Οι της οδού

Οι της οδού

Για να ξέρουμε πού πάμε, πρέπει να ξέρουμε από πού ερχόμαστε.

Άραγε ξέρουμε από πού ερχόμαστε ή θεωρούμε ότι η ζωή μας αρχίζει με την σύλληψη μας; Ξέρουμε που πάμε μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος; Μήπως κάνουμε μόνο υποθέσεις και ευχές;

Όσο δεν έχουμε απαντήσεις σ’ αυτά μας τα ερωτήματα, τόσο θα περνά η ζωή μας κι εμείς θα κυνηγάμε χίμαιρες. Θα βασανιζόμαστε άδικα με στόχους και επιδιώξεις που η αξίας τους είναι προσωρινή και εντελώς άσκοπη.

Ισχυρίζονται πολλοί ότι ερχόμαστε από το πουθενά, από το τίποτα και γυρίζουμε πάλι στο τίποτα, μετά το θάνατο. Έχουν αναρωτηθεί όμως όλοι αυτοί αν το «τίποτα» μπορεί να δημιουργήσει; Και μάλιστα να δημιουργήσει μια τόσο τέλεια μηχανή, όσο το ανθρώπινο σώμα; Δεν χρειάζεται να θέσω το ερώτημα της ψυχής ή της ύπαρξης του Πνεύματος, διότι μην έχοντας απάντηση, απορρίπτουν την ύπαρξή τους εξ αρχής.

Κι όμως τόσοι Δάσκαλοι έχουν υπάρξει παγκοσμίως, Δάσκαλοι που ήρθαν να μας θυμίσουν την ύπαρξη του Πνευματικού, του κάθετου δρόμου, του δρόμου που οδηγεί πίσω στην πηγή από την οποία ξεκινήσαμε. Διότι υπάρχει πατρίδα, πηγή, από την οποία ξεκινήσαμε όλοι, όλες οι ψυχές, όλοι οι «θεϊκοί σπινθήρες».

Διότι ναι μεν το φυσικό σώμα μας το δίνει ο φυσικός πατέρας και η φυσική μητέρα μας, αλλά το Πνεύμα, το Είναι μας ποιος μας το δίνει;

Δεν πρέπει να προσπερνάμε την άγνοιά μας με απαντήσεις περί τυχαίου, ή περί εξέλιξης του μονοκύτταρου οργανισμού ή τα σχετικά, που δεν τα πιστεύουν κατά βάθος ούτε οι ίδιοι που τα λένε.

Πίσω από το κάθε τι που υπάρχει, είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, υπάρχει ένας Δημιουργός και κάποιοι Νόμοι που λειτουργούν με αρμονία και ισορροπία.

Παραπονιόμαστε για το κακό, την αρνητικότητα, την ανισορροπία που υπάρχει στις μέρες μας. Ποιος όμως δημιούργησε αυτήν την ανισορροπία; Μήπως εμείς, οι άνθρωποι; Ποιος δεν συμβαδίζει πλέον με τους συμπαντικούς νόμους, την Φύση, τις διδαχές όλων των μεγάλων Δασκάλων, που ήρθαν να μας τα θυμίσουν;

Η τακτική μας, του «φταίνε πάντα οι άλλοι», δεν ικανοποιεί παρά μόνο τους ανεγκέφαλους. Η ευθύνη του καθενός μας που είναι; Γιατί αποφεύγουμε να κριτικάρουμε τις πράξεις μας;

Θα μου πείτε, εδώ δεν βλέπουμε ότι οδηγούμαστε στην καταστροφή με τόσο γοργούς ρυθμούς και θα δούμε μέσα μας; Άλλωστε γιατί να δω μέσα μου, για να διαπιστώσω τα λάθη μου, τα ελαττώματά μου, για τον πόνο που προσφέρω γύρω μου, και γιατί να επιβεβαιώσω ότι βοηθώ κι εγώ να πάμε όλοι μαζί στον γκρεμό;

Όμως, όπως προανέφερα, κατά καιρούς έχουν έλθει αποδεδειγμένα μεγάλοι δάσκαλοι και μας δίδαξαν την «οδό της σωτηρίας». Όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος (πράξεις 14:4) οι πρώτοι Χριστιανοί ονομαζόταν «οι της οδού», δηλαδή αυτοί που ακολουθούσαν τις διδαχές του Ιησού Χριστού, ο οποίος είπε: «Εγώ είμαι η οδός και ο ακολουθών …..».

Υπάρχει λοιπόν κάποια συνέχεια μετά τον φυσικό θάνατο, επειδή υπάρχει και «κάτι» προηγούμενο της σύλληψής μας. Χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ακόμη και ο άθεος, αν υπάρχει τέτοιος, δέχεται την ύπαρξη της ψυχής, την ύπαρξη ανώτερης δύναμης, την ύπαρξη αρμονίας και τάξης στο σύμπαν, την ανάγκη να ζητήσει βοήθεια από κάπου «άνωθεν».

Θέληση χρειάζεται για να δούμε, και θέληση για να παραδεχθούμε ότι η ζωή έχει και συνέχεια. Να γιατί χρειάζεται ν’ αποκτηθούν οι αξίες της καρδιάς. Να γιατί οι θρησκείες μιλούν «γίνε καλύτερος», ακολούθησε τον δρόμο των Διδασκάλων που μας έστειλε.

Αν αναλογιστούμε το από πού ερχόμαστε και το που πηγαίνουμε, τότε εύκολα θα ορίσουμε και τον δρόμο μας, καθώς και τις υποχρεώσεις μας.

Ο νους φυσικά προβάλει εμπόδια, θέλω, φοβίες, και τα τοιαύτα, αλλά δεν είμαστε ο νους μας. Εργαλείο μας είναι και πρέπει να υπακούει στις αποφάσεις μας.

Αξίες χρειάζονται στην ζωή και οι αξίες δημιουργούνται όταν δεν ξεχνάμε να κάνουμε τα έργα του εσωτερικού μας Πατέρα. Τότε και αυτός κυκλοφορεί με το κεφάλι ψηλά και με καμάρι για το παιδί του και μας δίνει όλη του την βοήθεια στις προσπάθειές μας.

Να οι αξίες της ζωής. Η ίδια η ζωή μας τα δείχνει. Σε μας έγκειται η προσπάθεια του αν θέλουμε να δούμε και να ομορφύνουμε την ζωή μας.

