Η Παρούσα Στιγμή

Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ

Η εργασία μας αρχίζει με κάποια αποσπάσματα από την διαδικτυακή διάλεξη που δόθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο από τον Α.Δ. Michael στην οποία μας διασαφηνίζει την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ανθρωπότητα ………

Οι συλλογισμοί του είναι σαφείς και μας κάνουν να καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε σε κρίσιμες στιγμές ………….. και πρέπει να επιλέξουμε πού θα οδηγήσουμε το σκάφος της ύπαρξής μας. ………..

Η παρούσα στιγμή

Συμβαίνουν μια σειρά από εσωτερικά φαινόμενα που συνδυαστικά θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε λίγο περισσότερο τι είναι αυτό που συμβαίνει στην σκακιέρα της ζωής ………..

Στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερα τα φαινόμενα, αλλά εμείς επιλέξαμε … τα 7 πιο σημαντικά που θα μας επιτρέψουν ίσως να κατανοήσουμε λίγο περισσότερο στην παρούσα κατάσταση……………..

1^ο Η Κάλι Γιούγκα

Το πρώτο φαινόμενο που συναντούμε, το γνωρίζουν όλοι, είναι ότι βρισκόμαστε στην στιγμή της Κάλι Γιούγκα. (εποχή του σιδήρου) ……………

Ο υλισμός έχει φτάσει στην μέγιστη έκφρασή του κι αυτό δεν είναι τίποτα, γιατί σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα, δεν βρισκόμαστε απλά στην Κάλι Γιούγκα, αλλά βρισκόμαστε στο τέλος της Κάλι Γιούγκα, δηλαδή είναι η τελευταία εποχή κι επιπλέον είναι το τέλος τους τέλους. ………….

….Ο υλισμός έφτασε στην μέγιστη έκφρασή του………..

Επομένως αυτός είναι ο λόγος που υπάρχει πάνω στον πλανήτη ένα πολύ μεγάλο ψυχολογικό βάρος που εκφράζεται μέσω των 4 στοιχείων της φύσης. …………

Η ανθρωπότητα στις ημέρες μας είναι υπερβολικά πολυάριθμη. Έχουμε φθάσει στα 7 δισεκατομμύρια ανθρώπων περίπου. Φανταστείτε 7 δις ανθρώπους να ρίχνουν στην ατμόσφαιρα και στην επιφάνεια του πλανήτη τα ψυχολογικά τους προβλήματα …….

Αυτό γίνεται αιτία ώστε το στοιχείο νερό να μολύνεται από την λαγνεία της ανθρωπότητας, από τα πάθη, το στοιχείο γη να είναι τελείως μολυσμένο από την τεμπελιά της ανθρωπότητας, το στοιχείο αέρας να είναι εντελώς βαρύ από τις κακές σκέψεις της ανθρωπότητας και το στοιχείο φωτιά είναι επίσης φοβερά μολυσμένο από το πάθος, τον θυμό της ανθρωπότητας. ……….

Το συμπέρασμα του πρώτου σημείου ………. κάνει την συνείδηση να κοιμάται πιο εύκολα και να μην είναι πολύ εύκολο να μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ποιος είναι ο δρόμος, από πού πρέπει να πάμε, πώς πρέπει να εργαζόμαστε.

Μας φαίνεται δύσκολο να καταλάβουμε, μας φαίνεται δύσκολο να έχουμε ένα πνευματικό σκοπό, μας είναι δύσκολο να θυμόμαστε τον σκοπό για τον οποίο έχουμε ένα σώμα φυσικό, που είναι να ψάχνουμε το Είναι μας, που είναι να ψάχνουμε την Ψυχή μας και που είναι να συμμορφωνόμαστε με το καθήκον Parlok του Είναι: να πραγματοποιούμε την πνευματική εσωτερική εργασία του religare, να ενωνόμαστε δηλαδή με την πραγματική μας φύση και να επιστρέφουμε στην πατρίδα μας, στο σπίτι μας που είναι το Απόλυτο.

……..όλα είναι εναντίον της εσωτερικής εργασίας.

Από το βιβλίο: "Ο Τρίτος Κύκλος" Α.Δ.  Michael 

Πώς να θωρακιστούμε;

Πώς να θωρακιστούμε;

Μας έπεσαν απανωτά δυο κακοκαιρίες στα Χανιά, και έκαναν τους περισσότερους να πελαγώσουν. Δεν αμφισβητεί κανένας ότι οι υλικές ζημιές είναι μεγάλες και θα απαιτήσουν δραστικές και γρήγορες ενέργειες για να ξαναβρούν οι κάτοικοι τον ρυθμό τους και την ηρεμία τους.

