Πρόγραμμα Αγάπης

Εγκατάσταση του Προγράμματος «Αγάπη» 1.0

Τεχνική Υποστήριξη: Παρακαλώ, πώς μπορώ να βοηθήσω;

Πελάτης: Χμ… Μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να εγκαταστήσω το πρόγραμμα που λέγεται «Αγάπη». Μπορείτε να με καθοδηγήσετε πώς να το κάνω;

Τ.Υ. : Φυσικά μπορώ. Είστε έτοιμος να ξεκινήσουμε;

Π: Είμαι λίγο άσχετος από τεχνολογία, αλλά ας προσπαθήσουμε. Τι πρέπει να κάνω;

Τ.Υ.: Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσετε και να ανοίξετε το παράθυρο «Η Καρδιά μου». Μπορείτε να την εντοπίσετε;

Π: Ναι, αλλά υπάρχουν άλλα τόσα προγράμματα που τρέχουν αυτή τη στιγμή. Υπάρχει πρόβλημα να εγκαταστήσω το «Αγάπη» ενώ τρέχουν τα άλλα;

Τ.Υ: Ποιά προγράμματα τρέχουν τώρα;

Π: Μισό λεπτό να δω. Υπάρχει ένα που λέγεται «Παλιά Τραύματα», «Χαμηλή Αυτοεκτίμηση», ένα άλλο «Μνησικακία» και «Εκδίκηση».

Τ.Υ.: Δεν υπάρχει πρόβλημα. Μόλις εγκαταστήσετε το πρόγραμμα «Αγάπη», θα διαγράψει βαθμιαία τα προγράμματα αυτά από το λειτουργικό σύστημα. Μπορεί να παραμείνουν στη μνήμη αλλά δεν θα εμποδίζουν τη λειτουργία άλλων προγραμμάτων. Το πρόγραμμα «Αγάπη» θα αντικαταστήσει το «Χαμηλή αυτοεκτίμηση» με μια άλλη ενότητα που λέγεται «Υψηλή αυτοεκτίμηση». Όμως, θα πρέπει να διαγράψετε οριστικά τα υπόλοιπα δύο προγράμματα «Μνησικακία» και «Εκδίκηση». Αυτά τα δύο εμποδίζουν την εγκατάσταση του προγράμματος «Αγάπη».

Π: Πώς γίνεται να τα διαγράψω; Μπορείτε να μου πείτε;

Τ.Υ.: Με χαρά. Πηγαίνετε με το ποντίκι στην οθόνη σας κάτω αριστερά, εκεί που λέει 'Εκκίνηση' και επιλέξτε το πρόγραμμα «Συγχώρεση» και κάνετε ένα κλικ. Επαναλάβετε τη διαδικασία όσες φορές χρειαστεί μέχρι να διαγράψετε τελείως τα δύο προγράμματα.

Π: Α, ωραία! Έγινε κιόλας. Ωχ! Όμως το πρόγραμμα «Αγάπη» ξεκίνησε μόνο του την εγκατάσταση. Είναι φυσιολογικό αυτό;

Τ.Υ.: Ναι, αλλά να θυμάστε ότι έχετε μόνο τη πρώτη έκδοση του βασικού προγράμματος. Θα χρειαστεί να συνδεθείτε με άλλες «Καρδιές» για να κάνετε αναβάθμιση.

Π: Ωχ! Μου εμφανίζεται ένα μήνυμα λάθους που λέει: 'Error – Το πρόγραμμα δεν μπορεί να λειτουργήσει με εξωτερικές παρεμβάσεις'. Τι είναι αυτό;

Τ.Υ.: Μην ανησυχείτε. Αυτό σημαίνει ότι το πρόγραμμα «Αγάπη» έχει φτιαχτεί για να τρέχει με εσωτερικές «Καρδιές» αλλά δεν έχει ακόμα τρέξει στη δική σας «Καρδιά». Σε μη-τεχνική γλώσσα, σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσετε τον εαυτό σας πριν είστε έτοιμος να αγαπήσετε τους άλλους.

Π: Δηλαδή; Τι κάνω τώρα;

Τ.Υ.: Κατεβάστε το πρόγραμμα «Αποδοχή εαυτού» και κάντε κλικ στα παρακάτω αρχεία: «Συγχώρεση εαυτού», «Συνειδητοποίηση της αξίας μου», «Αναγνώριση των ορίων μου».

Π: Εντάξει, το έκανα.

Τ.Υ.: Ωραία. Τώρα αντιγράψτε αυτά τα αρχεία στο βασικό σας φάκελο «Η Καρδιά μου». Το σύστημα θα διαγράψει οποιοδήποτε ασύμβατο αρχείο και θα επιδιορθώσει όλα τα λανθασμένα αρχεία. Επίσης, χρειάζεται να διαγράψετε τα: «Αρνητική Κριτική» και «Φλυαρία». Μετά πηγαίνετε στο Κάδο ανακύκλωσης και διαγράψτε τα οριστικά και από εκεί.