Τα πρόσκαιρα, τα υλιστικά, είναι επικίνδυνο δόλωμα για όλους, αλλά η συνείδηση μας όταν την ακούμε, είναι ο φύλακας μας για να αποφεύγουμε τα στραβοπατήματα.

Να γιατί «οι της οδού» ήταν και είναι πάντα ευτυχισμένοι.

Δ.Φ.

Ο κύβος ερρίφθη

Ο κύβος ερρίφθη

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Το παιχνίδι άρχισε να γίνεται πλέον επικίνδυνο πολύ, διότι οι φαινομενικοί παίκτες κάνουν «περίεργα» ανοίγματα.

Ο Τράμπ αναγνωρίζει, σχεδόν άκαιρα, την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Γιατί τώρα;; , είναι το ερώτημα. Δύο προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ το είχαν ανακοινώσει και δεν το έκαναν. Ο Τραμπ το δήλωσε και το έκανε.

Πού βρίσκεται όμως το κρίσιμο αυτών των κινήσεων. Λέγανε από παλιά, «οι υπόγεια σκεπτόμενοι», ότι το Ισραήλ ψάχνει τρόπο, να γκρεμίσει τον ιερότερο χώρο του Ισλάμ μετά την Μέκκα και Μεδίνα, που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ, και να αναστηλώσει τον ναό του Σολομώντα που ήταν κτισμένος στο ίδιο ακριβώς σημείο, όπως και το Ισλάμ δέχεται (Ιμπν Χουζάιμα). Το τέμενος Αλ-Άκσα «το πιο απομακρυσμένο τζαμί», κατά το Ισλάμ, χτίστηκε από τον Προφήτη Σολομώντα, υιό του Δαβίδ. Είναι ιερός τόπος διότι εκεί πάτησε ο Μωάμεθ κι έφυγε στους ουρανούς.

Μέρος της Ιερουσαλήμ θέλει και η Παλαιστίνη για το «κράτος της». Και όλα αυτά ξαφνικά παίρνουν φωτιά και η κόντρα Ισλάμ – Χριστιανών θα κορυφωθεί. Τα πάθη θα μεγιστοποιηθούν και ίσως δούμε «απίθανα» χτυπήματα φανατικών, σε πόλεις των ΗΠΑ αλλά και της Ευρώπης, τώρα, μέσα στις γιορτές.

Η απόφαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να μεταφερθεί η αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ σπάει ένα ταμπού δεκαετιών. Ο ηγέτης της Χαμάς και της Χεζμπολάχ καλούν σε μια τρίτη Ιντιφάντα μετά την ανακοίνωση αυτή.

Μορφή χιονοστιβάδας έχουν πάρει οι αντιδράσεις, κυρίως του αραβικού κόσμου, στην απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ ν’ αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.

Η τελευταία αντίδραση ήρθε από την Τυνησία, όπου το εργατικό συνδικάτο UGTT χαρακτήρισε την κίνηση των ΗΠΑ, ως «Κήρυξη πολέμου» και καλεί τα μέλη του να συμμετάσχουν μαζικά σε κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας.

Από την πλευρά Πούτιν μέχρι στιγμής καμία αντίδραση επίσημη.

Άλλο επίκαιρο θέμα η συνεργασία Κύπρου-Ελλάδας-Αιγύπτου-Ισραήλ, που αφήνει εκτός ενεργειακού παιχνιδιού την Τουρκία. Αναγκαία η δημιουργία μιας νέας στρατηγικής «επίλυσης» στο Κυπριακό που θα διατηρήσει την Κύπρο στον ενεργειακό άξονα της Τουρκίας και όχι της ΕΕ, τονίζει Τούρκος στρατηγικός αναλυτής

Το θέμα όμως είναι, από ποια ΑΟΖ θα περάσει ο αγωγός, από την στιγμή που η Ελλάδα δεν την οριοθέτησε, η δε Τουρκία θεωρεί πως το Καστελόριζο δεν έχει ΑΟΖ, άρα η ελλαδική δεν ενώνεται μ’ αυτήν της Κύπρου.

Και ξαφνικά μας εμφανίζεται η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Ελλάδα και μάλιστα χωρίς να ανακοινωθεί επίσημος λόγος.

Ήρθε για να παίξουν με τα λόγια πρωθυπουργοί και πρόεδροι; Ήρθε ως νικητής ο Ερτογάν μετά την απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ότι η μειονότητα μπορεί να χαρακτηρίζεται «Τουρκική»; Ήρθε για να αλλάξουμε την συνθήκη της Λωζάνης με κάτι πιο «επίκαιρο» πιο «εκσυγχρονιστικό»;

Δεν μας τα λένε καλά όλοι τους. Όταν κρύβεις λόγια, λες ψέματα.

Και όλα αυτά έγιναν την ημέρα του Περλ Χάρμπορ!! 7 Δεκεμβρίου. Όλα έγιναν μετά από μία «περίεργη» πανσέληνο. Φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί μετά «το χειμερινό ηλιοστάσιο» στις 21 Δεκεμβρίου, που ταυτόχρονα και ο Κρόνος (ο μεγάλος δάσκαλος) μπαίνει στον Αιγόκερω. Δεν θα προλαβαίνουμε ούτε τα μάτια μας να τρίβουμε.

Δεν είναι θέματα όλα αυτά τηλεοπτικής απλά μετάδοσης. Είναι θέματα που αγγίζουν, επηρεάζουν, αλλάζουν την ζωή μας. Δεν είναι ασκήσεις επί χάρτου, όπως γίνονται στο στρατό. Είναι προγράμματα που ανακοινώθηκαν πριν 2.500 και 2.000 χρόνια, από τον Ιεζεκιήλ κεφ.38 και την Αποκάλυψη, και από άλλους, και σήμερα κάποιοι «ηθοποιοί» προσπαθούν να υλοποιήσουν το σενάριο.

Μην τα απορρίψετε τα παραπάνω, αλλά ούτε να τα δεχθείτε. Προβληματιστείτε, ψάξτε, και ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, κι ας δράσει ανάλογα.

Οι καιροί είναι δύσκολοι και θα γίνουν δυσκολότεροι.

Ο κύβος ερρίφθη, αλλά εγώ τι κάνω;

Το ασυνείδητον της εποχής

Το ασυνείδητον της εποχής.

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Ας μην μας φανεί παράξενο το ότι βαδίζουμε εντελώς ασυνείδητα προς ένα κατηφορικά καταστροφικό μέλλον, κι όμως χαμογελάμε σαν τον τρελό της τράπουλας Ταρώ.

