Δηλητήρια της ζωής και αντίδοτα

 

Δηλητήρια της ζωής και αντίδοτα

 Δηλητήρια συναντάμε στον αέρα που αναπνέουμε, στην τροφή που παίρνουμε, αλλά, υπάρχουν και τα ψυχολογικά δηλητήρια που είναι και πιο επικίνδυνα και «αόρατα».

Τα φυσικά δηλητήρια τις περισσότερες φορές τα γνωρίζουμε ή τα υποψιαζόμαστε. Το Είναι μας μάς προειδοποιεί, αλλά αυτό που μετρά στο αποτέλεσμα είναι το «πόση σημασία τους δίνουμε;;».

Έχουμε ακούσει ή γνωρίζουμε για τα βαριά μέταλλα και για τις ζημιές που κάνουν στο σώμα μας. Γιατί όμως «δεν ξέρουμε» ή δεν ασχολούμαστε και με τον ενεργό άνθρακα, το παλιό καρβουνάκι, με τον ζεόλιθο, που διώχνουν τα βαριά μέταλλα από μέσα μας;

Ξέρουμε ότι για να αυξηθεί η παραγωγή και να τραφούν 7,5 δις άτομα στον πλανήτη, αλλά και για το κέρδος, χρησιμοποιούνται δηλητήρια στα φυτά, στα χωράφια, στα θερμοκήπια, σε μεγάλες ποσότητες. Τι κάνουμε;; Περιμένουμε να συνηθίσει ο οργανισμός μας και ευχόμαστε να μην πειράξουν εμάς.

Πάλι όμως ξεχνάμε τον ζεόλιθο, τον ενεργό άνθρακα, τα αποτοξινωτικά φυτά.

Το ανθρακικό αέριο, η ζάχαρη, δημιουργούν ανεπανόρθωτες ζημιές, κι όμως με λαχτάρα τα καταναλώνουμε.

Αυτά όλα τα δηλητήρια μολύνουν το σώμα μας.

Υπάρχουν όμως και τα δηλητήρια που μολύνουν τον ψυχολογικό μας κόσμο και είναι χειρότερα, πιο επικίνδυνα και περισσότερο δύσκολο να τα αποφύγουμε και να αποτοξινωθούμε.

Ο θυμός για παράδειγμα, είναι ένα δηλητήριο που μας μολύνει. Κι όμως οι περισσότεροι το ανεχόμαστε, το δικαιολογούμε και πολλές φορές το αποδεχόμαστε λες και μας κάνει και καλό.

Η γκρίνια είναι ένα ακόμη καθημερινό δηλητήριο που όμως αντί να το απομακρύνουμε από εμάς, αφηνόμαστε και το παίρνουμε σε όλο και μεγαλύτερες δόσεις.

Γκρινιάζουμε εμείς;; Δεν το αντιλαμβανόμαστε ή το δικαιολογούμε, ρίχνοντας την ευθύνη πάντα σε κάποιον άλλον. Κι όμως η μόλυνση γίνεται είτε γκρινιάζουμε εμείς, είτε αποδεχόμαστε τους άλλους να γκρινιάζουν κι έτσι να μας δηλητηριάζουν αυτοί. Γιατί δεν απομακρυνόμαστε, τουλάχιστον από τους γκρινιάρηδες, τους μουρμούρηδες και καταπίνουμε το δηλητήριό τους;; Τάχα από ευγένεια. Κι όμως μας δηλητηριάζουν και μας κλέβουν την ενέργειά μας.

Υπάρχουν γύρω μας άτομα που δημιουργούν εντάσεις και που πολλοί αρέσκονται σ’ αυτό είτε γιατί καλύπτουν την ανασφάλειά τους, τους φόβους τους, τις ανησυχίες τους είτε άλλοι αρέσκονται να βάζουν εμπόδια στους γύρω τους, να τους δημιουργούν προβλήματα, αμφιβολίες, καυγάδες και καμαρώνουν που κατάφεραν να δημιουργήσουν τσακωμούς, γκρίνια.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο καλό για το σώμα μας και τον ψυχολογικό μας κόσμο γενικότερα από το να λειτουργούν σε γαλήνη, αρμονία, αγάπη. Μια κοινωνία είναι το σύνολο των κυττάρων μας που αποδίδουν πολύ καλύτερα όταν ζουν, εργάζονται και λειτουργούν σε κατάσταση ηρεμίας, γαλήνης, ασφάλειας.