Π: Έγινε. Ωπ! O φάκελος «Η Καρδιά μου» αρχίζει να γεμίζει με νέα αρχεία. Τα «Γαλήνη» και «Πληρότητα» αντιγράφουν μόνα τους τα αρχεία στο φάκελο «Η Καρδιά μου». Είναι φυσιολογικό αυτό;

T.Y.: Ναι. Αυτό δείχνει ότι το πρόγραμμα «Αγάπη» έχει εγκατασταθεί και ήδη τρέχει. Κάτι τελευταίο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο. Το πρόγραμμα «Αγάπη» είναι free, δεν χρειάζεστε κωδικό ενεργοποίησης, γι'αυτό δώστε το σε όσους μπορείτε. Μπορεί να σας ανταποδώσουν μερικά καλά αρχεία για αναβάθμιση.

     Σε ευχαριστώ, … Θεέ μου.

Το αύριο που έρχεται

Το αύριο που έρχεται

Στη σημερινή κοινωνία θέλουμε να έχουμε δικαιώματα, χωρίς να εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας. Απαιτούμε μέχρι μανίας τα δικαιώματά μας, αλλά τις υποχρεώσεις μας τις ξεχνάμε εύκολα, τις δικαιολογούμε το ίδιο εύκολα και όμως απαιτούμε, ελπίζουμε και περιμένουμε, «κάποιος» να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί η σημερινή κοινωνία.

Και έρχεται κάποιος και μας λέει γεγονότα που έρχονται στην ζωή μας. Αυτός τα λέει με πειθώ, τα πιστεύει, ότι έτσι θα γίνουν και φυσικά εμείς έχοντας ελεύθερη βούληση αποφασίζουμε για την πορεία μας.

Αυτός «ο κάποιος» μας προειδοποιεί ότι ΟΛΟΙ οι κυβερνώντες ακολουθούν το οικονομικό κυρίως συμφέρον τους και την καρέκλα τους. Όμως τονίζει, ο κάποιος, ότι από το 2017 έχουμε παρότρυνση στην όποια προσπάθειά των ανθρώπων για ηθική και υλική δικαίωση. Έχουμε μεγάλη βοήθεια για να αποδώσουμε στις καλές μας πράξεις. Από το 2020 έχουμε ευκαιρία για οργάνωση, προγραμματισμένη δράση, σεβασμό στην ανεξαρτησία. Μας τονίζει όμως ότι υπάρχει κίνδυνος ο ιδεολόγος μπορεί να γίνει αναρχικός. Από το 2023 αρχίζουν επιρροές που θα μπερδεύουν οι άνθρωποι τα όνειρα με την πραγματικότητα, με την αλήθεια. Η ανθρωπότητα θα νοιάζεται μόνο για την υλική της υπόσταση, θα κάνει απάτες για να επωφελείται. Θα επηρεάζεται όμως και η σωματική υγεία και θα αυξάνουν οι φοβίες, καταθλίψεις, αϋπνίες, καταπιεσμένος ψυχισμός. Οι άνθρωποι θα ψάχνουν διέξοδο στα ναρκωτικά, το αλκοόλ, μπορεί να γίνονται δειλοί, ανασφαλείς. Οι συνθήκες δηλώνει ο «κάποιος», είναι οι ίδιες όπως στην περίοδο της Γαλλικής επανάστασης.

Συνεχίζοντας τις δηλώσεις του, μας λέει ότι το 2025 θα έχουμε μεγάλο πόλεμο, με εμπλοκή πολλών χωρών, όλα θα δυσκολεύουν, και η φυλή μας οδηγείται στο τέλος της λίγα χρόνια αργότερα, εν μέσω σεισμών και εκρήξεων ηφαιστείων.

Και οι άνθρωποι τι κάνουν;

Συνηθισμένοι στην τακτική, «πάντα κάποιος άλλος φταίει», ή «κάποιος θα βρεθεί να μας σώσει», παραμένουμε αδιάφοροι, έχοντας στραμμένη την προσοχή μας μόνο στο συμφέρον μας, στο υλικό συμφέρον μας.

Και όμως επιμένουμε ότι πιστεύουμε στο Πνεύμα, στην ψυχή, στον Θεό. Πότε το θυμόμαστε αυτό; Μόνο όταν κινδυνεύει η ζωή μας;

Άσχετα με το αν «ο κάποιος» μας λέει αλήθειες ή όχι, εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε το που οδηγείται όλη η ανθρωπότητα; Δεν κατανοούμε την πραγματικότητα; Μάλλον όχι.

Διότι, αν κάτι κατανοούσαμε θα προσπαθούσαμε να βρισκόμαστε σε επικοινωνία συχνή, αν όχι μόνιμη, με την Ψυχή μας, με το Πνεύμα μας, με τους Θεϊκούς μας γονείς, γεμάτοι αγάπη και μακριά από ελαττώματα.

Ο Δημιουργός μας έδωσε ότι χρειαζόμαστε, αλλά εμείς αδιαφορούμε για την επικοινωνία με το ανώτερο τμήμα μας και κολλάμε σε όλα αυτά που μας κρατάνε μακριά από τον δρόμο των αξιών μας. Κάνουμε ότι μπορούμε για να κρατηθούμε στην φανερή κατηφόρα, στο λανθασμένο μονοπάτι.

Νοημοσύνη και ελεύθερη βούληση δόθηκε σε όλους μας. Η χρήση τους όμως ανήκει σε μας. Και κάθε επιλογή έλκει κι ένα αποτέλεσμα. Ας μην παραπονιόμαστε για το αποτέλεσμα όταν την επιλογή την κάναμε εμείς.