Ανεμελιά; Αδιαφορία; Ωχαδελφισμός; Κάτι ή κάποιος θα μας σώσει; 

Βαδίζουμε ένα δρόμο, μια εποχή, όπου ενώ η αρνητικότητα και το κακό αυξάνουν πέρα από το «επικίνδυνο», κι όμως εμείς σκεφτόμαστε το τι θα αγοράσουμε στις γιορτές, τι και πόσο θα πιούμε, αν θα βρούμε ταίρι για σεξ και όλα τα άλλα τ’ αφήνουμε στην άκρη, με την αιτιολογία ότι τα έχει ξαναζήσει η ανθρωπότητα και τα ξεπέρασε.

Ναι, σίγουρα υπήρξαν κι άλλες δύσκολες εποχές για την ανθρωπότητα και ξεπεράστηκαν. Πώς όμως; Με καταστροφές, θανάτους, πόνο, θλίψη, φόβο. Καμμία εποχή δεν ξεπεράστηκε με αγάπη, ομόνοια, γαλήνη.

Άλλωστε να θυμηθούμε και την εποχή της καταστροφής της Ατλαντίδας, που έγινε εξ αιτίας της «κατάντιας των ανθρώπων της», τον κατακλυσμό του Νώε.

Με όλα αυτά δεν επιθυμώ κατ’ ουδένα τρόπο να βάλω φόβους στο μυαλό κανενός. Κάτι άλλωστε που δεν μπορώ να το κάνω, γιατί αν θα είχα την δυνατότητα να μπω στο μυαλό των ανθρώπων θα το έκανα μόνο για καλό.

Αλλά, δεν μας ανησυχεί το ότι ζώα έρχονται πιο κοντά στον άνθρωπο, ως προς τον χαρακτήρα, και πάρα πολλοί άνθρωποι οδηγούμαστε στα χαρακτηριστικά των αιμοβόρων ζώων;

Ας κάνουμε μια γρήγορη ερώτηση: «ποιες είναι οι αξίες στην ζωή μας;;». Τις εφαρμόζουμε; Τις διδάσκουμε στα παιδιά μας; Μήπως μένουμε στα ωραία λόγια, και οι πράξεις μας καθώς και η ζωή μας είναι ακριβώς το αντίθετο;

Θα σκεφθεί κάποιος ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να αλλάξουμε τις καταστάσεις. Ναι, έτσι είναι, όταν μάλιστα έχουν γραφεί και σε ιερά βιβλία, πχ στην Αποκάλυψη, τότε ναι, θα έρθουν τα γεγονότα. Όμως ούτε αυτό μας προβληματίζει.

Μπορούμε να κάνουμε κάτι, αφού δεν έχουμε την δυνατότητα να αλλάξουμε τα γεγονότα; Βεβαίως και μπορούμε: μήπως έχουμε υποχρέωση να αλλάξουμε τον εαυτό μας και όλα αυτά τα γεγονότα είναι το πεδίο εκπαίδευσης για την αλλαγή μας αυτή;

Ίσως δημιουργώ σκοτούρες σε πολλούς, αλλά μου βγαίνουν από την καρδιά μου και δεν μπορώ να τα συγκρατήσω. Αν θέλει κανείς ν’ ακούσει και να προβληματιστεί, καλώς. Αν πάλι χτυπώ «στου κωφού την πόρτα», δεν πειράζει. Ο καθένας μας έχει την ελεύθερη βούλησή του και την επιλογή του και φυσικά φέρει και την ευθύνη των επιλογών του απέναντι στον εαυτό του.

Προβληματισμοί μου είναι όλα αυτά, ίσως γιατί είμαι «αλλεργικός» στο κακό, στο αρνητικό, στο άδικο και περισσότερο στην ασυνειδησία που μας κάνει «τυφλούς». 

Η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων

Η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων

γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Η μόλυνση του περιβάλλοντος χτυπά συνεχώς καμπανάκι, και παρά τις «διασκέψεις» παγκοσμίως, κανείς δεν φαίνεται να θέλει την σωτηρία μας και την σωτηρία του πλανήτη.

Οι θάλασσες μολύνονται από σκουπίδια, χημικά και πυρηνικά κατάλοιπα. Το υπέδαφος εξαντλείται συνεχώς κι ας λένε ορισμένοι ότι «αυτό το ακούνε χρόνια». Η ατμόσφαιρα από τα «σπρέϋ» καταστρέφεται. Πουλιά χάνονται, ζώα λιγοστεύουν, οι μεταβολές των καιρικών συνθηκών είναι μεγάλες. Κι όμως οι άνθρωποι δεν κατανοούμε, ότι ο πλανήτης στον οποίο κατοικούμε, είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που θέλει κι αυτός να ζήσει.

Το αν μέσα στα πόσιμα νερά μεγάλων πόλεων ανά τον κόσμο έχουν βρεθεί πολλών ειδών βακτηρίδια, κολοβάκιλλοι, βακτηρίδια φυματίωσης, τύφου, κλπ. Το αν το οξυγόνο της ατμόσφαιρας όλο και περιορίζεται, διότι καταστρέφουμε το θαλασσινό πλαγκτόν, που παράγει το 70% του γήινου οξυγόνου, καταστρέφοντας και τα δάση, μολύνοντας ταυτόχρονα με τα αυτοκίνητα και τις βιομηχανίες μας το υπάρχον οξυγόνο.

Όλα αυτά, λέει ο νους, είναι γνωστά, γιατί μας τα θυμίζεις. Ναι, όλα αυτά υπάρχουν, είναι αλήθεια, αλλά εμείς συνεχίζουμε και ζούμε!!!

Ναι, συνεχίζουμε και ζούμε, αλλά ας προσέξουμε λιγάκι την εξέλιξή μας μέρα με την μέρα. Ο πλανήτης μας, ως ζωντανός οργανισμός, έχει την αύρα του, το ζωτικό του σώμα, όπως την έχουν τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι και κάθε ζωντανός οργανισμός. Η αύρα του όμως, η οποία δίνει ενέργεια και στην αύρα κάθε ζωντανού οργανισμού, έχει μειωθεί στο ήμισυ και η συχνότητα του, δηλαδή οι χτύποι «της καρδιάς του» ενώ ήταν 7,83 h/s πριν κάποιες δεκαετίες, σήμερα ανεβοκατεβαίνει στους 15, στους 20, και επιστήμονες δηλώνουν ότι τα τελευταία χρόνια έχουν ξεπεράσει και τους 30 h/s.