Ας απομακρύνουμε ΟΛΑ τα δηλητήρια από εμάς, όλα που μας κάνουν ζημιά. Έχουμε τον τρόπο, έχουμε τα μέσα, αρκεί να διώξουμε τις ψεύτικες, τις τάχα δικαιολογίες του νου.

Μην μας παραπλανεί ο νους με σκέψεις ότι τάχα πολλά «δηλητήρια» όπως ο φόβος μας κάνουν και καλό. Μπορεί να πει ο νους ότι φοβόμαστε ν’ αγγίξουμε την φωτιά και έτσι δεν καιγόμαστε. Ναι, όταν ο φόβος υπάρχει στο ένστικτο κέντρο μπορεί να λειτουργεί και ως προειδοποίηση, αλλά πόσες φορές γίνεται αυτό;

Ας σκεφθούμε ότι όλα τα ψυχολογικά δηλητήρια έχουν σαν βασικό τους συστατικό τον φόβο και το χρήμα. Ας δούμε επί των ημερών που ζούμε ότι τα μέτρα όλα στοχεύουν εκεί και μόνον εκεί.

Θα μπορούσε να λεχθεί ότι φοβόμαστε τον Θεό. Όχι δεν πρέπει να τον φοβόμαστε, αλλά να τον σεβόμαστε για την ανωτερότητά του, για την τελειότητα της οργάνωσης των πάντων στο σύμπαν, για την δικαιοσύνη του. Δεν μας δηλητηριάζει αλλά μας χαρίζει την αγάπη του. Το αν δεν τα βλέπουμε, την ευθύνη έχουν τα «φίλτρα» στον ψυχολογικό μας κόσμο που βάζουμε ή επιτρέπουμε να μας επηρεάζουν χωρίς έλεγχο.

Το κύτταρο στο πόδι μας, για παράδειγμα, ίσως διαμαρτύρεται όταν το πλένουμε και το τρίβουμε με το σφουγγάρι, αλλά όταν απολαμβάνει το τελικό αποτέλεσμα, της γαλήνης, της αναζωογόνησης, της ευεξίας, τότε ευγνωμονεί τον «κύριό του». Αν μείνει στην γκρίνια, στον θυμό, στην ταλαιπωρία των πρώτων του στιγμών, τότε θα συνεχίσει να γκρινιάζει, να αυτοδηλητηριάζεται και να κάνει την ζωή του προβληματική, σε ανισορροπία, ενώ θα μπορούσε να έχει αρμονία, γαλήνη, ειρήνη, ευχαρίστηση.

Έτσι είναι όλα και στην κοινωνία μας και μέσα μας. Όπως είναι πάνω είναι και κάτω, μας είπε ο Ερμής ο Τρισμέγιστος. Μήπως εννοούσε και κάτι, που δεν θέλουμε να το δούμε, διότι τότε, εμείς πρέπει να δράσουμε, εμείς πρέπει να αλλάξουμε, εμείς έχουμε υποχρέωση να διορθώσουμε τις καταστάσεις, όπως το ίδιο έχει υποχρέωση να κάνει και το κύτταρό μας, να θέλει να περάσει την ζωή του σε ηρεμία, σε γαλήνη, δημιουργώντας το καλύτερο και πιο επιτυχημένο αποτέλεσμα για τον σκοπό της ζωής του;;;.

Το πρώτο που χρειαζόμαστε είναι να ξέρουμε τι θέλουμε σ’ αυτήν την ζωή, με αυτό το σώμα, σ’ αυτόν τον πλανήτη. Αν δεν ξέρουμε τι θέλουμε είναι πολύ δύσκολο να ξέρουμε ποιο είναι το σωστό.

Είναι αλήθεια ότι οι πολλοί θέλουν να έχουν υγεία, λεφτά, τα πάντα, χωρίς να δώσουν τίποτα, χωρίς ανταλλάγματα. Αυτό είναι έλλειψη κατανόησης. Μας χρειάζεται κατανόηση και απάντηση στο ερώτημα: οι προσπάθειες μας έχουν πνευματικό στόχο;;;

Πρέπει τώρα να είμαστε πιο ακριβείς στις πράξεις μας. Δεν έχουμε περιθώρια διόρθωσης της πορείας μας. Απαιτείται σοβαρότητα και ακρίβεια στις πράξεις μας.