Φανταστείτε αυτός ο «κάποιος» να έχει δίκιο στις προβλέψεις του, κι εμείς ούτε να το σκεφτόμαστε, ούτε να προβληματιζόμαστε, ούτε να κατανοούμε.

Κι όμως γύρω μας υπάρχει πληθώρα αποδείξεων, για όποιον θέλει να δει, θέλει να καταλάβει, θέλει να δει την αλήθεια και να δράση.

29-1-2020

Ονομαστική γιορτή ή γενέθλια;

Ονομαστική γιορτή ή γενέθλια;

Σχεδόν όλοι, τουλάχιστον σ’ αυτή τη χώρα, γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας αλλά κυρίως την ονομαστική μας γιορτή. Τα γενέλθιά μας επιλεκτικά, διότι όσο μεγαλώνουμε τα ξεχνάμε, αλλά στην γιορτή του ονόματός μας γινόμαστε απαιτητικοί πολλές φορές.

Τι γιορτάζουμε όμως στην μία ή στην άλλη περίπτωση και γιατί;

Πολλοί συνδέουμε την ονομαστική γιορτή με την θρησκεία κι αν δεν υπάρχει «άγιος» με το όνομά μας πηγαίνουμε «των αγίων Πάντων». Όμως ας προσέξουμε κάτι: Ας πούμε ότι με ονόμασαν Δημήτρη όταν γεννήθηκα. Στην πορεία της ζωής κάποιοι με φωνάζουν έτσι και κάποιοι άλλοι μ’ ένα χαϊδευτικό, Τάκη ας πούμε. Μην βιαστείτε να πείτε ότι δεν έχει σημασία το πώς με φωνάζει ο καθένας διότι ανάλογα με τον δημιουργικό ήχο που χρησιμοποιεί έκαστος για μένα έχει και άλλη «εικόνα» μου στο μυαλό του.

Διαφορετικά θα με χαρακτήριζε αυτός που με φωνάζει Τάκη και διαφορετικά αυτός που χρησιμοποιεί το Δημήτρης και αυτό επειδή βλέπει ένα διαφορετικό κομμάτι της προσωπικότητάς μου. Βεβαιωθείτε γι αυτό που μόλις είπα φέρνοντας στην σκέψη σας άτομα που χρησιμοποιούν το ένα όνομα σας ή το άλλο. Διαφορετικό μέρος της προσωπικότητάς μας βλέπουν. Άλλωστε, ο όποιος "άγιος" δούλεψε για να γίνει καλύτερος, εγώ τί έκανα για να γιορτάζω;

Αν πάλι οδηγηθούμε στην αριθμοσοφία και εκεί το κάθε όνομα μας δίνει άλλη δυναμική. Ο Δημήτρης δίνει 668, ενώ ο Τάκης 529 με άλλες λέξεις ο καθένας στην ομάδα του που έχουν την ίδια δυναμική. Άλλος ο καθένας, άλλη εικόνα διαμορφώνει το κάθε όνομα. Αλλάζουν τα χαρακτηριστικά που δίνουμε στο καθένα, δίνουν διαφορετική προσωπικότητα (καλός, εγωιστής, ψεύτης, αγαθός, θυμώδης, κλπ). Και προσωπικότητα είναι ένα σύνολο στοιχείων από τις αξίες της καρδιάς αλλά κυρίως από τα ελαττώματά μας. Αυτά «γιορτάζουν» στην ονομαστική μας γιορτή.

Στα γενέθλιά μας, στην ημερομηνία και την ώρα γέννησης, συμμετέχουν όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και όχι μόνο. Ο καθένας απ’ αυτούς ανάλογα την θέση του στο στερέωμα την στιγμή της γέννησης δίνει κάποια χαρακτηριστικά στο άτομο, που δεν αλλάζουν όπως κι αν τον ονομάσουν, όπως κι αν τον φωνάζουν. Οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος μας δίνουν τον χάρτη της ζωής μας για να ξέρουμε που πάμε, αφήνοντάς μας όμως ελεύθερη επιλογή για το πώς θα χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον χάρτη. Μας δείχνουν ότι είμαστε συνδεδεμένοι με το ηλιακό μας σύστημα και επηρεαζόμαστε από τις μεταβολές του. Κάτι ανώτερο μας δείχνει και μας βοηθάει στην ζωή μας. Κάτι ανώτερο μας δείχνει και μας στέλνει τα μαθήματα που έχουμε ανάγκη να περάσουμε και από τα οποία θα μάθουμε στην ζωή, για να γίνουμε καλύτεροι. Έχουμε ανώτερους συμπαραστάτες, βοηθούς, δασκάλους στην κάθε στιγμή της ζωής μας. Δεν είμαστε μόνοι.

Η αξία της στιγμής γέννησης μας σε σύγκριση με την ονοματοδοσία είναι μεγάλη. Την γέννηση μας την επιλέγει κάτι ανώτερο, το όνομα κάποιος άνθρωπος. Τίποτε δεν είναι τυχαίο, αλλά η αξία είναι διαφορετική.

Φυσικά η επιλογή του σε τι δίνω μεγαλύτερη αξία, του τι θέλω να γιορτάζω, ανήκει στον καθέναν μας. Απλά με τις σκέψεις μου αυτές δίνω ίσως την ευκαιρία να επαναξιολογήσουμε το κάθε τι στην ζωή μας.

