλά να τον σεβόμαστε για την ανωτερότητά του, για την τελειότητα της οργάνωσης των πάντων στο σύμπαν, για την δικαιοσύνη του. Δεν μας δηλητηριάζει αλλά μας χαρίζει την αγάπη του. Το αν δεν τα βλέπουμε, την ευθύνη έχουν τα «φίλτρα» στον ψυχολογικό μας κόσμο που βάζουμε ή επιτρέπουμε να μας επηρεάζουν χωρίς έλεγχο.

Το κύτταρο στο πόδι μας, για παράδειγμα, ίσως διαμαρτύρεται όταν το πλένουμε και το τρίβουμε με το σφουγγάρι, αλλά όταν απολαμβάνει το τελικό αποτέλεσμα, της γαλήνης, της αναζωογόνησης, της ευεξίας, τότε ευγνωμονεί τον «κύριό του». Αν μείνει στην γκρίνια, στον θυμό, στην ταλαιπωρία των πρώτων του στιγμών, τότε θα συνεχίσει να γκρινιάζει, να αυτοδηλητηριάζεται και να κάνει την ζωή του προβληματική, σε ανισορροπία, ενώ θα μπορούσε να έχει αρμονία, γαλήνη, ειρήνη, ευχαρίστηση.

Έτσι είναι όλα και στην κοινωνία μας και μέσα μας. Όπως είναι πάνω είναι και κάτω, μας είπε ο Ερμής ο Τρισμέγιστος. Μήπως εννοούσε και κάτι, που δεν θέλουμε να το δούμε, διότι τότε, εμείς πρέπει να δράσουμε, εμείς πρέπει να αλλάξουμε, εμείς έχουμε υποχρέωση να διορθώσουμε τις καταστάσεις, όπως το ίδιο έχει υποχρέωση να κάνει και το κύτταρό μας, να θέλει να περάσει την ζωή του σε ηρεμία, σε γαλήνη, δημιουργώντας το καλύτερο και πιο επιτυχημένο αποτέλεσμα για τον σκοπό της ζωής του;;;.

Το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι να ξέρουμε τι θέλουμε σ’ αυτήν την ζωή, με αυτό το σώμα, σ’ αυτόν τον πλανήτη. Αν δεν ξέρουμε τι θέλουμε είναι πολύ δύσκολο να ξέρουμε ποιο είναι το σωστό.

Είναι αλήθεια ότι οι πολλοί θέλουν να έχουν υγεία, λεφτά, τα πάντα, χωρίς να δώσουν τίποτα, χωρίς ανταλλάγματα. Αυτό είναι έλλειψη κατανόησης. Μας χρειάζεται κατανόηση και απάντηση στο ερώτημα: οι προσπάθειες μας έχουν πνευματικό στόχο;;;

Πρέπει τώρα να είμαστε πιο ακριβείς στις πράξεις μας. Δεν έχουμε περιθώρια διόρθωσης της πορείας μας. Απαιτείται σοβαρότητα και ακρίβεια στις πράξεις μας.

Σ’ αυτές τις στιγμές που ζούμε, που δεν ξέρουμε τι θα γίνει αύριο, επειδή αλλάζουν όλα, το μόνο που μας δίνει αφοβία, ασφάλεια, είναι να έχουμε πίστη στον Δημιουργό και ταυτόχρονα να είμαστε σίγουροι ότι με κάθε πράξη μας πλησιάζουμε όλο και περισσότερο και το Είναι μας, το Πνεύμα μας και τις ανώτερες Δυνάμεις.

24-3-2021

Δ.Φ.

Άνθρωποι Υβρίδια

 

Άνθρωποι – Υβρίδια

Για να μην χρησιμοποιώ την λέξη μετανθρωπισμός ή transhumanism θα μεταχειρίζομαι την λέξη υβρίδιο που είναι πιο κοντινή μας ως έννοια.

Γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθούν άνθρωποι «υβρίδια» και γι’ αυτό και ο ιός δεν εξουδετερώνεται με το εμβόλιο. Αυτό, το εμβόλιο, έχει σκοπό να πλήξει το DNA και να γίνει η μετατροπή μας σε υβρίδιο.