Σ’ αυτές τις στιγμές που ζούμε, που δεν ξέρουμε τι θα γίνει αύριο, επειδή αλλάζουν όλα, το μόνο που μας δίνει αφοβία, ασφάλεια, είναι να έχουμε πίστη στον Δημιουργό και ταυτόχρονα να είμαστε σίγουροι ότι με κάθε πράξη μας πλησιάζουμε όλο και περισσότερο και το Είναι μας, το Πνεύμα μας και τις ανώτερες Δυνάμεις.

24-3-2021

Δ.Φ.

Άνθρωποι Υβρίδια

 

Άνθρωποι – Υβρίδια

Για να μην χρησιμοποιώ την λέξη μετανθρωπισμός ή transhumanism θα μεταχειρίζομαι την λέξη υβρίδιο που είναι πιο κοντινή μας ως έννοια.

Γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθούν άνθρωποι «υβρίδια» και γι’ αυτό και ο ιός δεν εξουδετερώνεται με το εμβόλιο. Αυτό, το εμβόλιο, έχει σκοπό να πλήξει το DNA και να γίνει η μετατροπή μας σε υβρίδιο.

ΥΒΡΙΔΙΟ: λέμε ένα φυτό που τροποποιείται από τον δημιουργό του και απλά:

1.Δεν έχει την δυνατότητα να αναπαράγει, ο σπόρος του δεν μετατρέπεται σε δημιουργία.

2.Δεν αναγνωρίζεται συνήθως εύκολα από τα φίλτρα του ανθρώπου κι έτσι αναγκαζόμαστε να τρώμε μεγαλύτερη ποσότητα για να πάρουμε τα απαραίτητα συστατικά,

3.Νομίζει τον εαυτό του δυνατότερο (φαινομενικά πιο ανθεκτικό)

4.Δεν έχει συναισθήματα, ευαισθησίες, αναζητήσεις, διότι το τι θα του παρουσιαστεί, τι θα σκεφθεί, πώς θα σκεφθεί, του δίδονται προγραμματισμένα από τον «δημιουργό» του.

Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει νοημοσύνη και ελεύθερη βούληση.

Το υβρίδιο δεν σκέφτεται παρά μόνο γι’ αυτό που έχει προγραμματιστεί και φυσικά ελεύθερη βούληση δεν του επιτρέπεται «ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ».

Αυτός θα είναι ο άνθρωπος του αύριο. Θα σκέφτεται ΜΟΝΟ ότι θέλει ο δημιουργός του και θα κάνει ΜΟΝΟ αυτό που εντέλλεται ο άνθρωπος - δημιουργός του.

Χριστούγεννα 2020

 

Χριστούγεννα 2020

 

Κάθε πέρσι και καλύτερα, συνήθιζε να λέει ο λαός. Τώρα φτάσαμε στο: κάθε μήνας που πέρασε ήταν και καλύτερα!!!!!

Όλα αυτά επειδή ξεχάσαμε το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων. Τι γιορτάζουμε τελικά στις 25 Δεκεμβρίου;;

Γιορτάζουμε την γέννηση του Χριστού;; Γιορτάζουμε την γέννηση του Ιησού;; Μα την ίδια ημερομηνία γεννήθηκε και ο Κρίσνα και ο Γκετζαλκοάτλ. Σύμπτωση;; Τίποτε δεν είναι σύμπτωση. Όσοι γεννήθηκαν αυτήν την ημερομηνία έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, ταυτίζονται με τον πνευματικό ήλιο.

Και ο ήλιος, στις 21 Δεκεμβρίου φαίνεται να σταματά την πορεία του προς τον νότο και προς το μεγάλωμα της νύχτας σε βάρος της ημέρας, εις βάρος του φωτός. Είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο. Για τρεις μέρες!!! (όσες και οι μέρες παραμονής στον τάφο, του Ιησού) διαρκεί η φαινομενική στάση της πορείας του ήλιου. Μετά αρχίζει το Φως, ο ήλιος, να κερδίζει τα σκοτάδια, προχωρώντας πλέον προς τον βορρά.  Γεγονότα και συμβολισμοί που πάντα υπήρχαν, που η αλήθεια τους φτάνει στις αρχές ύπαρξης της ανθρωπότητας.