Η απόφαση δική μας.
1-1-2020

Το ΕΓΩ, το ΕΜΕΙΣ

ΤΟ ΕΓΩ, ΤΟ ΕΜΕΙΣ

Όλα τα άτομα που μας περιβάλλουν, μας διδάσκουν το καλό, το οποίο έχουν και το κακό, το οποίο έχουν, χωρίς την ανάγκη εμείς να εμπλεκόμαστε στην ζωή τους. Α.Δ. Lakhsmi

Μπορούμε άραγε να κατανοήσουμε αυτή τη φράση ή μήπως ο νους, χωρίς καν να την αναλύσει, μας οδηγεί βιαστικά να απαντήσουμε με ένα ναι, έτσι για να «κλείσει» τις σκέψεις μας και να πάμε … παρακάτω;

Τίποτε στην ζωή μας δεν είναι τυχαίο, ούτε φυσικά τα άτομα που υπάρχουν στο περιβάλλον μας. Όλοι παίζουν κάποιο ρόλο για να διδαχθούμε κάτι και ίσως κι εμείς παίζουμε κάποιο διδακτικό ρόλο στην ζωή τους. Και δεν είναι μόνο το καλό που ο καθένας μας εκφράζει ή πράττει, το οποίο έτσι κι αλλιώς πρέπει να μας διδάσκει. Είναι και το κακό που βλέπουμε στους άλλους και που δυστυχώς το σχολιάζουμε, το κρίνουμε, αλλά δεν μαθαίνουμε από αυτό. Δεν διδασκόμαστε να το αποφεύγουμε, να μην το κάνουμε κι εμείς στους άλλους εσκεμμένα ή μηχανικά, ασυνείδητα.

Οι περισσότεροι από εμάς διαπιστώνουμε το καλό που υπάρχει στους άλλους, το σχολιάζουμε, το αποδεχόμαστε και συνεχίζουμε υπνωτισμένοι την πορεία μας, λες και ήταν μόνο μια όμορφη βιτρίνα που μας άρεσε αλλά …. δεν ήταν για μας. Ορισμένες φορές μάλιστα ο νους μας μάς βεβαιώνει ότι κι εμείς έχουμε αυτό «το καλό» αλλά δεν … έτυχε να το δείξουμε, να το φανερώσουμε.

Δεν πρέπει να υποτιμάμε κανέναν δίπλα μας διότι ΟΛΟΙ μας παίζουμε κάποιο ρόλο σ’ αυτό το σύνολο που λέγεται ανθρωπότητα. Ο καθένας διδάσκει και πρέπει να διδάσκεται.

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε πρόσκαιροι σ’ αυτή την ζωή και ότι ήρθαμε για έναν και μόνο λόγο: να γίνουμε καλύτεροι.

Αφού ο κάθε διπλανός μας ήρθε για να μας διδάξει ή να τον διδάξουμε τι είναι αυτό που δεν μας αφήνει να εφαρμόσουμε τις αποφάσεις μας;

Το λίγο καλό του καθενός μας, μπορεί να γίνει μεγάλο καλό αν προστεθεί στο λίγο καλό αυτό του κάθε διπλανού μας. Εύκολα διαπιστώνουμε ότι όταν πλησιάσουμε μια ομάδα που όλοι χαμογελάνε ή είναι χαρούμενοι ότι αλλάζει και η δική μας διάθεση.

Τελικά, μπορούμε να λειτουργήσουμε ως ομάδα, ως σύνολο ανθρώπων, ως σύνολο νοημοσύνης, ως σύνολο ψυχών, ως μία ψυχή;

Μάλλον δύσκολο ακόμη και ως έργο επιστημονικής φαντασίας ίσως. Γιατί όμως; Τι μας εμποδίζει;

Ο νους μας, θα πούνε οι πολλοί και θα έχουν δίκιο. Δεν μας έμαθαν να λειτουργούμε έτσι, θα πουν κάποιοι άλλοι. Κι όμως υπάρχει μέσα μας κάτι, η καρδιά μας, η ψυχή μας, η συνείδησή μας που μας λέει κάθε στιγμή το σωστό. Δεν την ακούμε όμως. Δεν μας αφήνει πάλι ο νους. Γιατί;

Επειδή ο νους λειτουργεί με την δυαδικότητα: καλό –κακό, άσπρο –μαύρο, πάνω –κάτω, με συμφέρει –δεν με συμφέρει, κλπ. Ο νους μας δεν έμαθε και δεν θέλει να ακούσει καν όταν προσπαθούμε να του μιλήσουμε ή να τον πείσουμε για το γενικό καλό.

Αν μια ομάδα, μικρή ή πολλή μεγάλη έχει ως μόνη αρχή την ΑΓΑΠΗ, τότε όλα τα άτομά της λειτουργούν με μόνο στόχο το γενικό καλό. Δεν υπάρχει συμφέρον αν δεν καλύπτει το σύνολο. Δεν υπάρχει καλό, αν καλύπτει μόνο το δικό μου όφελος κι όχι του συνόλου.

Μας λένε οι θρησκείες ότι «είμαστε αδέλφια». Τα αδέλφια τα ενώνει η κοινή ανάσα, ο ίδιος στόχος, το θέλημα του Πατέρα. Εμείς, η σημερινή κυρίως ανθρωπότητα έχασε σε τεράστιο βαθμό «τον κοινό στόχο», το θέλημα του Πατέρα και κυνηγάμε, με συνεργάτη τον νου μας, το πρόσκαιρο υλικό όφελος παραμερίζοντας ηθικές αξίες, αξίες της καρδιάς, συμπαντικές εντολές, εντολές του Πατέρα.