ΥΒΡΙΔΙΟ: λέμε ένα φυτό που τροποποιείται από τον δημιουργό του και απλά:

1.Δεν έχει την δυνατότητα να αναπαράγει, ο σπόρος του δεν μετατρέπεται σε δημιουργία.

2.Δεν αναγνωρίζεται συνήθως εύκολα από τα φίλτρα του ανθρώπου κι έτσι αναγκαζόμαστε να τρώμε μεγαλύτερη ποσότητα για να πάρουμε τα απαραίτητα συστατικά,

3.Νομίζει τον εαυτό του δυνατότερο (φαινομενικά πιο ανθεκτικό)

4.Δεν έχει συναισθήματα, ευαισθησίες, αναζητήσεις, διότι το τι θα του παρουσιαστεί, τι θα σκεφθεί, πώς θα σκεφθεί, του δίδονται προγραμματισμένα από τον «δημιουργό» του.

Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει νοημοσύνη και ελεύθερη βούληση.

Το υβρίδιο δεν σκέφτεται παρά μόνο γι’ αυτό που έχει προγραμματιστεί και φυσικά ελεύθερη βούληση δεν του επιτρέπεται «ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ».

Αυτός θα είναι ο άνθρωπος του αύριο. Θα σκέφτεται ΜΟΝΟ ότι θέλει ο δημιουργός του και θα κάνει ΜΟΝΟ αυτό που εντέλλεται ο άνθρωπος - δημιουργός του.

Χριστούγεννα 2020

 

Χριστούγεννα 2020

 

Κάθε πέρσι και καλύτερα, συνήθιζε να λέει ο λαός. Τώρα φτάσαμε στο: κάθε μήνας που πέρασε ήταν και καλύτερα!!!!!

Όλα αυτά επειδή ξεχάσαμε το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων. Τι γιορτάζουμε τελικά στις 25 Δεκεμβρίου;;

Γιορτάζουμε την γέννηση του Χριστού;; Γιορτάζουμε την γέννηση του Ιησού;; Μα την ίδια ημερομηνία γεννήθηκε και ο Κρίσνα και ο Γκετζαλκοάτλ. Σύμπτωση;; Τίποτε δεν είναι σύμπτωση. Όσοι γεννήθηκαν αυτήν την ημερομηνία έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, ταυτίζονται με τον πνευματικό ήλιο.

Και ο ήλιος, στις 21 Δεκεμβρίου φαίνεται να σταματά την πορεία του προς τον νότο και προς το μεγάλωμα της νύχτας σε βάρος της ημέρας, εις βάρος του φωτός. Είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο. Για τρεις μέρες!!! (όσες και οι μέρες παραμονής στον τάφο, του Ιησού) διαρκεί η φαινομενική στάση της πορείας του ήλιου. Μετά αρχίζει το Φως, ο ήλιος, να κερδίζει τα σκοτάδια, προχωρώντας πλέον προς τον βορρά.  Γεγονότα και συμβολισμοί που πάντα υπήρχαν, που η αλήθεια τους φτάνει στις αρχές ύπαρξης της ανθρωπότητας.

Άλλωστε, 9 μήνες πριν, την 21η Μαρτίου δηλαδή κατά την εαρινή ισημερία, η μητέρα Φύση γονιμοποιείται, και στην ώρα της, 9 μήνες μετά, γεννιέται ο Χριστός. Αυτό λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο και θα έπρεπε να συμβαίνει και μέσα στην καρδιά μας. Στην καρδιά μας πρέπει να γεννηθεί ο μικρός Χριστός και αυτό γίνεται μόνο με την δική μας προσπάθεια, με τον δικό μας αγώνα να περιορίσουμε τα ελαττώματά μας, να ελέγχουμε τον εαυτό μας, τον ψυχολογικό μας κόσμο και με το να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας.

Ερχόμαστε στις ημέρες μας, στο τώρα. Τι θα γιορτάσουμε και πώς μπορούμε να γιορτάσουμε;;

Στις 14 Δεκεμβρίου έχουμε ολική έκλειψη ηλίου. Αλίμονο στις χώρες όπου θα είναι ορατή.