Άλλωστε, 9 μήνες πριν, την 21η Μαρτίου δηλαδή κατά την εαρινή ισημερία, η μητέρα Φύση γονιμοποιείται, και στην ώρα της, 9 μήνες μετά, γεννιέται ο Χριστός. Αυτό λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο και θα έπρεπε να συμβαίνει και μέσα στην καρδιά μας. Στην καρδιά μας πρέπει να γεννηθεί ο μικρός Χριστός και αυτό γίνεται μόνο με την δική μας προσπάθεια, με τον δικό μας αγώνα να περιορίσουμε τα ελαττώματά μας, να ελέγχουμε τον εαυτό μας, τον ψυχολογικό μας κόσμο και με το να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας.

Ερχόμαστε στις ημέρες μας, στο τώρα. Τι θα γιορτάσουμε και πώς μπορούμε να γιορτάσουμε;;

Στις 14 Δεκεμβρίου έχουμε ολική έκλειψη ηλίου. Αλίμονο στις χώρες όπου θα είναι ορατή.

Στις 17 Δεκεμβρίου ο Κρόνος περνά στον Υδροχόο. Πέρα από αυτά που θα δώσει εν καιρώ στον Υδροχόο, αφήνοντας τώρα τον Αιγόκερω θα λειτουργήσει σαν τον Επιθεωρητή που φεύγει μεν από το σχολείο, αλλά έχει αφήσει αυστηρές εντολές για ότι δεν κάναμε, και ο Πλούτωνας υποχρεούται να κάνει τις εκκαθαρίσεις, την εκτέλεση των αποφάσεων.

Στις 20 και ο Δίας περνά στον Υδροχόο και θα κάνει το καλό καλύτερο αλλά και το κακό χειρότερο, πάντα όμως με γνώμονα την συμπαντική Δικαιοσύνη.

Όλα αυτά σε συνδυασμό με την Ισημερία στις 21 Δεκεμβρίου όπου ο Δίας με τον Κρόνο θα είναι τόσο κοντά που θα φαίνονται σαν ένα αστέρι, πράγμα σπάνιο.

Μετά απ’ όλα αυτά ποιος πιστεύει ότι θα θυμηθεί την γέννηση του Χριστού, όχι του Ιησού που γεννήθηκε μάλλον αρχές Μαρτίου στο ζώδιο των Ιχθύων. Άντε να μαζευτούμε να φάμε (μέχρι 9 άτομα) το μεσημέρι και να σιγομουρμουρίσουμε ότι δεν είναι ανοιχτές οι εκκλησίες, λες και όλοι θα έτρεχαν να προσευχηθούν.

Μέσα μας πρώτα και κύρια γεννιέται ο μικρός Χριστός, στην καρδιά μας, εκεί που βρίσκεται και ο Ναός του καθενός μας. Μπορούμε να ετοιμάσουμε τον Ναό μας για να γεννηθεί ο Χριστός στην καρδιά μας;; Καλή είναι η Τελετουργία των Χριστουγέννων, καλή είναι η ομαδική προσευχή, αλλά ΠΡΩΤΑ πρέπει να προετοιμάζουμε την καρδιά μας να είναι έτοιμη να δεχθεί τον νεογέννητο Χριστό και να φροντίζουμε με τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, να μεγαλώσει ο Χριστός στην καρδιά μας.

Τα εμπόδια που έρχονται το επόμενο διάστημα θα είναι πολλά. Αυτό όμως δίνει και μια ευκαιρία σ’ αυτούς που έχουν την δύναμη να πουν «Θεέ μου, αφήνομαι στα χέρια σου», να κάνουν βήματα προς την ουράνια σκάλα.

Οι όποιοι «θεατρίνοι» πιστοί θα ξεμασκαρώνονται, θα γίνονται πιο κακοί, πιο εκδικητικοί, θα μισούν τους ανθρώπους, τον εαυτό τους και πιθανώς τον Θεό που τάχα δεν τους βοηθά να σωθούν.