Κι όμως στις προσευχές μας λέμε: «…… ας έρθει σε μας η Βασιλεία Σου, ας γίνει το θέλημά Σου στην Γη, όπως στον ουρανό», στο «Πάτερ Ημών».

Όταν δεν ακούμε τον πατέρα μας, ως παιδιά του, τι γίνεται; Έρχεται η τιμωρία.

Μήπως πρέπει να προσπαθήσουμε να σκεφτόμαστε και να ζούμε ως μία ομάδα, ένα σύνολο, μία ψυχή, ΟΛΟΙ ΜΑΣ, γιατί αυτό είναι το σωστό, αυτό είναι που αρμόζει μεταξύ των αδελφών όχι μόνο για να αποφύγουμε την τιμωρία του Πατέρα, αλλά για να παραμείνουμε στον σωστό δρόμο αν φυσικά πιστεύουμε ότι ……. η πορεία μας έχει και συνέχεια!!!

Ο δρόμος της ζωής και τα παιχνίδια του

O δρόμος της ζωής και τα παιχνίδια του

Κάποτε ένας «αετονύχης», πλησίασε έναν καφετζή και του πρότεινε να βάλει στο μαγαζί του το παιχνίδι με τα βελάκια και τον στόχο, για να γεμίζουν οι πελάτες τον χρόνο τους.

Μετά μια εβδομάδα ξαναπηγαίνει ο αετονύχης και προτείνει, αφού παίζουν οι πελάτες ας βάζουν κι ένα μικρό στοίχημα για να έχει περισσότερο ενδιαφέρον το παιχνίδι, όπερ και έγινε.

Την επόμενη εβδομάδα προτείνει στον καφετζή να βάλει στο μαγαζί του «φρουτάκια». Στην αρχή το ποσοστό κέρδους των πελατών είχε ρυθμιστεί στο 70%. Άρχισαν να παίζουν οι πελάτες, πρώτον επειδή είχαν εθιστεί στον τζόγο μέσα από τα βελάκια και κατά δεύτερον κέρδιζαν συχνά.

Πέρασε άλλη μία εβδομάδα και η ρύθμιση κέρδους άλλαξε, 20% στους πελάτες και 80% στον καταστηματάρχη και στον αετονύχη.

Το αποτέλεσμα; Όσο δεν κέρδιζαν οι πελάτες τόσο έπαιζαν περισσότερο κι έχαναν τα χρήματά τους. Εβδομάδες αργότερα επισκέφθηκαν τον καφετζή οι γυναίκες των πελατών με την παράκληση να κλείσει τα «φρουτάκια», γιατί οι άνδρες τους ξόδευαν όλα τα χρήματά τους εκεί και παραμελούσαν την οικογένεια.

Το παιχνίδι έγινε τζόγος μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα με τις όποιες δυσάρεστες συνέπειες στην πορεία της ζωής.

Μην νομίσετε ότι μόνο ο τζόγος παρασύρει. Παρατηρείστε ένα παιδί που παίζει ποδόσφαιρο στην αλάνα. Παίζει ανέμελα χωρίς να πιέζεται, χωρίς να χάνει την αίσθηση του παιχνιδιού. Όταν όμως μπει σε μια ομάδα, αυτή η ανεμελιά, η αίσθηση του παιχνιδιού, η ελευθερία, χάνονται. Μπήκε ένας στόχος που μπλόκαρε την ελευθερία, την αίσθηση του παιχνιδιού, την ελεύθερη βούληση.

Έτσι δουλεύουν και κάποιες δυνάμεις στην Φύση. Με την αιτιολογία ότι τάχα το παιχνίδι συνεχίζεται, μας βγάζουν από τον πραγματικό στόχο της ζωής μας.

Μήπως στο παιχνίδι του χρήματος δεν γίνεται το ίδιο; Πιστεύουν πολλοί ότι αν η παγκόσμια οικονομική κατάσταση βελτιωθεί, θα βελτιωθεί και η δική τους. Μήπως τελικά πλουτίζουν οι πλούσιοι και οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι; Γιατί για να κερδίσει κάποιος από κάπου πρέπει να τα πάρει. Παντού σχεδόν φαύλος κύκλος κι όμως οι άνθρωποι παλεύουν πάνω σ’ αυτή την μη αποδοτική τακτική να διορθώσουν την ζωή τους. Τελικό αποτέλεσμα, αυτή να οδηγείται από το κακό στο χειρότερο.

Λανθασμένος ο δρόμος που ακολουθούμε και το πρώτο που έχουμε υποχρέωση να κάνουμε είναι να προσέχουμε τα «δολώματα» που οι αετονύχηδες ρίχνουν. Κάθε τι που ακούμε ή διαβάζουμε είναι μια γνώμη. Κάθε τι που βλέπουμε είναι μια προοπτική κι όχι απαραίτητα η αλήθεια.