Στις 17 Δεκεμβρίου ο Κρόνος περνά στον Υδροχόο. Πέρα από αυτά που θα δώσει εν καιρώ στον Υδροχόο, αφήνοντας τώρα τον Αιγόκερω θα λειτουργήσει σαν τον Επιθεωρητή που φεύγει μεν από το σχολείο, αλλά έχει αφήσει αυστηρές εντολές για ότι δεν κάναμε, και ο Πλούτωνας υποχρεούται να κάνει τις εκκαθαρίσεις, την εκτέλεση των αποφάσεων.

Στις 20 και ο Δίας περνά στον Υδροχόο και θα κάνει το καλό καλύτερο αλλά και το κακό χειρότερο, πάντα όμως με γνώμονα την συμπαντική Δικαιοσύνη.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με την Ισημερία στις 21 Δεκεμβρίου όπου ο Δίας με τον Κρόνο θα είναι τόσο κοντά που θα φαίνονται σαν ένα αστέρι, πράγμα σπάνιο.

Μετά απ’ όλα αυτά ποιος πιστεύει ότι θα θυμηθεί την γέννηση του Χριστού, όχι του Ιησού που γεννήθηκε μάλλον αρχές Μαρτίου στο ζώδιο των Ιχθύων. Άντε να μαζευτούμε να φάμε (μέχρι 9 άτομα) το μεσημέρι και να σιγομουρμουρίσουμε ότι δεν είναι ανοιχτές οι εκκλησίες, λες και όλοι θα έτρεχαν να προσευχηθούν.

Μέσα μας πρώτα και κύρια γεννιέται ο μικρός Χριστός, στην καρδιά μας, εκεί που βρίσκεται και ο Ναός του καθενός μας. Μπορούμε να ετοιμάσουμε τον Ναό μας για να γεννηθεί ο Χριστός στην καρδιά μας;; Καλή είναι η Τελετουργία των Χριστουγέννων, καλή είναι η ομαδική προσευχή, αλλά ΠΡΩΤΑ πρέπει να προετοιμάζουμε την καρδιά μας να είναι έτοιμη να δεχθεί τον νεογέννητο Χριστό και να φροντίζουμε με τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, να μεγαλώσει ο Χριστός στην καρδιά μας.

Τα εμπόδια που έρχονται το επόμενο διάστημα θα είναι πολλά. Αυτό όμως δίνει και μια ευκαιρία σ’ αυτούς που έχουν την δύναμη να πουν «Θεέ μου, αφήνομαι στα χέρια σου», να κάνουν βήματα προς την ουράνια σκάλα.

Οι όποιοι «θεατρίνοι» πιστοί θα ξεμασκαρώνονται, θα γίνονται πιο κακοί, πιο εκδικητικοί, θα μισούν τους ανθρώπους, τον εαυτό τους και πιθανώς τον Θεό που τάχα δεν τους βοηθά να σωθούν.

Ο καλός μαθητής δεν ανησυχεί για τις εξετάσεις. Φοβάται τις εξετάσεις ο κακός μαθητής που παίζει θέατρο, προσπαθώντας να παραστήσει κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι.

Είναι περίοδος «τελικών εξετάσεων» και οι καταστάσεις όλο και θα δυσκολεύουν. Μας προειδοποίησαν γι’ αυτό και η Αποκάλυψη του Ιωάννη και ο Δανιήλ (κεφ 12) και άλλοι Δάσκαλοι κατά καιρούς. Ποιος τους άκουσε;;

Αν σε κάποιον έχει γεννηθεί ο Χριστός στην καρδιά του θα προχωρήσει στις εξετάσεις χωρίς φόβο, χωρίς άγχος, αλλά με πίστη, ειρήνη, αγάπη.

Χριστού-γεννα λοιπόν, όχι Ιησού-γεννα. Ας προβληματιστούμε και ας αναζητήσουμε το πώς θα γεννηθεί ο Χριστός στην καρδιά μας. Αν έχει ήδη γεννηθεί ας φροντίσουμε να μεγαλώνει αρμονικά, ισορροπημένα, με το να ακολουθούμε τις εντολές του Πατέρα μας.