Ο καλός μαθητής δεν ανησυχεί για τις εξετάσεις. Φοβάται τις εξετάσεις ο κακός μαθητής που παίζει θέατρο, προσπαθώντας να παραστήσει κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι.

Είναι περίοδος «τελικών εξετάσεων» και οι καταστάσεις όλο και θα δυσκολεύουν. Μας προειδοποίησαν γι’ αυτό και η Αποκάλυψη του Ιωάννη και ο Δανιήλ (κεφ 12) και άλλοι Δάσκαλοι κατά καιρούς. Ποιος τους άκουσε;;

Αν σε κάποιον έχει γεννηθεί ο Χριστός στην καρδιά του θα προχωρήσει στις εξετάσεις χωρίς φόβο, χωρίς άγχος, αλλά με πίστη, ειρήνη, αγάπη.

Χριστού-γεννα λοιπόν, όχι Ιησού-γεννα. Ας προβληματιστούμε και ας αναζητήσουμε το πώς θα γεννηθεί ο Χριστός στην καρδιά μας. Αν έχει ήδη γεννηθεί ας φροντίσουμε να μεγαλώνει αρμονικά, ισορροπημένα, με το να ακολουθούμε τις εντολές του Πατέρα μας.

12-12-2020

 

ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ

 ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ

Πόσο απαραίτητο είναι το ξυπνητήρι στην ζωή μας;

Ο κόκορας, κάποτε, λειτουργούσε ως ξυπνητήρι των ανθρώπων για την νέα μέρα που ερχόταν. Φώναζε γύρω στις 5 που ήταν και η πιο δυνατή ώρα της ημέρας (3 – 6 είναι οι ώρες με την μεγαλύτερη δύναμη).

Σήμερα δεν ακούει κανένας το ξυπνητήρι – κόκορα και αναγκαστήκαμε να χρησιμοποιούμε τα ρολόγια ξυπνητήρια.

Τι κάνουν αυτά τα ξυπνητήρια;;

Μας ξυπνάνε, επειδή είμαστε κοιμισμένοι. Και δεν μας ξυπνάνε μόνο από τον φυσικό ύπνο αλλά τα διάφορα «ξυπνητήρια» μας αφυπνίζουν και μας φέρνουν στο τώρα, από το παρελθόν ή το μέλλον που ταξιδεύουμε. ΤΩΡΑ ζούμε.

Κάποιες φορές, επειδή δεν ακούμε τα διάφορα ξυπνητήρια της ζωής, ο «Δάσκαλός μας» μάς στέλνει άλλης μορφής ξυπνητήρια, μήπως και επανέλθουμε στο ΤΩΡΑ, στην ζωή και στον σκοπό μας. Αυτά μπορεί να είναι ένας κακός γείτονας που συνεχώς μας «τσιτώνει», ένας κακός προϊστάμενος, κλπ.

Αν κι αυτό το είδος ξυπνητηριού δεν λειτουργεί ο «εκπαιδευτής μας» παίρνει πιο σκληρά μέτρα, πάντα για το καλό μας. Για να μας βοηθήσει να ξυπνήσουμε και να κάνουμε αυτό που πρέπει και μπορούμε. Μας βάζει ένα ξυπνητήρι μέσα μας, ως σωματική ανισορροπία, ή ως σωματικό πόνο ή κάτι σχετικό.

Ξυπνητήρι είναι για να μάθουμε να ζούμε στο ΤΩΡΑ, να θυμόμαστε τον σκοπό μας (Διαρκές Κέντρο Βάρους) στην ζωή.

Το έκανε ακόμη και στον Απόστολο Παύλο. (Β΄ προς Κορινθίους κεφ.ΙΒ παρ 7). …… για να μην υπερηφανεύομαι (για όσα αποκάλυπτε στις ομιλίες του), επέτρεψε ο Θεός και μου εδόθη σκληρό αγκάθι εις το σώμα, άγγελος δηλαδή του σατανά, για να με γρονθοκοπεί, να με κολαφίζει, ίνα μη υπεραίρωμαι. Γι’ αυτό, παρακάλεσα τον Κύριο τρεις φορές για να μου το απομακρύνει. Και Αυτός μου είπε: «Σου αρκεί η χάρη μου. Η δύναμή μου μέσα από την ασθένειά σου τελειοποιείται». Με ευχαρίστηση θα καυχώμαι για τις ασθένειές μου, λέει ο Παύλος, για να κατασκηνώσει σε μένα η δύναμη του Χριστού. ………. Όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός.