Έχει ταχυκαρδίες ο πλανήτης, έχει αρρυθμίες, έχει πρόβλημα επιβίωσης.

Ακόμη ο πλανήτης Γη, έχει ένα μεγάλο πρόβλημα, που έχει άμεση σχέση με τα τέσσερα στοιχεία της Φύσης, (γη, νερό, φωτιά, αέρας)*, και προέρχεται από την μόλυνση τους. Δεν θα αναφερθούμε στον αιθέρα, (το 5ο στοιχείο) επειδή θα χρειαζόμασταν και χρόνο, αλλά και δεν είναι του παρόντος.

Τα τέσσερα στοιχεία υπάρχουν παντού στον κόσμο μας και υπάρχουν και στο σώμα του πλανήτη μας. Ο πλανήτης δεν μολύνεται μόνο ως τρισδιάστατο σώμα. Μολύνεται και το ενεργειακό του σώμα, η αύρα του, και αναφερθήκαμε στον ήχο που παράγει, στην μουσική των πλανητών που είπε ο Πυθαγόρας, στην οποία μουσική συμμετέχει και η Γη.

Η ανθρωπότητα μολύνει την αύρα και το φυσικό σώμα της Γης με την τεμπελιά, την αδράνεια, με την οποία αντιμετωπίζει την καθημερινότητα αλλά και τους κύριους προορισμούς της. Σε ότι αφορά τα στοιχείο νερό, μολύνεται με την λαγνεία και τα όποια παιχνίδια αυτής και αντιλαμβανόμαστε ότι η μόλυνση αυτή είναι σε μεγάλη έξαρση. Επίσης το στοιχείο αέρας μολύνεται από τις κακές σκέψεις μας. Παρατηρώντας τον εαυτό μας εύκολα διαπιστώνουμε ότι σε μια συνηθισμένη μέρα μας, περισσότερες είναι οι κακές σκέψεις παρά οι καλές. Περισσότερη είναι η γκρίνια, η μιζέρια, παρά η χαρά, η γαλήνη.

Θα σκεφθεί κάποιος, ότι μας αναγκάζουν, μας οδηγούν σ’ αυτόν τον τρόπο σκέψης. Κι εμείς τί κάνουμε; Γιατί αφηνόμαστε να μας οδηγούν, αν δεν θέλουμε; Μπορεί κάποιος να μας αναγκάσει ή βρίσκουμε κι εμείς πρόσφορο έδαφος στο “ο άλλοι φταίνε”, για να δικαιολογήσουμε τις κακές μας σκέψεις;

Και το τέταρτο στοιχείο, αυτό της φωτιάς, δημιουργεί βία, οργή, πάθη, που σαν τα αγριόχορτα τ’ αφήσαμε και μας έγιναν τεράστια. Τα πάθη ανεξέλεγκτα, η οργή μας εύκολη, κι εκδηλώνεται με την παραμικρή ευκαιρία και η βία πλέον είναι συνηθισμένο φαινόμενο των ημερών μας στην κοινωνία.

Όλα αυτά επηρεάζουν το ζωτικό σώμα – αύρα – και το δικό μας, και των γύρω μας, αλλά και του πλανήτη. Κι όλη αυτή η αρνητικότητα από την αύρα του πλανήτη επιστρέφει σε μας πολλαπλάσια.

Περιμένουμε ότι “κάτι” θα αλλάξει, κάποιος θα τα διορθώσει όλα. Πώς όμως;

Αυτό που μπορεί να γίνει τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, είναι ο καθένας μας ν’ αλλάξει τον εαυτό του. Είναι πολλή δύσκολο ν’ αλλάξουμε σαν ομάδα. Είναι αδύνατο ν’ αλλάξουμε σαν ανθρωπότητα. Ας προσπαθήσουμε να διορθώσουμε ατομικά, ότι μας είναι εμπόδιο, ότι μας ενοχλεί ή διαπιστώνουμε ότι δημιουργεί προβλήματα στους άλλους. Ν’ αφήσουμε στην άκρη το “εγώ έτσι είμαι” και να βελτιώσουμε την καθημερινότητα μας, την ζωή μας, την ζωή των άλλων γύρω μας και φυσικά την ζωή του πλανήτη.

Διαφορετικά, “κάποιος άλλος” θα κάνει τον καθαρισμό, που ο πλανήτης χρειάζεται. Κι εμείς, κόκκος άμμου πάνω στον πλανήτη, θα δεχθούμε αναγκαστικά τις αλλαγές. Γιατί; Μα για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θελήσαμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας γιατί τον θεωρούσαμε άτρωτο, δυνατό, κυρίαρχο.

Φτερό στον άνεμο είμαστε. Τουλάχιστον ας συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητά μας, ας επανεκτιμήσουμε τις αξίες της ζωής και ας χρησιμοποιήσουμε αυτές τις αξίες ως πηδάλιο για το υπόλοιπο της ζωή μας.

Αξίζει τον κόπο, διότι θα διαπιστώσουμε, ότι η ζωή μας αποκτά άλλο νόημα, αποκτά φως, γεμίζει χαρά, αγάπη, ειρήνη. Κι όλα αυτά όχι στο τάχα του νου, αλλά ριζωμένα στα βάθη της καρδιάς.

*Τα τέσσερα στοιχεία ενυπάρχουν σε κάθε ζωντανό οργανισμό, όπως και στα ζώδια του ζωδιακού κύκλου και διαμορφώνουν χαρακτήρες, δράσεις, αντιδράσεις.

Μοντερνισμός, εξέλιξη

Μοντερνισμός!

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Μπορεί να φαίνεται απίστευτο, αλλά είναι βέβαιο κι αληθινό ότι ο σύγχρονος πολιτισμός μας, για τον οποίο μπορεί να καυχόμαστε, είναι πολύ άσχημος, του λείπει η εσωτερική ομορφιά.

Ο κόσμος έγινε ανιαρός. Όλα έγιναν κουραστικά, παντού στον πλανήτη. Μοιάζουμε σαν τα κορδωμένα παγώνια και δεν θέλουμε να βλέπουμε και να θυμόμαστε τους γύρω μας, τους εκατομμύρια δυστυχισμένους, τους πεινασμένους, τους άθλιους.

Οι άνθρωποι γίναμε φοβερά σκληροί. Η συμπόνοια πάγωσε μέσα μας και κανείς δεν ευσπλαχνίζεται κανέναν. Γίναμε χυδαίοι και το άρωμα της φιλίας και της ειλικρίνειας εξαφανίστηκε ριζικά.