Βλέπω για παράδειγμα το φυσικό μου σώμα. Αυτό είμαι ή υπάρχει κάτι πέρα από αυτό που πολλές φορές επιπόλαια ονομάζουμε ψυχή, πνεύμα και με την πεποίθηση ότι «το γνωρίζουμε» μένουμε ικανοποιημένοι και προχωράμε στην ζωή καλύπτοντας μόνον τις ανάγκες του φυσικού σώματος;

Υπάρχει άραγε λόγος που ήρθαμε σ’ αυτήν την ζωή ή υπάρχουμε από λάθος των γονιών μας ή λόγω της σαρκικής τους επιθυμίας; Έχουμε λόγο και στόχο ύπαρξης; Σπάνιο φαινόμενο να αναρωτηθεί κάποιος και αυτό γιατί οι αποπλανητές αετονύχηδες μας ρίχνουν τόσο όμορφα δολώματα και μπανανόφλουδες στην καθημερινότητά μας που γλυστρήσαμε πριν προλάβουμε να το αντιληφθούμε. Κι όταν το καταλάβουμε λέμε: αφού όλοι το ίδιο κάνουν, και συνεχίζουμε την λανθασμένη πορεία μας στην ζωή που μας φέρνει πιο βαθιά στην μιζέρια, στην κλάψα, στο πάθος, στο μίσος. Γεμίζουμε έτσι την ζωή μας με «μαυρίλα» και περιμένουμε να δούμε άσπρη μέρα. Πώς;

Μέσα μας υπάρχει μια φωνή που λέγεται συνείδηση και είναι έτοιμη να μας βοηθήσει, αν θελήσουμε να στραφούμε προς αυτήν και να την ακούσουμε. Είναι δύσκολο αυτό γιατί η συνείδηση είναι ένα μικρό φως μέσα μας και γύρω μας τα σκοτάδια βαριά. Μάθαμε να ζούμε στην μαυρίλα και για να στραφούμε προς το φως πρέπει επαναστατήσουμε.

Ναι, να επαναστατήσουμε ενάντια στον εαυτό μας και στις λανθασμένες του συνήθειες, στα θέλω του, που μας οδηγούν λανθασμένα στην ζωή. Βολεμένοι όμως στην μαυρίλα που συνηθίσαμε, και αφού και οι περισσότεροι έτσι είναι, γιατί να μπω σε μπελάδες και να επαναστατήσω; Άσε καλά είμαι.

Κι αν υπάρχει ψυχή, πνεύμα θα πάνε στα αζήτητα;

Κι έρχεται η απάντηση: άσε να δούμε τι θα φάμε σήμερα και πως θα περάσουμε καλά (να φάμε, να πιούμε, να κάνουμε σεξ) και άσε τις φιλοσοφίες γι’ αργότερα. Μόνο που το αργότερα δεν έρχεται ποτέ. Το αύριο δεν έρχεται ποτέ, το ΤΩΡΑ ζούμε.

Να γιατί ενώ έχουν έρθει τόσοι σοφοί, τόσοι δάσκαλοι κατά καιρούς στην ανθρωπότητα για να μας θυμίσουν το φανερό, ελάχιστοι ήταν αυτοί που τους άκουσαν και τους ακολούθησαν. Το περίεργο είναι ότι αυτοί οι ελάχιστοι συνήθως κυνηγιούνται από τους πολλούς, ίσως γιατί τους θυμίζουν υποσυνείδητα κάτι που αυτοί δεν κάνουν, ίσως γιατί πάνε να χαλάσουν την πιάτσα.

Και η ζωή συνεχίζεται κάθε μέρα και χειρότερα και ενώ διαπιστώνουμε ότι βαδίζουμε σε στραβό δρόμο, πάμε προς τον γκρεμό, δεν αποφασίζουμε να κάνουμε κάτι και να αλλάξουμε αυτήν την πορεία και να προσπαθήσουμε να γλυτώσουμε τον γκρεμό. Παραπονιόμαστε όμως ότι οι άλλοι δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν τα πράγματα. Πάντα οι άλλοι φταίνε, πάντα.

«Το ξυπνητήρι» υπάρχει και έξω μας, αλλά και μέσα μας. Στον καθένα μας έγκειται το να ξυπνήσουμε και να επαναστατήσουμε σ’ αυτήν την λανθασμένη πορεία της ζωής, αν θέλουμε φυσικά. Είναι θέμα συνείδησης. Να την ακούσουμε, να την ξυπνήσουμε και να μας δείξει τον δρόμο.

Τα ιερά βιβλία λένε το τι ακολουθεί σύντομα, αν δεν αλλάξουμε. Κοντός ψαλμός αλληλούια, λέει ο λαός, το ίδιο και τα ιερά βιβλία των θρησκειών.

Ακούει κανείς;;

4-11-2019

Η ζωή μας και τα εξωτερικά συμβάντα

Η ζωή μας και τα εξωτερικά συμβάντα

Ακούμε και διαβάζουμε ότι «φιλόσοφος» είναι αυτός που διαχειρίζεται σωστά τα γεγονότα της καθημερινότητας του.

Γιατί;; θα αναρωτηθεί κάποιος όλοι το ίδιο δεν κάνουμε; Δεν διαχειριζόμαστε κατά την γνώμη μας σωστά, τις περισσότερες τουλάχιστον φορές τα γεγονότα που μας συμβαίνουν;

Όχι, στην πραγματικότητα δεν διαχειριζόμαστε τα γεγονότα, αλλά τα γεγονότα μας διαχειρίζονται. Ναι, μην σας φαίνεται παράξενο. Σκεφτείτε λίγο πάνω σε ένα έστω συμβάν της σημερινής σας μέρας και θα το επιβεβαιώσετε.