Υπάρχουν και ανθρώπινες απώλειες, αλλά ποιος φταίει; Κι εκεί η Μητέρα Φύση; Ο Δημιουργός; Όλοι εκτός από εμάς;

Και γιατί τόση γκρίνια, που κάνει τους κατοίκους της υπόλοιπης Ελλάδας να πιστεύουν ότι ο νομός Χανίων χάθηκε, έσβησε από τον χάρτη;

Μήπως αντί να γκρινιάζουμε είναι καιρός να ανασκουμπωθούμε και να δούμε ο καθένας μας τι κάνει απέναντι στον εαυτό του και στο περιβάλλον του;

Τα φυσικά γεγονότα και γενικώς τα γεγονότα συμβαίνουν όχι από τύχη. Δεν τυχαίνουν, αλλά συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Ο Δημιουργός μας και η Μητέρα Φύση δεν θέλουν να μας εκδικηθούν, αλλά μας στέλνουν γεγονότα, για να μας ξυπνήσουν από τον βαθύ ύπνο μας κι ας πιστεύουμε ότι είμαστε συνειδητοί, ξύπνιοι συνεχώς.

Πάνω από εμάς, σε άλλες διαστάσεις, όπως και η κβαντική φυσική έχει αποδείξει, υπάρχουν δυνάμεις που φροντίζουν για μας. Όταν όμως εμείς ξεχνάμε αυτήν την βασική σχέση, έρχονται με διάφορα γεγονότα να μας θυμίσουν αυτήν την σχέση. Κι εμείς αντί να «ξυπνήσουμε» και να συνέλθουμε, γκρινιάζουμε, παραπονιόμαστε, και …….. ξανακοιμόμαστε, τον «ύπνο του δικαίου»!!!!!!

Έχουμε την κοινή λογική να σκεφθούμε ότι ο ΒΟΑΚ έγινε το 1970 και τα πλαϊνά πρανή ήταν φανερό ότι με αρκετό νερό, ή ένα μικρό σεισμό θα κατέβαζαν χώματα και πέτρες στον δρόμο. Επίσης, με κοινή λογική θα βλέπαμε ότι κάποιες γέφυρες δεν είναι αιώνιες γιατί υπάρχουν συνεχείς φθορές από το νερό. Ακόμη, κοινή λογική χρειάζεται όταν πάμε και χτίζουμε δίπλα στις όχθες ποταμού επειδή τάχα τα τελευταία χρόνια δεν κατεβάζει νερό. Όταν κατεβάζει όμως;;;

Η λύση είναι να θωρακιστούμε πρώτα μέσα μας προσπαθώντας να θυμηθούμε και να «επικοινωνούμε» με τον Δημιουργό μας, όπως κι αν ονομάζει ο καθένας μας αυτήν την δύναμη.

Η δεύτερη λύση είναι να φροντίζουμε σήμερα αυτό που ίσως αύριο ίσως δημιουργήσει πρόβλημα στους διπλανούς μας.

Το τρίτο είναι να έχουμε κοινή λογική. Όταν το αυτοκίνητο πατά σε 80 πόντους περίπου εδάφους (4Χ20 πόντους η κάθε ρόδα), πώς θα κρατηθεί στα ορμητικά νερά ή στον πάγο;

Κοινή λογική λοιπόν στις πράξεις μας και επικοινωνία με τον Θεϊκό μας Πατέρα γιατί αυτός κανονίζει τα πάντα, ανάλογα με τις πράξεις μας.

Δεν έχω σκοπό να βάλω φόβους σε κανέναν αλλά η Γη και η Μητέρα Φύση αντιδρά στο κακό που της κάνουμε και μας «ταρακουνά» για να μας ξυπνήσει και να διορθωθούμε.

Ευχές και Πράξεις

ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ

Σε κάθε ευκαιρία ευχόμαστε "ειρήνη", "υγεία", "γαλήνη", "τροφή για όλους". Κι όμως κανένα από αυτά δεν επαληθεύεται ποτέ. Γιατί άραγε; Ποιός δεν προσπαθεί να τα υλοποιήσει ή ποιός προσπαθεί να πετύχει το αντίθετο;

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν πετυχαίνουμε τους στόχους μας ή γιατί δεν πραγματοποιούνται οι ευχές, επιθυμίες μας;;

Συνήθως λέμε: φταίνε οι άλλοι, αυτοί που κυβερνάνε, αυτοί που έχουν την δύναμη στα χέρια τους, αυτοί που έχουν το χρήμα. Είναι όμως έτσι, ή με τον τρόπο αυτό καταφέρνουμε να βγάλουμε τον εαυτό μας έξω από κάθε ευθύνη;;; Μήπως τον απαλλάσσουμε συνειδητά, "ελαφρά τη καρδία" και αφού φταίνε οι άλλοι ας αναλάβουν και τις ευθύνες τους απέναντι σε ανθρώπους και στον Θεό. 