Κι όμως αναφωνούμε, μοντερνισμός!! Εξέλιξη!!

Οι λαοί στενάζουν από τους φόρους και τα χρέη. Όλοι ζούμε μέσα σε προβλήματα, και οι γραφειοκράτες με την εικόνα του αγέρωχου, παίζουν βρώμικα παιχνίδια στις πλάτες των λαών, χωρίς να νοιάζονται αν προκαλούν πόνο, απελπισία, φόβο.

Υπάρχει ευτυχισμένος αυτήν την εποχή; Η μεσαία τάξη και οι φτωχότεροι σίγουρα βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο. Σ’ όλο τον πλανήτη, οι άνθρωποι ζουν, ή μάλλον προσπαθούν να ζήσουν, πνίγοντας τα βάσανά τους στο κρασί, στα ναρκωτικά, για να ξεφύγει από την απελπισία.

Έχουμε γίνει κακοί, ζηλόφθονες, δύσπιστοι, πονηροί, διεστραμμένοι και κανείς δεν πιστεύει κανέναν. Κάποτε έδιναν τον λόγο τους και ήταν συμβόλαιο. Τώρα υπογράφουμε συμβόλαια και την επομένη τα καταπατούμε.

Χάθηκε η πραγματική αγάπη και οι άνθρωποι σήμερα παντρεύονται κι αύριο χωρίζουν. Μοντερνισμός, αναφωνούμε και δικαιολογήσαμε τα αδικαιολόγητα.

Η μοιχεία έγινε μοντερνισμός, πρόοδος και ξεχνάμε τις εντολές των θρησκειών. Η εκμετάλλευση πλέον είναι μαγκιά, εξυπνάδα, και δεν δίνουμε σημασία στον συνάνθρωπό μας. Οι ανθρώπινες σχέσεις έγιναν στιγμιαίες αρπαχτές και από συναισθήματα της καρδιάς έγιναν πονηριές του νου, κι επειδή δεν προσφέρουν ικανοποίηση, κυνηγάμε την επανάληψη τους, μήπως και νοιώσουμε κάτι διαφορετικό, και ξανά το ίδιο και το ίδιο.

Ξεκόψαμε από την φύση και το θεωρούμε κατόρθωμα. Πιστεύουμε ότι κάθε τι αντίθετο προς την φύση είναι εξέλιξη, μοντερνισμός. Πόσο στρουθοκαμηλίζουμε!!

Απομακρυνθήκαμε από τον Δημιουργό, γιατί θεωρούμε τους εαυτούς μας παντοδύναμους. Κι όμως μια καταιγίδα, μια αρρώστια μας πανικοβάλει.

Έφερε ο μοντερνισμός την απελευθέρωση, λένε πολλοί. Απελευθέρωση από τι;; Μήπως αλλάζουμε όνομα στις αλυσίδες μας και νομίζουμε ότι ελευθερωθήκαμε;

Τελικά τι είναι αυτό το κάτι που μπορεί να φέρει εσωτερική γαλήνη, ηρεμία, ελευθερία; Κάποιοι, ελάχιστοι, όπως και κάποιοι «ξερόλες» θεωρούν ότι γνωρίζουν, κι όμως η ίδια τους η ζωή δείχνει ότι είναι γεμάτοι θεωρίες, λόγια.

Η αγάπη είναι η κατάσταση που μας δίνει αυτήν την περιπόθητη ελευθερία, γι’ αυτό και ο Χριστιανισμός μας θυμίζει ότι ο Θεός είναι αγάπη. Αυτό όμως δεν είναι μοντερνισμός, άρα δεν είναι εξέλιξη, δεν είναι in.

Τελικά αυτοί οι τάχα μοντερνισμοί και η τάχα εξέλιξη μας οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Αν μάλιστα γίνουμε περισσότερο παρατηρητικοί θα διαπιστώσουμε ότι οδηγούμαστε καθημερινά προς ένα χειρότερο αύριο. Δεν είναι διαπίστωση φοβίας, είναι βεβαίωση παρατήρησης.

Ο καθένας μας είναι ελεύθερος να ακολουθήσει τον δρόμο που αποφασίζει. Αλλά ας κάνει κατά διαστήματα και τον απολογισμό του μέχρι τώρα δρόμου του. Τα αποτελέσματα δείχνουν.

Άλλωστε το δέντρο κρίνεται από τους καρπούς του. 

Φθόριο. Δηλητήριο ή προστασία;;

Φθόριο. Δηλητήριο ή προστασία;

Μήπως όλα κρύβονται στις προειδοποιήσεις «των ψιλών» της οδοντόκρεμας;

Διάβασα πρόσφατα σε αθηναϊκή εφημερίδα ότι το φθόριο είναι σωτήριο για τα δόντια. Μου θύμισε και τις κατά καιρούς διαφημίσεις για ολόλευκα δόντια με fluorite.

Ποια είναι όμως η αλήθεια και ποιο το ψέμα στην όλη ιστορία της χρήσης του φθορίου στη ζωή μας;

Το φθόριο είναι ένα ισχυρότατο δηλητήριο που περισσεύει από τα χαλυβουργεία, τις βιομηχανίες αλουμινίου και ψευδαργύρου, τα εργοστάσια που φτιάχνουν τούβλα, τα διυλιστήρια και την παραγωγή λιπασμάτων.

Ένας επιπλέον κίνδυνος για την απελευθέρωση φθοριούχων στην ατμόσφαιρα είναι η αμόλυβδη βενζίνη και η προσπάθεια να εξασφαλίσουμε υψηλά οκτάνια με την χρήση φθοριούχων ουσιών. Σήμερα βρίσκουμε φθόριο ή φθοριούχες ενώσεις στις οδοντόκρεμες, και στο μαγειρικό αλάτι.

Και όμως η μεθοδευμένη διαφήμιση, μας έκανε, αυτό το ισχυρότατο δηλητήριο να θέλουμε να το έχουμε στο στόμα μας!

Γιατί άραγε, ένα απόβλητο της βιομηχανίας, όπως και το χλώριο, αντί να δαπανά χρήμα η βιομηχανία να το διασπά και να το αδρανοποιεί, το διοχετεύει στην αγορά και αντί να ξοδεύει κερδίζει; Γιατί οι Γερμανοί σχεδίαζαν και κατ’ άλλους εφάρμοζαν, τη φθορίωση σαν μέσο χειραγώγησης της συνείδησης των κατακτημένων λαών; Ερευνητές αναφέρουν επίσης ότι επηρεάζει το αναπαραγωγικό σύστημα του ανθρώπου.