12-12-2020

 

ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ

 ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ

Πόσο απαραίτητο είναι το ξυπνητήρι στην ζωή μας;

Ο κόκορας, κάποτε, λειτουργούσε ως ξυπνητήρι των ανθρώπων για την νέα μέρα που ερχόταν. Φώναζε γύρω στις 5 που ήταν και η πιο δυνατή ώρα της ημέρας (3 – 6 είναι οι ώρες με την μεγαλύτερη δύναμη).

Σήμερα δεν ακούει κανένας το ξυπνητήρι – κόκορα και αναγκαστήκαμε να χρησιμοποιούμε τα ρολόγια ξυπνητήρια.

Τι κάνουν αυτά τα ξυπνητήρια;;

Μας ξυπνάνε, επειδή είμαστε κοιμισμένοι. Και δεν μας ξυπνάνε μόνο από τον φυσικό ύπνο αλλά τα διάφορα «ξυπνητήρια» μας αφυπνίζουν και μας φέρνουν στο τώρα, από το παρελθόν ή το μέλλον που ταξιδεύουμε. ΤΩΡΑ ζούμε.

Κάποιες φορές, επειδή δεν ακούμε τα διάφορα ξυπνητήρια της ζωής, ο «Δάσκαλός μας» μάς στέλνει άλλης μορφής ξυπνητήρια, μήπως και επανέλθουμε στο ΤΩΡΑ, στην ζωή και στον σκοπό μας. Αυτά μπορεί να είναι ένας κακός γείτονας που συνεχώς μας «τσιτώνει», ένας κακός προϊστάμενος, κλπ.

Αν κι αυτό το είδος ξυπνητηριού δεν λειτουργεί ο «εκπαιδευτής μας» παίρνει πιο σκληρά μέτρα, πάντα για το καλό μας. Για να μας βοηθήσει να ξυπνήσουμε και να κάνουμε αυτό που πρέπει και μπορούμε. Μας βάζει ένα ξυπνητήρι μέσα μας, ως σωματική ανισορροπία, ή ως σωματικό πόνο ή κάτι σχετικό.

Ξυπνητήρι είναι για να μάθουμε να ζούμε στο ΤΩΡΑ, να θυμόμαστε τον σκοπό μας (Διαρκές Κέντρο Βάρους) στην ζωή.

Το έκανε ακόμη και στον Απόστολο Παύλο. (Β΄ προς Κορινθίους κεφ.ΙΒ παρ 7). …… για να μην υπερηφανεύομαι (για όσα αποκάλυπτε στις ομιλίες του), επέτρεψε ο Θεός και μου εδόθη σκληρό αγκάθι εις το σώμα, άγγελος δηλαδή του σατανά, για να με γρονθοκοπεί, να με κολαφίζει, ίνα μη υπεραίρωμαι. Γι’ αυτό, παρακάλεσα τον Κύριο τρεις φορές για να μου το απομακρύνει. Και Αυτός μου είπε: «Σου αρκεί η χάρη μου. Η δύναμή μου μέσα από την ασθένειά σου τελειοποιείται». Με ευχαρίστηση θα καυχώμαι για τις ασθένειές μου, λέει ο Παύλος, για να κατασκηνώσει σε μένα η δύναμη του Χριστού. ………. Όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός.

Ίσως και στον καθέναν μας ένα πρόβλημα, μια ασθένεια, να είναι ένα ξυπνητήρι, που μας έστειλε ο «εκπαιδευτής μας» για να μας βοηθήσει να ξυπνήσουμε και να κάνουμε το έργο του Πατέρα.

Πιθανώς να αναρωτιόμαστε «μα τι μπορώ παραπάνω να κάνω;;». Μπορούμε, να κάνουμε μια καλή πράξη κάθε μέρα, να κρατάμε τις υποσχέσεις μας, (της 14^ης) για να γίνουμε καλύτεροι, να μοιράζουμε άρωμα και αγάπη γύρω μας όπως το κάνουν τα λουλούδια.