Για να δημιουργηθεί ειρήνη γύρω μας πρέπει να υπάρχει και μέσα μας. Αν μέσα μου βράζω, έχω μίσος, έχω ανταγωνισμό, τεράστιο εγωισμό, πώς θα μπορέσω να μεταφέρω την ειρήνη γύρω μου;;; Βγάζω προς τα έξω αυτό που έχω μέσα μου. Τα στραβά μου δηλαδή. 

Δηλαδή, άλλα εύχομαι, άλλα πιστεύω, άλλα πράττω και άλλα θέλω τελικά. 

Στους Δελφούς, στον ναό του Απόλλωνα, υπήρχε η επιγραφή "ΕΙ  - ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ - ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ". Αναγνωρίζουμε στους προγόνους μας την φιλοσοφία τους, την γνώση τους, καμαρώνουμε, αλλά .......... τί πράττουμε εμείς απ' όλα αυτά;;; ΤΙΠΟΤΕ.

Πώς θέλουμε λοιπόν να αλλάξουν τα πράγματα γύρω μας κάνοντας τα ίδια;; 

Να γιατί οι καταστάσεις στην κοινωνία χειροτερεύουν και εμείς μένουμε τάχα με την απορία!!

Οι ευχές απαιτούν και πράξεις από εμάς, κι όχι από τους άλλους. Ο άλλον λειτουργεί με τα δικά του εσωτερικά κριτήρια που μπορεί να απέχουν πολύ από τα δικά μας θέλω. 

Πότε θα μάθουμε τον Εαυτό μας και την πραγματικότητά μας;;;;  Αν μόνοι μας δεν προσπαθήσουμε να τα μάθουμε, θα έρθει κάποια άλλη δύναμη, η Φύση πιθανώς, και θα μας τα μάθει με άλλο τρόπο. Όπως ο δάσκαλος βάζει "τιμωρία" στον κακό μαθητή, έτσι και η Φύση θα μας δείξει το σκληρό της πρόσωπο μήπως και "ξυπνήσουμε". 

Κάποιοι Σοφοί, Δάσκαλοι, κατά καιρούς μας προειδοποίησαν για όλα αυτά, αλλά εμείς "στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα". 

Η ευθύνη όμως είναι αποκλειστικά ΔΙΚΗ ΜΑΣ και ας ψάχνουμε να την φορτώσουμε αλλού. 

Ευκαιρία να αναλογιστούμε και να επαναξιολογήσουμε την πορεία μας και τις πράξεις μας. 

Δ.Φ.

Ψευδαισθήσεις

Ψευδαισθήσεις 

Τί να πω: σε μια πόλη με καπνούς και τσιμέντα ....... τραγουδά η Αλεξίου κι εγώ ταξιδεύω, βλέπω τον κόσμο να πηγαινοέρχεται, άλλους να κοιμούνται, σ' όποιο σημείο του καραβιού βρήκαν έστω και λίγο χώρο που να μην ενοχλούν όσους κυκλοφορούν.

Κόσμος πάει κι έρχεται, έστω κι αν λιγοστεύει όσο περνά η ώρα. Τα τραγούδια από την πρώτη θέση όλο και “βαραίνουν” και τα χειροκροτήματα λίγα αλλά δυνατώτερα από πριν.

Τί να σκέφτεται άραγε ο καθένας από όλους αυτούς που κυκλοφορούν, τραγουδούν, προσπαθούν να κοιμηθούν, μιλούν, γελούν, φωνάζουν.

Ο καθένας ένας κόσμος ολόκληρος και μέχρι που κάποιοι νομίζουν ότι ο δικός τους κόσμος είναι το κέντρο της ανθρωπότητας, σαν να πούμε ότι ο δικός μας ήλιος είναι το κέντρο του σύμπαντος.

Κι όμως ο καθένας μας νοιώθει όμορφα, άσχημα, βρώμικα, ήρεμα, χαρούμενα, δυστυχία κι άντε πάλι από την αρχή. Κι όλα αυτά συμβαίνουν μόνο στον ψυχολογικό μας κόσμο, στα εγώ μας, που βάζουν και τον νου σε δικό τους έλεγχο κι έτσι αναγκαζόμαστε να πιστέψουμε ότι όλα γίνονται γύρω από ένα κέντρο -εμάς- και άρα όλοι γύρω μας πρέπει να ασχολούνται με την δική μας κατάσταση και τα δικά μας θέλω. Όποιος φέρει αντιρρήσεις γίνεται αντίπαλός μας, εχθρός μας, ενάντιός μας.