Μήπως τελικά οι ακραίοι, που υποστηρίζουν ότι κάποιοι προσπαθούν να μεταλλάξουν τον άνθρωπο, έχουν δίκιο;

Ρωτήστε κανέναν παλιό, ή δοκιμάστε το εσείς, να διώξετε τα ποντίκια από κάποιο χώρο με οδοντόπαστα και λίγη μαρμελάδα ή μέλι. Ανακατέψτε λοιπόν οδοντόπαστα και μαρμελάδα ή μέλι κι αφήστε το στον χώρο που κυκλοφορούν ποντίκια. Όσοι έχουν πείρα στο θέμα βεβαιώνουν ότι τα ποντίκια θα εξαφανιστούν. Λέτε να είναι το φθόριο;

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι επιτρεπτές συγκεντρώσεις φθοριούχων ενώσεων στις τροφές ή σε προϊόντα οικιακής χρήσης προέρχονται αποκλειστικά από τις ΗΠΑ. Δεν βρέθηκαν αντίστοιχα όρια στην χώρα μας ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση κι όμως, στο κουτί της οδοντόπαστας των περισσοτέρων εταιριών, που ερευνήσαμε, αναφέρεται ότι παιδιά έως 7 ετών να χρησιμοποιούν ποσότητα οδοντόκρεμας ΕΝΟΣ ΡΕΒΥΘΙΟΥ, ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΝΗΛΙΚΟΥ. Εντύπωση μας προκάλεσε, ότι σε παιδική οδοντόπαστα, η οποία υπ’ όψιν, περιέχει δύο ενώσεις φθορίου, αλλά ποσοστό 1000 ppm Fluoride αντί 1.450 ppm της αντίστοιχης των ενηλίκων δεν αναφέρεται καμμία απολύτως προειδοποίηση. (φωτο 1 και 2). Στη φωτο 3 μπορείτε να δείτε τις ποσότητες που οι Αμερικανοί προτρέπουν για χρήση των μικρών παιδιών.

Μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων, καθώς η ζήτηση αλουμινίου αυξανόταν, το φθόριο και οι φθοριούχες ενώσεις άρχισαν να αποτελούν σημαντικά παραπροϊόντα που θεωρούνταν τοξικά και τα χρησιμοποιούσαν κυρίως ως ποντικοκτόνα. Στο διάστημα και μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και μετά την κατασκευή της ατομικής βόμβας, καθώς χρειαζόταν τεράστιες ποσότητες φθορίου, προκειμένου να συγκεντρώσουν και να διαχωρίσουν τα ισότοπα του ουρανίου, το φθόριο άρχισε να προστατεύεται. Αργότερα ήρθε το φρέον και το Teflon, παράγωγά του.

Κι ενώ δεν υπάρχουν στοιχεία ότι το φθόριο μπορεί να είναι απαραίτητο θρεπτικό συστατικό για οποιονδήποτε ζωντανό οργανισμό, αντίθετα, έχει αναγνωριστεί ως ένα δηλητήριο για το πρωτόπλασμα των κυττάρων, που έχει μάλιστα τοξικότητα λίγο μεγαλύτερη από τον μόλυβδο και λίγο μικρότερη από το αρσενικό. Και ενώ η τοξικότητα είναι η προαναφερθείσα, οι αρχές δείχνουν μια περίεργη ανοχή στο φθόριο. Ενώ στον μόλυβδο δέχονται 15 ppb (parts per billion) και στο αρσενικό μόνο 10, στο φθόριο ανεβάζουν το ποσοστό στις 4.000 ppb. Γιατί άραγε; Τα όρια του φθορίου δηλαδή είναι 266 φορές μεγαλύτερα από το μόλυβδο και 400 φορές μεγαλύτερα από το αρσενικό! (σχεδ. 1)

Όσο για την τερηδόνα, την ίδια προστασία, λένε οι ειδικοί ότι προσφέρουν και τα άλλα βαριά μέταλλα όπως ο άργυρος, ο μόλυβδος και το αρσενικό, ακόμα και το ουράνιο. Γιατί το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε ειδικά στο φθόριο και στα φθοριούχα; Μήπως έχουμε να κάνουμε με πετυχημένο marketing; Διότι η κάθε βιομηχανία όχι μόνο δεν επιβαρύνεται με έξοδα αποθήκευσης, αδρανοποίησης, αλλά του δώσανε και εμπορική αξία. Διπλό το κέρδος!

Φθόριο και προστασία των δοντιών

Απόψεις διαφορετικές. Άλλοι, όπως η American Dental Association, λένε ότι υπάρχουν συντριπτικά επιστημονικά στοιχεία ότι το φθόριο προστατεύει από την τερηδόνα και άλλες έρευνες, όπως του Δρ. John Colquhoun του Οδοντιατρικού Συλλόγου των ΗΠΑ που αναφέρουν ότι δεν βρήκαν στοιχεία προστασίας των δοντιών, λόγω χρήσης φθορίου. Άλλες έρευνες πάλι αναφέρουν ότι η χρήση φθορίου δημιουργεί στίγματα στα δόντια. Τέτοιες απόψεις, ένθεν και ένθεν υπάρχουν πάρα πολλές.

Να συνυπολογισθεί ότι πολλοί οι οποίοι έκαναν έρευνες με αποτελέσματα ενάντια στο δόγμα της χρησιμότητας του φθορίου είτε υποχρεώθηκαν να τα «μαγειρέψουν» είτε είδαν την καριέρα τους να καταστρέφεται.

Τοξικότητα κι άλλες επιρροές.

Όσον αφορά τώρα τον βαθμό τοξικότητας και επικινδυνότητας του φθορίου, αρκεί να δούμε την έκθεση του Akron (Ohio) Regional Poison Center, που δημοσιεύθηκε το 1991: «..έχουν αναφερθεί θάνατοι μετά την κατάποση φθορίου σε ποσότητα 16 χιλιοστών του γραμμαρίου, ανά κιλό βάρους του ανθρώπου που τα λαμβάνει. Μόνο 1/10 της ουγκιάς φθόριο είναι ικανό να σκοτώσει έναν ενήλικα, με βάρος πενήντα κιλών». Ακόμη στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι στις φθοριούχες οδοντόκρεμες περιέχεται μέχρι και 1 χιλιοστό του γραμμαρίου φθόριο ανά γραμμάριο προϊόντος. Ξαναθυμηθείτε τον ποντικό.