Βγαίνετε από το σπίτι να πάτε σ’ ένα ραντεβού σας και βλέπετε το λεωφορείο μόλις να έχει περάσει, ίσως λίγο νωρίτερα κατά την γνώμη σας σήμερα. Η καλή σας διάθεση, το χαμόγελο, η εσωτερική ευφορία χάθηκαν και αντικαταστάθηκαν με θυμό για τον οδηγό του λεωφορείου, για την ανοργανωσιά του κράτους, κλπ.

Πού πήγε η σωστή διαχείριση των εξωτερικών γεγονότων;

Αν στην συνέχεια μας κατηγορήσουν ότι αργήσαμε και στο ραντεβού, τότε, χάλασε όλη η μέρα μας. Χαμένη μέρα, αρνητική μέρα, για ένα λεωφορείο που το χάσαμε.

Ποιόν έλεγχο λοιπόν έχουμε; Κανέναν. Οι άλλοι, τα γεγονότα, μας κάνουν ότι θέλουν, φτιάχνουν την ημέρα μας, κι εμείς έρμαια αυτών αφηνόμαστε σαν φύλο στο ποτάμι που το οδηγεί το νερό όπου και όπως θέλει.

Είναι σπάνιοι οι άνθρωποι που ξέρουν να συνδυάζουν συνειδητά τα εξωτερικά συμβάντα με την εσωτερική μας κατάσταση. Δεν ξέρουμε να ζούμε  σωστά, συνειδητά.

Ο έλεγχος του φιλόσοφου πάνω στα συμβάντα της ημέρας είναι διαφορετικός, γιατί μπορεί να είναι χαρούμενος αλλά δεν φτάνει σε τρελή φρενίτιδα, ούτε απελπισμένος κι απογοητευμένος όταν πρέπει να είναι λυπημένος.

Αυτοί που μαθαίνουν να συνδυάζουν συνειδητά τα εξωτερικά συμβάντα και την εσωτερική τους κατάσταση προχωρούν στον δρόμο της επιτυχίας.

Η ζωή η ίδια είναι μια σειρά γεγονότων που ξετυλίγονται στον χρόνο και στον χώρο και αφηνόμαστε να διαμορφώνουν την ζωή μας. Γι’ αυτό και κατηγορούμε τους άλλους για όλα τα «στραβά» που μας έρχονται, ενώ για όλα όσα εξελίσσονται ευνοϊκά τα θεωρούμε επιτυχίες μας.

Αυτός που δεν δουλεύει πάνω στον εαυτό του, είναι πάντοτε θύμα των περιστάσεων, κινείται σαν ένα ξύλο στα κύματα. Τα γεγονότα έρχονται το ένα μετά το άλλο σαν τα κύματα, άλλο μεγαλύτερο, άλλο μικρότερο.

Η ζωή μας είναι αυτό που ζούμε μέσα μας, αλλά αυτό γίνεται κατανοητό μόνο όταν καταφέρουμε να μην ταυτιζόμαστε με τα γεγονότα. Αν βλέπαμε από ένα μπαλκόνι κάτω, τον εαυτό μας και το συμβάν που του έρχεται, θα είχαμε μια εντελώς διαφορετική κατανόηση και διαχείριση του συμβάντος απ’ ότι όταν είμαστε «μέσα» στο γεγονός. Αυτή είναι η μη ταύτιση.

Είναι απαραίτητο να διορθώνουμε τις λανθασμένες ψυχικές μας καταστάσεις αν θέλουμε να αλλάξουμε ριζικά την φύση ορισμένων ανεπιθύμητων συμβάντων.

Οι άνθρωποι παραπονιούνται για όλα, υποφέρουν, κλαίνε, διαμαρτύρονται, θα ήθελαν ν’ αλλάξουν την ζωή τους, όμως δυστυχώς δεν δουλεύουν πάνω στον εαυτό τους. Δεν θέλουν να καταλάβουν ότι η εσωτερική ζωή έλκει εξωτερικές περιστάσεις και ότι αυτό οφείλεται σε εσωτερικές λανθασμένες καταστάσεις. Ο λαός λέει: «σου έρχεται ότι σκέφτεσαι». Ο μίζερος για παράδειγμα έλκει συμβάντα που του δίνουν «την ευκαιρία» να παραμένει μίζερος.

Τα εξωτερικά συμβάντα ποτέ δεν θα ήταν τόσο σημαντικά όσο ο τρόπος αντίδρασης μπροστά σ’ αυτά.

Αν το κατανοήσουμε και αρχίζουμε να δουλεύουμε με την γνώση του εαυτού μας, μπορούμε να αλλάξουμε την στάση μας απέναντι στα συμβάντα και κάνουμε την ζωή μας καλύτερη βαδίζοντας ακριβώς όπως σχεδιάζουμε.

Ακούγεται δύσκολο για τον νου; Δεν είναι γιατί όλα ξεκινάνε από το πρώτο σκαλί και εξαρτώνται από την θέληση που έχουμε να επαναστατήσουμε και να πάρουμε την ζωή στα χέρια μας.

Πιλάτος, ο προδότης του νου

Πιλάτος, ο προδότης του νου

Νίπτω τας χείρας μου, μια φράση που τόσο εύκολα και απερίσκεπτα χρησιμοποιούμε. Και την χρησιμοποιούμε ΟΛΟΙ μας, όλες τις ώρες, κάθε μέρα και σε κάθε ηλικία.