Κι έτσι πορευόμαστε έως ότου καταλάβουμε, αν ποτέ καταλάβουμε, ότι δεν μπορεί ένα στίγμα της ανθρωπότητας που μάλιστα είναι υπερβολικά φθαρτό και προσωρινό, να είναι ταυτόχρονα και το κέντρο των πάντων και να ζητά ανάλογη μεταχείριση.

Άνθρωπε θα έπρεπε όσο περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνουν οι εμπειρίες, όλο και περισσότερο να πλησιάζουμε στην αλήθεια. Αλλά εμείς μάλλον μεγαλώνουμε τα ελαττώματά μας, τα εγώ μας και τα ισχυροποιούμε, κάνοντάς τα να μην μας αφήνουν περιθώρια για να δούμε το φως, την αλήθεια, το πραγματικό. Κι έτσι, με παρωπίδες ή με θολωμένη ματιά προσπαθούμε να δούμε την αλήθεια. Και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να δημιουργούμε την δική μας τάχα αλήθεια και να την κάνουμε σημαία μας και πολλές φορές προσπαθούμε να την περάσουμε και στους άλλους σαν την απόλυτη αλήθεια.

Χριστούγεννα γιορτή καρδιάς

                                                               Χριστούγεννα 2018

Γιορτάζουμε, υποτίθεται, την γέννηση του Χριστού και ενώ θα έπρεπε μία γιορτή να μας θυμίζει κάποιο συμβάν, εξωτερικό ή εσωτερικό, εμείς αναπαράγουμε μέχρι και τελετουργίες μηχανικά και άψυχα και δεν συνειδητοποιούμε το νόημα της Χριστού γέννησης στην ζωή μας και την ύπαρξή μας.

Κάθε πέρσι και καλύτερα, διότι ξεχάσαμε το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων, την 25^η Δεκεμβρίου, που πάντα γιορταζόταν και ο ήλιος. Ξεχάσαμε το γιατί και κρατάμε μόνο το πανηγύρι, το ποτό και άντε καμμιά εκδρομή.

Ξεχάσαμε οι περισσότεροι, ακόμη και τα οικογενειακά τραπέζια που είναι μία ανθρώπινη ανάγκη.

Απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τις αξίες και τις ανάγκες της καρδιάς μας και οχυρωνόμαστε στην απομόνωση. Απομόνωση όμως από τί; Προστατεύουμε τους άλλους από τον μινώταυρό μας ή κρατάμε μακρυά από την πραγματικότητα τον μινώταυρο μας για να μην χάσουμε τον έλεγχο του; Ποιος είναι ο μινώταυρός μας; Μα ο νους μας. Ποιοι τον κουμαντάρουν; Μα, τα ελαττώματά μας. Και ποιος τολμά να κακοκαρδίσει τα ελαττώματά του;

Οι αξίες της καρδιάς κόντρα στις αξίες του νου και καθώς την καρδιά και τις αξίες της τα έχουμε ξεχάσει και θεωρούμε ότι ο νους μας, ο μινώταυρος, είναι το παν για μας, γιορτές όπως τα Χριστούγεννα θα πηγαίνουν στο καλάθι των αχρήστων του νου μας.

Ο Χριστός γεννήθηκε και μάλιστα σε μια σπηλιά, ανάμεσα σε «βοσκούς» που κατευθύνουν άλλους, ανάμεσα σε αγελάδες (σκέψου τον ιερό Άπι, τις αγελάδες στην Ινδία), ανάμεσα σε γαϊδουράκι (συμβολισμός του νου, άλλωστε και ο Ιησούς Χριστός μπήκε των Βαΐων στα Ιεροσόλυμα πάνω σε γαϊδουράκι).

Οι μάγοι Του έφεραν χρυσό, λιβάνι και σμύρνα. Παράξενα δώρα για τον νου, αλλά οι συμβολισμοί του καθενός μας διδάσκουν πολλά.

Κι εμείς σε κόντρα όλων αυτών των αξιών που μας διδάσκει η μέρα αυτή, αφηνόμαστε στον νου μας, στα ελαττώματα και στις υλιστικές αξίες και τάχα «γιορτάζουμε». Τι γιορτάζουμε;;

O Χριστός, ως ήλιος της αγάπης, είναι γιορτή ενθύμισης της ανάγκης να αναζητήσουμε τον ήλιο μέσα μας και φυσικά να οδηγηθούμε στην γέννηση αυτού του ήλιου της αγάπης στην καρδιά μας.