Αξίζει ακόμη ν’ αναφέρουμε ότι το φθόριο κάνει τα οστά πιο σκληρά και λιγότερο ελαστικά, λένε έρευνες επιστημόνων, ενώ παράλληλα επιταχύνει τη φυσιολογική διαδικασία της οστεοπόρωσης..(Chemical Engineering News, New England Journal of Medicine, National Research Council).

Όλα αυτά συνοψίζονται σε μια ανασκόπηση του θέματος από τον Louis V. Avioli, καθηγητή στο Washington University School of Medicine, που δημοσιεύθηκε το 1987. Σε αυτήν αναφέρεται ότι η θεραπευτική χορήγηση Sodium fluoride σε μεταεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, για την πρόληψη της οστεοπόρωσης, είχε σημαντικές παρενέργειες, προκάλεσε σοβαρές επιπλοκές, απέτυχε να μειώσει τα κατάγματα του ισχίου και αύξησε την συχνότητα των καταγμάτων των άκρων.

Μέχρι τα μέσα του 1950 το φθόριο χορηγούνταν ως φάρμακο για την αντιμετώπιση της υπερλειτουργίας του θυρεοειδούς, του υπερθυρεοειδισμού. Οι δόσεις ήταν 2.3 έως 4,5 μιλιγραμμάρια την ημέρα. Να θυμηθούμε ότι το ΙΟΜ (Institute of Medicine των ΗΠΑ) προτείνει δόση φθορίου για πρόληψη από την τερηδόνα που είναι μέσα στα όρια της δόσης που χορηγούνταν σαν φάρμακο.

Τι παρενέργειες μπορεί να έχει σ’ ένα υγιή άνθρωπο; Όπως λένε ερευνητές κυρίως Αμερικανοί, εμφανίζεται υποθυρεοειδισμός με συμπτώματα κατάθλιψης, χρόνια κόπωση, αδυναμία, αύξηση βάρους, αύξηση χοληστερίνης και προβλήματα καρδιάς. Πόσο κοινά είναι τα συμπτώματα αυτά σήμερα γύρω μας;

Τι να φταίει άραγε, για το ότι ο υποθυρεοειδισμός τείνει να λάβει διαστάσεις επιδημίας στις κοινωνίες δυτικού τύπου; Λέτε να έχει καμμία σχέση η αυξημένη έκθεση στο φθόριο και φθοριούχα;

Είναι ανάγκη να σημειώσουμε ότι μπορεί το νερό να μην φθοριώνεται στην χώρα μας όπως και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αλλά προωθείται η εφαρμογή της φθορίωσης του μαγειρικού αλατιού. Στις χώρες όπου υπάρχουν προγράμματα φθορίωσης του αλατιού περιλαμβάνονται η Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία, Ελβετία καθώς και χώρες της κεντρικής και νοτίου Αμερικής. Και σήμερα που αγοράζουμε προϊόντα και άλλων χωρών μέσω των πολυκαταστημάτων, μήπως το αλάτι είναι φθοριωμένο;

Το φθοριωμένο αλάτι συνήθως περιέχει 250 ppm φθορίου, που σημαίνει ότι κάποιος που καταναλώνει 10 γραμμάρια αλατιού την ημέρα, παίρνει και 2,5 μικρογραμμάρια φθορίου.

Ερευνητές ανά τον κόσμο κατηγορούν το φθόριο για διαταραχή του ανοσολογικού συστήματος, για το ότι μπερδεύει το ανοσολογικό σύστημα με αποτέλεσμα τον σχηματισμό αντισωμάτων που καταστρέφουν τα ίδια τα κύτταρα του οργανισμού, ότι αυξάνει το οξειδωτικό stress στα κύτταρα, ότι έχει συσχετιστεί με μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης διαφόρων μορφών καρκίνου.

Έχει επιπτώσεις και στην γονιμότητα; Ο S. C. Freni (επιστήμονας που συνεργάστηκε το 1991 για την έκδοση του Public Health Service Review για την τοξικότητα του φθορίου) αναφέρει ότι η έκθεση σε φθόριο προκαλούσε ελάττωση της ικανότητας αναπαραγωγής στα περισσότερα ζώα που μελετήθηκαν και δημιουργούνταν γενετικές βλάβες που μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά.

Έλεγχος του νου και φθόριο

Ακόμη εργαστηριακές έρευνες πάνω σε αρουραίους σε απολύτως ελεγχόμενες συνθήκες (Mulleniz, Denbesten et.al. 1995) απέδειξε ότι το φθόριο προκαλεί μια γενικευμένη διαταραχή της συμπεριφοράς κατά τρόπο που μπορούσε να περιγραφεί σε αντιστοιχία στον άνθρωπο σαν κινητικές διαταραχές, μείωση του IQ και μαθησιακές δυσκολίες.

Μπορεί να μην είναι γνωστό ότι το φθόριο ελαττώνει την παραγωγή και τη δραστηριότητα της τεστοστερόνης, όμως η δράση των αλογόνων, κυρίως του βρωμίου και του φθορίου στη libido του άνδρα ήταν γνωστή. Για τον λόγο αυτό άλλωστε έδιναν στους στρατιώτες κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων είτε τσάϊ είτε αλάτι που περιείχαν βρώμιο ή φθόριο, προκειμένου να περιοριστεί η ερωτική τους διάθεση, οι επισκέψεις στους οίκους ανοχής και οι απώλειες λόγω αφροδισίων νοσημάτων.

Ένα σχέδιο που δούλευαν οι Γερμανοί επιστήμονες στο εργοστάσιο I.G. Farben στη Φρανκφούρτη, πριν καταληφθεί η Γερμανία, ήταν αυτό που προέβλεπε τον νοητικό έλεγχο των ανθρώπων στις περιοχές που είχαν κατακτηθεί από τον Γερμανικό στρατό, με τη χρήση φαρμάκων που θα διοχετεύονται στο δίκτυο ύδρευσης της περιοχής. Να σημειωθεί ότι όταν οι συμμαχικές δυνάμεις βομβάρδιζαν συστηματικά και κατέστρεφαν όλα τα ζωτικής σημασίας εργοστάσια στην Γερμανία αυτό της εταιρίας I.G. Farben έμεινε ανέπαφο!

Απ’ όλες τις ουσίες που είχαν χρησιμοποιηθεί δοκιμαστικά, το φθοριούχο νάτριο ήταν εκείνο που είχε την κυρίαρχη θέση και αποτελεσματικότητα. Η συνεχής λήψη απειροελάχιστων ποσοτήτων φθοριούχου νατρίου, μετά από ένα χρονικό διάστημα, είχε ως συνέπεια τη μείωση της θέλησης και της διάθεσης ενός ανθρώπου να αντισταθεί στην επιβολή κάθε εξουσίας. Λέει κάτι αυτό!