Ίσως και στον καθέναν μας ένα πρόβλημα, μια ασθένεια, να είναι ένα ξυπνητήρι, που μας έστειλε ο «εκπαιδευτής μας» για να μας βοηθήσει να ξυπνήσουμε και να κάνουμε το έργο του Πατέρα.

Πιθανώς να αναρωτιόμαστε «μα τι μπορώ παραπάνω να κάνω;;». Μπορούμε, να κάνουμε μια καλή πράξη κάθε μέρα, να κρατάμε τις υποσχέσεις μας, (της 14^ης) για να γίνουμε καλύτεροι, να μοιράζουμε άρωμα και αγάπη γύρω μας όπως το κάνουν τα λουλούδια.

Να χαιρόμαστε το κάθε ΤΩΡΑ γιατί δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία λήξης μας, διότι γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι με προβλήματα που ζουν πολλά χρόνια, όπως και άλλοι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα και φεύγουν σε μια στιγμή.

Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει σε μία επιστολή του ότι είναι «δούλος του Χριστού» και γι’ αυτό κάτω από όποιες συνθήκες και κινδύνους, θα διαδίδει τις διδασκαλίες του.

24/10/2020

ΔΦ

Ο ΠΑΡ ΑΓΚΩΝ ΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΚΑΡΑ

 

Ο παρ-αγκων-ισμός*   του μασκαρά**

Μασκαράς, όπως λένε τα λεξικά, αλλά θυμούνται και οι παλιοί, έτσι ονόμαζαν έναν πολύ κακό άνθρωπο, έναν που δεν έχει ντροπή.

Αργότερα μασκαράς ονομάστηκε και ο καρνάβαλος που μεταφορικά ως χαρακτηρισμός έδειχνε έναν άνθρωπο που δεν είχε «τσίπα», ντροπή.

Όλα τα παραπάνω ήταν τα χαρακτηριστικά αυτού που «φορούσε» μάσκα, είτε ως φυσικό αντικείμενο, είτε ως προσωπικότητα. Σήμερα δυστυχώς, λέω δυστυχώς, διότι οι άνθρωποι στην πλειονότητά τους, έχουν ως μόνιμο «αξεσουάρ» τις μάσκες της ψεύτικης προσωπικότητας και τις εναλλάσσουν κατά το δοκούν.

Ταυτόχρονα, έρχεται η Μητέρα Φύση και μας φορά μάσκες για να μας το κάνει χτυπητό, ολοφάνερο. Ξυπνήστε βρε «μασκαράδες, σας φόρεσα μάσκες μήπως και αντιληφθείτε την πραγματικότητά σας. Μήπως και καταλάβετε ότι κάνατε τέχνη την προσωπίδα, την μάσκα της προσωπικότητάς σας και δεν αφήνετε να εκδηλωθεί ούτε μία στιγμή ο αληθινός εαυτός σας. Είστε μασκαράδες και σας το δείχνω, σας υποχρεώνω να το δείτε.

Εσείς όμως ακόμη και τώρα μάλλον παραμένετε κοιμισμένοι νομίζοντας ότι η μάσκα είναι για άλλο σκοπό. Τι άλλο να κάνω για να σας ξυπνήσω, για να σας βοηθήσω να δείτε την αλήθεια σας;;

Ταυτόχρονα ήρθε η κίνηση – χαιρετισμός δια του αγκώνα για να μας θυμίσει το «πρίτςςς» που κάναμε πιτσιρικάδες, δείχνοντας τον αγκώνα μας. «Σιγά που θα σου το δώσω, πριτς.»

Η Μητέρα Φύση μας έδωσε την παλάμη, στην οποία φτάνουν όλα τα ανακλαστικά αισθητήρια του σώματος, (όπως και στα πόδια) γι’ αυτό και απλώναμε το χέρι για να χαιρετίσουμε κάποιον. Τώρα πολλοί δίνουν τον αγκώνα σαν να λένε «πριτςςςς που θα σου δώσω το χέρι μου!!!!!».