Ακούμε το μικρό παιδί: αυτός με πείραξε πρώτος, αυτός μ’ έκανε να θυμώσω. Και οι μεγαλύτεροι: εσύ φταις που θύμωσα, εσύ φταις που σ’ έβρισα, που σε χτύπησα, λες και κάποιος μέσα μας μάς δικάζει και πρέπει να «ψευδομαρτυρήσουμε», να προσπαθήσουμε να δικαιολογηθούμε με κάθε τρόπο. Γιατί; Ποιόν φοβόμαστε και γιατί;

Ο Πιλάτος το ίδιο δεν έκανε; Με τις κινήσεις του ήταν σαν να έλεγε, ξέρω την αλήθεια αλλά θα κάνω κάτι διαφορετικό, θα ακολουθήσω ένα ψέμα, αλλά πλένω τα χέρια μου, δηλώνοντας έτσι αθώος. Πάντα κάποιος άλλος φταίει.

Ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι εμείς είμαστε ένοχοι. Ζούμε δικαιολογώντας τα ελαττώματά που έχουμε μέσα μας και ο δαίμονας του νου μας βοηθάει σ’ αυτό.

Ακούμε πολλούς να λένε: είμαι καλός άνθρωπος, δεν κλέβω, είμαι φιλάνθρωπος, είμαι ενάρετος, νοιώθοντας ότι έτσι είναι τέλειοι. Είναι πολλοί αυτοί στην κοινωνία μας. Τι θα κάνουμε με τόση τελειότητα, πώς θα την αντέξουμε.

Από τους τρεις προδότες του θείου δράματος, Πιλάτος, Καϊάφας, Ιούδας, ο Πιλάτος είναι ο δαίμονας του νου. Όλα τα δικαιολογεί, για όλα φταίνε οι άλλοι, εγώ δεν ξέρω τίποτα, δεν έκανα τίποτα. Γιατί; Γιατί φοβόμαστε την ανάληψη ευθύνης, την αλήθεια;

Η Γνώση, η Αλήθεια και η Αγάπη είναι εχθροί των δαιμονίων που έχουμε μέσα μας, που άλλοι τα ονομάζουν εγώ, θανάσιμα αμαρτήματα, κόκκινα δαιμόνια, κλπ. Είναι εχθροί διότι η γνώση και η αλήθεια τα σκοτώνει κόβοντας την τροφή τους, την ενέργεια που τους επιτρέπουμε να μας απομυζήσουν. Αν λοιπόν δεν τους επιτρέψουμε να φάνε, θα πεθάνουν από τον ψυχικό μας κόσμο. Τότε το κενό που αφήνουν στην ψυχή μας γεμίζει με Αγάπη. Αυτό δηλώνει και η φράση της Γραφής «καθαρίστε το ένδυμα της ψυχής».

Όσο επιτρέπουμε στον Πιλάτο μέσα μας, στον δαίμονα του νου να δρα ανενόχλητος, τόσο θα ταΐζουμε και θα δυναμώνουμε κάποια ελαττώματά μας και τόσο θα ψάχνουμε να βρούμε ενόχους έξω από εμάς, ενώ ο πραγματικός υπεύθυνος είμαστε εμείς.

Κάποτε ο λόγος ήταν ιερός και αξία της καρδιάς. Σήμερα δεν έχουμε ούτε οι ίδιοι εμπιστοσύνη στον λόγο που δίνουμε. Πώς λοιπόν η κοινωνία θα προχωρήσει προς καλύτερες μέρες όταν ο καθένας και όλοι μας ταΐζουμε την αρνητικότητα που έχει κυριαρχήσει στα πάντα και παντού.

Αν δεν απομακρύνουμε από τον ψυχικό μας κόσμο τον δαίμονα του νου, τον Πιλάτο, τον δαίμονα του της κακής θέλησης τον Καϊάφα και τον δαίμονα της επιθυμίας που είναι ο Ιούδας, δεν θα δούμε ούτε τον εαυτό μας να καλυτερεύει, ούτε φυσικά την κοινωνία.

Κάποιοι ίσως σκεφθούν, τι είναι όλα αυτά που μας λες τώρα. Ναι, αυτά όλα δεν είναι για όλους, αλλά μόνο γι’ αυτούς που θέλουν να κατανοήσουν, που θέλουν να γίνουν καλύτεροι Άνθρωποι, που αγαπούν την αλήθεια και την Αγάπη.

Υπάρχει η ελεύθερη βούληση δοσμένη από τον Δημιουργό μας και πρέπει να είναι σεβαστή, αλλά τα γράφω για κάποιους που ίσως ταλαντεύονται μεταξύ δαιμονίων και Χριστού, έτσι για να πάρουν μια μικρή ώθηση στην προσπάθειά τους.

Άλλωστε ο καθένας κρίνεται από τα έργα του και όχι όπως ο ίδιος ή κάποιοι γύρω του τα ερμηνεύουν, αλλά όπως τα κρίνει η Θεία Δικαιοσύνη. Είναι δικαίωμα του καθενός να «τρώει παραμύθια» και πολλές φορές αμάσητα και να παραπονιέται ταυτόχρονα ότι η ζωή ή ο Θεός τον αδικεί.

Καθένας μας όπως στρώνει έτσι κοιμάται.