Σχετικά πειράματα είχαν γίνει και σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων, όπου προσέθεταν περισσότερο φθοριούχο νάτριο προκειμένου να είναι περισσότερο υπάκουοι και ήσυχοι.

Μήπως, ο πραγματικός λόγος πίσω από τη διάδοση της φθορίωσης του νερού και άλλων, είναι να ελαττωθεί η αντίσταση των μαζών στην κυριαρχία και στον έλεγχο, με τελικό στόχο την απώλεια της ελευθερίας;

Και όπως συμπεραίνουν αρκετοί επιστήμονες, όποιος πάρει μια αντίστοιχη δόση φθοριούχων για διάστημα ενός χρόνου ή περισσότερο, δεν πρόκειται να είναι ποτέ ξανά ο ίδιος άνθρωπος διανοητικά, ψυχολογικά ή σωματικά!

Ο λαός μας λέει: κάλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε.

Πηγές:

Allain P, et al.(1996).Enhancement of aluminum digestive absorption by fluoride in rats.

Περιοδικό Τρίτο Μάτι

www.garynull.com/issues/Flyoride/FlyorideActionFile.htm

www.cadcision.com/fluoride/index.htm

www.bruha.com/fluoride

www.fluoride-journal.com/index.htm

Ψεύτικα Είδωλα

Ψεύτικα Είδωλα

γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Η προσοχή μας πάντα στραμμένη προς τα έξω, αναζητά κάπου να στηριχτεί, κάπου να πιαστεί, σε κάποιον να μοιάσει. Γιατί άραγε;

Μήπως τελικά ψάχνουμε τα πάντα έξω από εμάς, διότι δεν έχουμε θεμέλια να στηριχτούμε μέσα μας ή μήπως δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να τα ανακαλύψουμε;

Μας φταίνε πάντα οι άλλοι, θέλουμε την “τροφή” έτοιμη μασημένη, δηλαδή την ιδέα έτοιμη, το βιβλίο να μην το διαβάσουμε αλλά να μας πουν τί λέει, κλπ. Όλα δηλαδή οι άλλοι.

Έτσι, προσπαθώντας να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη, χωρίς ποτέ να αναλογιστούμε “πώς ακριβώς την θέλουμε”, ψάχνουμε για άλλους ανθρώπους που η ζωή τους φαινομενικά είναι έτσι όπως θα θέλαμε την δική μας, και προσπαθούμε να τους ακολουθήσουμε.

Με τον τρόπο αυτό, ακολουθούμε, θαυμάζουμε ανθρώπους που πιθανώς έχουν δόξα, χρήμα, θαυμαστές, και επιθυμούμε μια τέτοια ζωή, χωρίς όμως να φανταζόμαστε την ζωή αυτών των ινδαλμάτων μας πώς είναι όταν σβήνουν τα φώτα. Κι όταν αργότερα διαπιστώσουμε ότι η σκοτεινή πλευρά τους κρύβει ναρκωτικά, σεξ ακόρεστο σ’ όλες του τις μορφές, ή άλλες βίαιες πράξεις, είτε το δικαιολογούμε λέγοντας “έτσι είναι όλοι οι μεγάλοι” ή τον διαγράφουμε από το βάθρο που τον είχαμε και πάμε στον επόμενο. Διότι έχουμε ανάγκη από κάποιον να μοιάσουμε, να στηριχτούμε, όταν το στήριγμα αυτό δεν υπάρχει μέσα μας.

Τελικά, έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη από “είδωλα” και μάλιστα τις περισσότερες φορές ψεύτικα;

Μα, θα πει κάποιος υπάρχουν και είδωλα αληθινά; Και τα είδωλα και τα ινδάλματα είναι ψεύτικα, διότι τα δημιουργούμε μέσα μας έτσι όπως εμείς τα θέλουμε, έτσι όπως εμείς τα φανταζόμαστε. Σπάνια πλησιάζουμε την πραγματικότητά τους.

Τότε γιατί αναζητάμε κάτι “χτισμένο στην άμμο” για να στηριχτούμε, για να ακολουθήσουμε; Δεν έχουμε την δυνατότητα να ανακαλύψουμε κάτι πραγματικό, κάτι αληθινό και να στηρίξουμε την ζωή μας επάνω του;

Σχεδόν όλοι έχουμε την δυνατότητα και μπορούμε να βρούμε ένα τέτοιο δυνατό κι αληθινό “θεμέλιο”, αρκεί να στρέψουμε την προσοχή μας μέσα μας. Κι επειδή η αγάπη μας δεν είναι καθαρή όπως θα θέλαμε ίσως, και εμπεριέχει ακόμη το συμφέρον, ας δώσουμε προσοχή στην διαίσθησή μας και στην συνείδησή μας. Και τα δύο είναι “προϊόντα” του πνεύματός μας, το Θεϊκού σπινθήρα μας και μας οδηγούν μόνο στο σωστό, μόνο στην αλήθεια.

Ας μην αφήσουμε για λίγο τον νου να παρεμποδίσει την παρουσία του μηνύματος της διαίσθησης ή της συνείδησης. Ας εκτελέσουμε τα μηνύματά τους. Ας δώσουμε σημασία σε κάτι που ίσως μόνιμα παραβλέπαμε. Μπορεί να είναι αυτό το θεμέλιο της ζωής μας. Ίσως να είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να αλλάξουμε την ζωή μας προς κάτι καλύτερο.

Η ζωή δυσκολεύει από την αυξανόμενη αρνητικότητα και κακία που κυκλοφορεί. Ας αναζητήσουμε ΤΩΡΑ το θεμέλιο μέσα μας, γιατί αν το αφήσουμε για αύριο, αυτό δεν έρχεται ποτέ και σε μια δύσκολη στιγμή θα μείνουμε με μια χούφτα άμμο, γιατί εκεί στηρίξαμε την ζωή μας.

Ας αναλογιστούμε λιγάκι, ο καιρός το επιτρέπει και η αυξανόμενη αρνητικότητα το κάνει επιβεβλημένο. Στο χέρι μας είναι να κάνουμε τα βήματα της ζωής μας πιο σίγουρα, πιο σταθερά, αληθινά.

Το πνεύμα ξέρει, ο νους δεν χρειάζεται να γνωρίζει.