Εμείς όμως κλείσαμε τον ήλιο σ’ ένα κουτί με γλυκά ή σε μια φωτεινή βιτρίνα ή ακόμη σε μια βραδιά γλεντιού, και το μόνο που κερδίζουμε είναι κούραση και πολλές φορές απογοήτευση. Και αυτό επειδή κλείνουμε την αισιόδοξη προοπτική της Χριστού-γέννησης σε εφήμερες ανοησίες και σφραγίζουμε τα μάτια της ψυχής στην αληθινή χαρά της αιωνιότητας.

Το νόημα των Χριστουγέννων όμως δεν χάθηκε, βρίσκεται μέσα στην ζωή μας αιώνες τώρα. Εμείς το αγνοούμε, διότι το φυλακίσαμε βαθιά μέσα μας

Το δέντρο για να ισχυροποιηθεί ενισχύει τις ρίζες του για να τινάξει τα κλαδιά του στον ουρανό. Εμείς σήμερα κόβουμε τις ρίζες και καταδικάζουμε φυσικά τα κλαδιά σε μαρασμό. Για καρπούς (εσωτερικούς) πάψαμε να συζητάμε πλέον.

Τα Χριστούγεννα όμως έρχονται κάθε χρόνο, προσπαθώντας έστω και την ύστατη στιγμή να μας θυμίσουν την ανάγκη της αναζήτησης του Χριστού μέσα μας και φυσικά την αναγκαία μας υποχρέωση, υποχρέωση προς το Είναι μας και σ’ αυτόν που μας έστειλε εδώ, να δημιουργήσουμε συνθήκες για την γέννηση Του.

Ας μην αφήσουμε κι αυτή την ευκαιρία να φύγει ανεκμετάλλευτη. Ας αναρωτηθούμε, ας ψάξουμε, ας ρωτήσουμε την συνείδησή μας, αν την ακούμε ακόμη, να μας βοηθήσουν σ’ αυτό.

Στόχος ζωής που έπρεπε να μας θυμίζουν τα Χριστούγεννα, κι όχι να φροντίζουμε τα εξωτερικά μας, ξεχνώντας τις ρίζες μας.

Όλες οι αναζητήσεις ξεκινούν με ένα «γιατί;». Ας είναι φέτος το γιατί αυτό μεγάλο για να μας ταρακουνήσει και να μας αναγκάσει να ψαχτούμε.

Η ζωή, σχολείο ή πλάνη;

Η ζωή, Σχολείο ή Πλάνη (maya);

Λέμε ότι «η ζωή» είναι ένα Σχολείο.

Τότε, ο «Δάσκαλος» θέλει να βγάλει καλούς μαθητές. Και όλη αυτή η σκέψη μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα της ζωής μας είναι επιλογή του Δασκάλου μας για να αποκτήσουμε Γνώση, κατανόηση, συνείδηση, να γίνουμε Άνθρωποι και χρήσιμοι στην ζωή.

Αν λοιπόν ο μαθητής, ο καθένας μας, είναι επιμελής και αντιμετωπίζει το κάθε συμβάν της ζωής ως μάθημα, ως ευκαιρία μάθησης, τότε, δεν έχει λόγους να φοβάται τις συνθήκες του Σχολείου. Στην αντίθετη περίπτωση, ο μη επιμελής μαθητής των συμβάντων της ζωής, φοβάται το Σχολείο, φοβάται την ζωή, φοβάται τον Δάσκαλο.

Όμως λέμε ότι η ζωή είναι μία πλάνη (maya). Πλάνη γιατί;

Αν είναι πλάνη η ζωή, τότε και το Σχολείο είναι πλάνη και ο Δάσκαλος είναι μία πλάνη και εμείς ως άνθρωποι είμαστε μία πλάνη ή πιο ορθά και οι άνθρωποι είμαστε σε πλάνη.

Πού βρίσκεται το κλειδί της αλήθειας;

Το κλειδί βρίσκεται στον στόχο της ζωής μας, διότι αν ο στόχος μας βρίσκεται σε όσα μπορούμε να μετρήσουμε και όχι σε όσα εκτιμούμε, τότε «ναι» ζούμε μία πλάνη.  Μία πλάνη η οποία μας οδηγεί να αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα της ζωής με ανταγωνισμό, με αντιζηλία, να βλέπουμε τον εαυτό μας ως το κέντρο του σύμπαντος και η αυτοαγάπη να γίνεται τεράστια και αφήνουμε τον νου μας να μας οδηγεί στην ζωή, συνήθως σε λανθασμένες επιλογές, σε καταστάσεις ψυχολογικές που όλο και δυσκολεύουν. Πάντα όμως υπάρχει η δικαιολογία, ότι «φταίει κάποιος άλλος».