Να χαιρόμαστε το κάθε ΤΩΡΑ γιατί δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία λήξης μας, διότι γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι με προβλήματα που ζουν πολλά χρόνια, όπως και άλλοι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα και φεύγουν σε μια στιγμή.

Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει σε μία επιστολή του ότι είναι «δούλος του Χριστού» και γι’ αυτό κάτω από όποιες συνθήκες και κινδύνους, θα διαδίδει τις διδασκαλίες του.

24/10/2020

ΔΦ

Ο ΠΑΡ ΑΓΚΩΝ ΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΚΑΡΑ

 

Ο παρ-αγκων-ισμός*   του μασκαρά**

Μασκαράς, όπως λένε τα λεξικά, αλλά θυμούνται και οι παλιοί, έτσι ονόμαζαν έναν πολύ κακό άνθρωπο, έναν που δεν έχει ντροπή.

Αργότερα μασκαράς ονομάστηκε και ο καρνάβαλος που μεταφορικά ως χαρακτηρισμός έδειχνε έναν άνθρωπο που δεν είχε «τσίπα», ντροπή.

Όλα τα παραπάνω ήταν τα χαρακτηριστικά αυτού που «φορούσε» μάσκα, είτε ως φυσικό αντικείμενο, είτε ως προσωπικότητα. Σήμερα δυστυχώς, λέω δυστυχώς, διότι οι άνθρωποι στην πλειονότητά τους, έχουν ως μόνιμο «αξεσουάρ» τις μάσκες της ψεύτικης προσωπικότητας και τις εναλλάσσουν κατά το δοκούν.

Ταυτόχρονα, έρχεται η Μητέρα Φύση και μας φορά μάσκες για να μας το κάνει χτυπητό, ολοφάνερο. Ξυπνήστε βρε «μασκαράδες, σας φόρεσα μάσκες μήπως και αντιληφθείτε την πραγματικότητά σας. Μήπως και καταλάβετε ότι κάνατε τέχνη την προσωπίδα, την μάσκα της προσωπικότητάς σας και δεν αφήνετε να εκδηλωθεί ούτε μία στιγμή ο αληθινός εαυτός σας. Είστε μασκαράδες και σας το δείχνω, σας υποχρεώνω να το δείτε.

Εσείς όμως ακόμη και τώρα μάλλον παραμένετε κοιμισμένοι νομίζοντας ότι η μάσκα είναι για άλλο σκοπό. Τι άλλο να κάνω για να σας ξυπνήσω, για να σας βοηθήσω να δείτε την αλήθεια σας;;

Ταυτόχρονα ήρθε η κίνηση – χαιρετισμός δια του αγκώνα για να μας θυμίσει το «πρίτςςς» που κάναμε πιτσιρικάδες, δείχνοντας τον αγκώνα μας. «Σιγά που θα σου το δώσω, πριτς.»

Η Μητέρα Φύση μας έδωσε την παλάμη, στην οποία φτάνουν όλα τα ανακλαστικά αισθητήρια του σώματος, (όπως και στα πόδια) γι’ αυτό και απλώναμε το χέρι για να χαιρετίσουμε κάποιον. Τώρα πολλοί δίνουν τον αγκώνα σαν να λένε «πριτςςςς που θα σου δώσω το χέρι μου!!!!!».

Τελικά, έχουμε στο πρόσωπό μας την ζωντανή υπενθύμιση ότι κοιμόμαστε συνειδησιακά. Επαληθεύουμε τον ύπνο μας με τον χαιρετισμό (παραγκωνισμό) του αγκώνα. Τι άλλο μας χρειάζεται για να αντιληφθούμε ότι κάτι δεν πάει καλά σε μας, στον καθέναν μας. Ας μην ρίχνουμε το μπαλάκι στην ευθύνη του άλλου. Ο άλλος φταίει, ο άλλος το έκανε, ο άλλος αποφάσισε.

Το 1976 ο Δ. Σαμαέλ είπε: «ένα βήμα πίσω και είμαστε χαμένοι». Ο Δ. Λάκσμι αργότερα είπε: «Αν δεν κάνουμε ένα βήμα μπροστά, είμαστε χαμένοι». Τώρα λέμε: «ας σωθεί όποιος μπορεί». Αν παίρνουμε τα προβλήματα των άλλων, βυθιζόμαστε πιο γρήγορα. Δεν φταίνε οι άλλοι για τις επιλογές μας.

Δηλώνουμε όλοι οι άνθρωποι ότι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και τελικά κάνουμε ότι μπορούμε για να μην είμαστε. Γιατί;;  Τι επιθυμούμε τελικά στην ζωή μας; Μήπως άλλα ζητά η καρδιά και άλλα πράττει ο νους; Μήπως η καρδιά ζητά αγάπη, αλήθεια, συνεργασία, αρμονία και ο νους διπλώνει τον αγκώνα και λέει: «πριτςςςςς που θα σου δώσω όλα αυτά. Γιατί τι έκανες για να τα αξίζεις;;».

Αλήθεια, τι κάνουμε για να αξίζουμε μιας καλύτερης πορείας στην ζωή; Προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι; Όχι. Προσπαθούμε να βοηθάμε τον διπλανό μας; Μόνο όταν η δημοσιότητα είναι δίπλα. Προσπαθούμε να περιορίσουμε την δράση των κακών μας συγκατοίκων, των ελαττωμάτων μας; Όχι.

Κι όμως πάλι έχουμε βοήθεια άνωθεν. Πάλι μας δείχνει ότι η μάσκα, με ύφασμα ή αυτή της προσωπικότητάς μας είναι δυστυχώς μόνιμο εξάρτημά μας και πρέπει να το αποβάλλουμε.

Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε «μασκαράδες». Να μην φοβόμαστε να δείξουμε το πραγματικό μας πρόσωπο. Όμως για να αποκτήσουμε αυτό το κουράγιο πρέπει να το έχουμε καθαρό, σταθερό, αληθινό. Διαφορετικά θα κρυβόμαστε πίσω από μάσκες και ψεύτικα χαμόγελα και δεν θα τολμάμε να δίνουμε το χέρι μας στον απέναντι γιατί το χέρι είναι συνδεδεμένο με την καρδιά μας και θα έχουμε τον φόβο μήπως διαβάσει τις πραγματικές μας σκέψεις.

Τελικά, φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό. Ας το κατανοήσουμε κι ας κάνουμε κάτι, διότι διαφορετικά μας περιμένουν τα σκοτάδια. Κι ας μην παραπονιόμαστε ότι βαδίζουν τα πράγματα (προσέξτε, όχι εμείς, τα πράγματα) όλο και προς το χειρότερο.

Μετά από τόσες προειδοποιήσεις για αλλαγή πορείας, για ν’ αποφύγουμε τα βράχια και τα σκοτάδια, αν εμείς κοιμόμαστε συνειδησιακά, τότε οι επιλογές μας αποζημιώνονται.

Αν κάποιος δεν παλέψει να βγει στο Φως, θα βυθίζετε όλο και περισσότερο στα σκοτάδια. Αν θέλει να βγει στο Φως τότε βλέπει τις προειδοποιήσεις, βλέπει την ανάγκη παρ-αγκων-ισμού του μασκαρά και αντιδρά. Έτσι κατανοεί τις προειδοποιήσεις, πιάνει τα μηνύματα και θέλει να ελευθερωθεί. Ναι τότε θα οδηγηθεί προς το Φως.

 

 

*παραγκωνισμός:  υποσκελίζω, θέτω κατά μέρος, απωθώ δια του αγκώνος

**μασκαράς:  φέρον μάσκα, προσωπίδα, μεταμφιεσμένος, μτφ. Άνθρωπος επαίσχυντος, κακοήθης.

Δημήτρης Φιλιππίδης

Οκτ 2020

Τα λουλούδια, ...... τα αρώματα

 

Τα λουλούδια,  τα αρώματα

Παγκόσμια συνήθεια να προσφέρουμε λουλούδια για να εκδηλώσουμε τον θαυμασμό μας, τον σεβασμό μας, την αγάπη μας. Υπάρχουν όμως και τα αόρατα λουλούδια που δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, τα λουλούδια της ψυχής.