Αν οδηγήσουμε την ζωή μας στον δρόμο της αγάπης, της ομορφιάς, της συγχώρεσης, της ανθρωπιάς κι αν έχουμε την αίσθηση της «ευθύνης» του εαυτού μας, τότε η ζωή αρχίζει να αλλάζει.

Και αλλάζει γιατί τότε παύουμε να είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, και μπορούμε να ανακτήσουμε την αίσθηση της πραγματικότητας μας και φυσικά της ελευθερίας μας. Παύουμε να «μετράμε» τα αποκτήματά μας και εκτιμούμε αυτά που η καρδιά μας ωθεί να κάνουμε.

Τελικά, μέσα σ’ αυτή την ζωή, ποια είναι η σχέση μας με το Θεϊκό σχήμα και ποια η θέση των δικών μας ανθρώπων και πραγμάτων; Σκεφτόμαστε υλικά ή ενεργειακά, πνευματικά;

Ακολουθούμε την πλάνη (maya) ή ακολουθούμε την ζωή ως Σχολείο όπου με την βοήθεια του Δασκάλου, μας δίνεται η ευκαιρία να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, την Αλήθεια, να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε τα λάθη μας, να αποκτήσουμε τις ναρκωμένες μας ικανότητες και να «ανέβουμε» στον δρόμο των αξιών της καρδιάς, που είναι και ο πραγματικός πνευματικός δρόμος; Εδώ είναι και το κλειδί προς την ελευθερία.

Η ζωή ως Σχολείο, με τους Δασκάλους της, μας δίνει βοήθεια προσανατολισμού προς την ελευθερία, χωρίς να είναι πράξη ελέγχου. Μας μαθαίνει να ζούμε σε μια Συμπαντική κοινωνία αρμονικά και δεν είναι συλλογή αντικειμένων.

Το μέλλον της ζωής μας στον πλανήτη Γη εξαρτάται από την ικανότητά μας, την διάθεσή μας να αναλαμβάνουμε δράση. Οι «Δάσκαλοι» μας βοηθάνε σ’ αυτό. Η Μητέρα Φύση μας δίνει άπειρες ευκαιρίες να διδαχθούμε, και τελικά η Σοφία έρχεται σε μας με φυσικό τρόπο κι όχι με την καταπίεση του διανοητικού μας κέντρου.

Όσο συντονιζόμαστε με τις χορδές της της συμπαντικής συνείδησης, τόσο θα αυξάνει η κατανόησή μας για την Αλήθεια, για την πραγματικότητά μας. Θα ανακτήσουμε την αίσθησή μας για το ιερό, μόνο αν εκτιμήσουμε το Σύμπαν πέρα από τον εαυτό μας. Το Σύμπαν απ’ όπου προήλθε η ύπαρξη των πάντων.

Ας προσπαθήσουμε, με την βοήθεια του Σχολείου της ζωής και των Δασκάλων να φέρουμε τους κραδασμούς των χορδών της καρδιάς μας να συντονιστούν με τους ήχους της Θεϊκής Αγάπης. Τότε δημιουργείται ελκτική δύναμη που μας βοηθά και μας οδηγεί να βελτιωνόμαστε και να πλησιάζουμε προς την ελευθερία αποδιώχνοντας το πέπλο της πλάνης (maya) της ζωής.

Σχολείο και Δάσκαλοι είναι ΕΔΩ. Ας μην περνάμε απ’ έξω. Ας πάρουμε το κλειδί της ελευθερίας μας κι ας ανοίξουμε μ’ αυτό την πόρτα του Σχολείου της Ζωής που βρίσκεται στην ΚΑΡΔΙΑ μας.

Δημήτρης Φιλιππίδης

Αστέρι Σολωμόντα

Αστέρι Σολομώντα

 

Το αστέρι του Σολομώντα, από το 1990 έως το 2013 σχηματίστηκε 13 φορές  στον ουράνιο θόλο του ηλιακού μας συστήματος, με πρώτη φορά τη χρονιά (1990). Επαναλήφθηκε ο σχηματισμός του αστεριού 13 φορές έως το 2013.

Να θυμηθούμε τα επίπεδα του Δέντρου της Ζωής +τα ΑΙΝ =13, τα 13 επίπεδα της πυραμίδας στην σφραγίδα των ΗΠΑ που απεικονίζεται και στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου, 13 φεγγάρια κάθε έτος, κλπ.