Το λουλούδι μας κοιτάζει και μας μιλάει με το σχήμα του, το άρωμά του και ξυπνάει στην ψυχή μας ότι αντίστοιχο υπάρχει.

Να προσέχουμε λοιπόν από το τι υπάρχει στο περιβάλλον μας, γιατί η επιρροή τους εισχωρεί μέσα μας. Κάθε τι που υπάρχει γύρω μας εξασκεί μια επιρροή  πάνω μας έστω κι αν δεν το συνειδητοποιούμε. Το σημαντικό είναι να είναι κανείς συνειδητός για να κάνει μια ευεργετική εργασία.

Μόλις νοιώσουμε ότι ένα αντικείμενο μας επηρεάζει ευνοϊκά πρέπει να ανοιγόμαστε συνειδητά ώστε αυτές οι επιρροές να μας διαπεράσουν βαθιά.

Ας πάμε κοντά στα λουλούδια και ας τους ζητήσουμε το μυστικό τους άρωμα, να τα ακούσουμε, ώστε να μπορούμε κι εμείς να βγάζουμε το άρωμά τους στην καρδιά μας, στην καρδιά μας, στην ψυχή μας. Όλα μιλάνε, αλλά οι άνθρωποι δεν ξέρουν να ακούν, ούτε τον ήλιο, ούτε τα δέντρα, τα βουνά, τα πουλιά.

Αν όμως πρόκειται για κακολογίες αμέσως ανοίγουν διάπλατα τ’ αυτιά μας.

Τα πνεύματα των τριαντάφυλλων είναι οντότητες που έρχονται από τον πλανήτη Αφροδίτη και δέχτηκαν να ενσαρκωθούν στην γη για να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Σήμερα μας αποκαλύπτουν την ομορφιά τους, αλλά στην πραγματικότητα είναι εδώ για να μας αποκαλύψουν τον δρόμο μας πιο μεγάλης τελειότητας, τον δρόμο της πραγματικής αγάπης, της αγάπης που δεν φυλακίζεται, της αγάπης που ελευθερώνει. Γι’ αυτό είναι και ο βασιλιάς των λουλουδιών, επειδή μας μαθαίνει την πραγματική αγάπη. Αν το καταλάβουμε ίσως αρχίσουμε να ευωδιάζουμε  γύρω μας.

Ένα άρωμα είναι η φυσική έκφραση μιας αρετής, όπως μια άσχημη μυρωδιά είναι η φυσική έκφραση ενός ελαττώματος. Οι μυρωδιές του ανθρώπινου σώματος έχουν να κάνουν με τις αρετές του ατόμου ή τα ελαττώματά του. Όταν για παράδειγμα είμαστε ταραγμένοι, θυμωμένοι, οι μυρωδιές γίνονται δυσάρεστες, ενώ σε θαυμάσια συναισθήματα οι αναθυμιάσεις είναι αρωματισμένες σαν κι αυτές των λουλουδιών.

Η Βίβλος αναφέρει ότι το άρωμα της θυσίας των δικαίων ανεβαίνει μέχρι τα ρουθούνια του Κυρίου που ευφραίνονται από αυτό. Ναι, ο Θεός εισπνέει τις ψυχές και η ψυχές των δικαίων αναδίδουν ένα άρωμα που έλκει τις φωτεινές οντότητες, ακόμη και το Άγ. Πνεύμα. Αυτά τα πνευματικά αρώματα είναι τόσο αιθέρια που δεν γίνονται αντιληπτά στο φυσικό επίπεδο.

Είναι για μας πολύ σημαντικό να κατορθώσουμε με την πνευματική μας εργασία να να καλυτερεύσουμε την ποιότητα του αρώματος των ψυχικών μας σωμάτων, όχι για να έλκουμε τους ανθρώπους, αλλά για να έλκουμε τους φίλους του αόρατου κόσμου που αγαπούν τα αρώματα της αγνής ψυχής.

Πρέπει να μάθουμε να ελευθερώνουμε το άρωμα της αγνότητας, της αγιοσύνης.