Έκλεισαν λοιπόν τα 13 βήματα, αλλά ο Παντεπόπτης οφθαλμός περιμένει την αποκομιδή των αποτελεσμάτων του έργου της φυλής. Και το έργο συνεχίζεται έως το κλείσιμο του όλου σχεδίου του Θεϊκού έργου. Το σχέδιο περιλαμβάνει και γεγονότα παγκοσμίου ενδιαφέροντος, αλλά όλα γίνονται ατομικού ενδιαφέροντος, αν σκεφθούμε και την Θεία Δικαιοσύνη, καθώς και τον Νόμο του Κάρμα – Ντάρμα. Διότι η σφραγίδα του Σολομώντα έχει άμεση σχέση με την ανοδική και καθοδική ενέργεια καθώς και τον Θύμο αδένα.

Η ακρίβεια σχηματισμού του αστεριού- σφραγίδας του Σολομώντα πραγματοποιήθηκε ακριβώς στις 4.44 μ.μ. (ώρα Ελλάδος) της 29^ης Ιουλίου 2013, με τους πλανήτες των κύριων κορυφών των τριγώνων Κρόνου και Σελήνης να είναι ακριβώς στις 5,12⁰ του Σκορπιού και Ταύρου αντίστοιχα.

Η κορυφή του ανοδικού τριγώνου, παρατηρώντας το από την Ελλάδα, βρίσκεται κοντά στο μεσουράνημα. Βρίσκεται όμως ακριβώς στο Μεσουράνημα, αν το βλέπαμε από την περιοχή της επίγειας Ιερουσαλήμ.

Ο ήλιος, κυβερνήτης του Λέοντος, (χρυσή εποχή), είναι «παρατηρητής» των εξελίξεων, σε σχέση τετραγώνου με τις κορυφές (Κρόνο και Σελήνη) των δύο τριγώνων, ανοδικού – καθοδικού, από τον 8^ο οίκο, (θάνατος, κληρονομιά, θάνατος παλιού και γέννηση καινούριου, επικίνδυνα οικονομικά, κλπ). Ο Ήλιος είναι σε σύγκρουση (τετράγωνο) με την Σελήνη διότι η προσωπικότητα της πρέπει να εξαλειφτεί. Ταυτόχρονα όμως δίνει και την ευκαιρία μέσω των δυσμενών συνθηκών να έχουμε θετικότερη αντιμετώπιση της ζωής. Όσο για την σχέση του με τον Κρόνο, μας δείχνει την ανάγκη αυτοκυριαρχίας μας, την ανάγκη εξάλειψης του Εγώ. Άλλωστε τώρα ο Κρόνος, «καθισμένος» σχεδόν στο μεσουράνημα του ουράνιου θόλου μας, μας δηλώνει επιβλητικά, ότι θα είναι Δίκαιος και Αυστηρός.

Ο σχηματισμός συνεχίζεται με τον Ωροσκόπο στον Τοξότη, που είναι η πάλη των δύο τριγώνων, -ανθρώπινης και Θεϊκής φύσης-. Μετά, η Σελήνη απομακρύνεται από την κορυφή του κάτω τριγώνου και αυτό παύει να υπάρχει, παραμορφώνεται, χάνεται. Η Σελήνη είναι σε έξαρση (πολλή δυνατή) στον Ταύρο. Μας δηλώνει ότι παίζει «όλα της τα χαρτιά».

Στο ανοδικό τρίγωνο, ο Κρόνος στην κορυφή, έχει συνεργάτες τον Δία που είναι κυρίαρχος πλανήτης του ωροσκόπου και του χάρτη, διότι είναι σε έξαρση στον Καρκίνο και κυβερνήτης του Ωροσκόπου (Τοξότη), και τον Ποσειδώνα κυβερνήτη στους Ιχθείς. Έχει ισχυρή συμπαράσταση στο έργο του ο Κρόνος και όποιος θα βρίσκεται μέσα στα «όρια» αυτού του τριγώνου θα έχει μεγάλη βοήθεια.

Το ανοδικό τρίγωνο είναι ισχυρό, σε αντίθεση με το καθοδικό που έχει μία ισχυρή κορυφή, (Σελήνη), αλλά η βάση του – η Αφροδίτη είναι σε πτώση στην Παρθένο και ο Πλούτωνας ουδέτερος στον Αιγόκερω και μάλιστα έχει σε αντίθεση, σε κόντρα του, τον πανίσχυρο Δία και τον Άρη.

Ο Βόρειος Δεσμός μας δείχνει ότι το άτομο (η ανθρωπότητα) μαθαίνει πώς να δέχεται επαναστατικές αλλαγές στον εαυτό του και στις συνθήκες της ζωής του. Ξοδεύει όμως περισσότερο χρόνο, προσπάθεια και ενέργεια σε κάθε φάση που παρουσιάζεται, απ’ ότι πρέπει. Με ότι του παρουσιάζεται γίνεται δύστροπος, κι επίμονος. Χρειάζεται να γίνει πιο πρακτικός, πιο επαναστάτης και χρήστης της απλής λογικής.

Η ψυχή προσπαθεί να απαλλαγεί από το παρελθόν της. Το άτομο μπορεί να χάσει όλα όσα του είναι προσφιλή και κοντινά. Απαιτείται ο εσωτερικός θάνατος.

Ο άνθρωπος σ’ αυτή την περίοδο θα νοιώσει την ανάγκη να βασιστεί σε κάποιον, σε κάτι, δυνατό. Πρέπει να μάθει την αξία της φιλίας, της συνεργασίας. Για να έλθει όμως η πρόοδος πρέπει να αντιπαρέλθει το Εγώ του που είναι το αυτοκαταστροφικό μηχάνημα.

Απαιτείται έλεγχος των παθών. Το κάρμα του είναι να μάθει την ουδετερότητα, αλλά και την υπευθυνότητα, να γίνει υπηρέτης της ανθρωπότητας.

Ώρα της πάλης, μεταξύ Πνεύματος και ζωώδους κτήνους, μεταξύ Θεού και Διαβόλου. Το ανώτερο τρίγωνο αντιπροσωπεύει τον Πατέρα, Υιό, Άγιο Πνεύμα).

Το κατώτερο αντιπροσωπεύει τους τρεις προδότες, δαιμόνιο Επιθυμίας, του Νου και της κακής Θέλησης.

Το ανώτερο, έχοντας στην κορυφή του τον Κρόνο, τον αυστηρό Δάσκαλο, αλλά και πλανήτη της αυστηρής Δικαιοσύνης και ταυτόχρονα προστάτη της ανθρώπινης ζωής, μας δείχνει ότι για να πετύχουμε απαιτείται επιμονή μέσα από δυσκολίες.

Ταυτόχρονα, η βοήθεια από την γωνία του υιού μέσω του Δία μας ζητά, καλοσύνη, γενναιοδωρία, ανάπτυξη διαίσθησης. Ο Άρης δίπλα του είναι εντελώς εξασθενημένος (σε πτώση στον Καρκίνο, σε εξορία στον 7^ο) οπότε τα εμπόδια, οι δυσκολίες, θα είναι ευκολότερο να ξεπεραστούν.

Στην άλλη γωνία του ανοδικού τριγώνου (Αγ. Πνεύμα) ο Ποσειδών, κυβερνήτης στους Ιχθείς, θα δίνει έμπνευση, διαίσθηση και ψυχικές ιδιότητες σε όποιον δουλεύει σ’ αυτό το τρίγωνο.

Αντίθετα, το κατώτερο τρίγωνο, με την Σελήνη στην κορυφή του, προτρέπει να δουλεύουμε με ευκολία, μας κάνει ευσυγκίνητους, ευμετάβλητους και αφηνόμαστε να μας επιβάλλονται.

Οι δύο συνεργάτες της στις άλλες δύο γωνίες, Αφροδίτη και Πλούτωνας, βοηθούν μάλλον προς το αρνητικό (Αφροδίτη σε πτώση) παρασύροντας καθοδικά παρά θετικά.

Το μήνυμα εδόθη. Στον καθένα μας αφήνεται η επιλογή και ο τρόπος εργασίας.

Σε ότι αφορά την επίγεια -τα γεγονότα παγκοσμίως-, και ουράνια Ιερουσαλήμ, αρκεί να παρατηρήσουμε ότι πέρα από την κορυφή του αστεριού που σχηματίζεται πάνω από την Ιερουσαλήμ στο μεσουράνημα, να προσέξουμε ότι βλέποντας την πυραμίδα του δολαρίου και σχηματίζοντας το αστέρι του Σολομώντα έχουμε την λέξη ΜΟΝΑΣ. Λέτε να οδηγηθούν όλα στην Μονάδα, με συγκεκριμένους πρωταγωνιστές;;

Επίσης διαβάζοντας την Αγ. Γραφή, στον Ιεζεκιήλ κεφ 37 και 38, Αποκάλυψη κεφ. 21/1+ και αλλού, μας αποκαλύπτονται οι εξελίξεις, 

# μεσουράνημα, το υψηλότερο σημείο του ουράνιου θόλου την κάθε στιγμή.

*τετράγωνο –γωνία μεταξύ δύο πλανητών 90^ο. Δείχνει κόντρα, αντιπαλότητα.

** κυβερνήτης, όταν ο πλανήτης είναι στον χώρο του,-ζώδιο ή οίκο-.

***πτώση, όταν ο πλανήτης είναι σε μη βολικό, ξένο χώρο ή οίκο.

Β.Δ. και Ν.Δ. σημεία τομής επιπέδου Ισημερινού Γης και αντίστοιχου Σελήνης.