Τελικά, έχουμε στο πρόσωπό μας την ζωντανή υπενθύμιση ότι κοιμόμαστε συνειδησιακά. Επαληθεύουμε τον ύπνο μας με τον χαιρετισμό (παραγκωνισμό) του αγκώνα. Τι άλλο μας χρειάζεται για να αντιληφθούμε ότι κάτι δεν πάει καλά σε μας, στον καθέναν μας. Ας μην ρίχνουμε το μπαλάκι στην ευθύνη του άλλου. Ο άλλος φταίει, ο άλλος το έκανε, ο άλλος αποφάσισε.

Το 1976 ο Δ. Σαμαέλ είπε: «ένα βήμα πίσω και είμαστε χαμένοι». Ο Δ. Λάκσμι αργότερα είπε: «Αν δεν κάνουμε ένα βήμα μπροστά, είμαστε χαμένοι». Τώρα λέμε: «ας σωθεί όποιος μπορεί». Αν παίρνουμε τα προβλήματα των άλλων, βυθιζόμαστε πιο γρήγορα. Δεν φταίνε οι άλλοι για τις επιλογές μας.

Δηλώνουμε όλοι οι άνθρωποι ότι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και τελικά κάνουμε ότι μπορούμε για να μην είμαστε. Γιατί;;  Τι επιθυμούμε τελικά στην ζωή μας; Μήπως άλλα ζητά η καρδιά και άλλα πράττει ο νους; Μήπως η καρδιά ζητά αγάπη, αλήθεια, συνεργασία, αρμονία και ο νους διπλώνει τον αγκώνα και λέει: «πριτςςςςς που θα σου δώσω όλα αυτά. Γιατί τι έκανες για να τα αξίζεις;;».

Αλήθεια, τι κάνουμε για να αξίζουμε μιας καλύτερης πορείας στην ζωή; Προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι; Όχι. Προσπαθούμε να βοηθάμε τον διπλανό μας; Μόνο όταν η δημοσιότητα είναι δίπλα. Προσπαθούμε να περιορίσουμε την δράση των κακών μας συγκατοίκων, των ελαττωμάτων μας; Όχι.

Κι όμως πάλι έχουμε βοήθεια άνωθεν. Πάλι μας δείχνει ότι η μάσκα, με ύφασμα ή αυτή της προσωπικότητάς μας είναι δυστυχώς μόνιμο εξάρτημά μας και πρέπει να το αποβάλλουμε.

Πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε «μασκαράδες». Να μην φοβόμαστε να δείξουμε το πραγματικό μας πρόσωπο. Όμως για να αποκτήσουμε αυτό το κουράγιο πρέπει να το έχουμε καθαρό, σταθερό, αληθινό. Διαφορετικά θα κρυβόμαστε πίσω από μάσκες και ψεύτικα χαμόγελα και δεν θα τολμάμε να δίνουμε το χέρι μας στον απέναντι γιατί το χέρι είναι συνδεδεμένο με την καρδιά μας και θα έχουμε τον φόβο μήπως διαβάσει τις πραγματικές μας σκέψεις.

Τελικά, φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό. Ας το κατανοήσουμε κι ας κάνουμε κάτι, διότι διαφορετικά μας περιμένουν τα σκοτάδια. Κι ας μην παραπονιόμαστε ότι βαδίζουν τα πράγματα (προσέξτε, όχι εμείς, τα πράγματα) όλο και προς το χειρότερο.

Μετά από τόσες προειδοποιήσεις για αλλαγή πορείας, για ν’ αποφύγουμε τα βράχια και τα σκοτάδια, αν εμείς κοιμόμαστε συνειδησιακά, τότε οι επιλογές μας αποζημιώνονται.

Αν κάποιος δεν παλέψει να βγει στο Φως, θα βυθίζετε όλο και περισσότερο στα σκοτάδια. Αν θέλει να βγει στο Φως τότε βλέπει τις προειδοποιήσεις, βλέπει την ανάγκη παρ-αγκων-ισμού του μασκαρά και αντιδρά. Έτσι κατανοεί τις προειδοποιήσεις, πιάνει τα μηνύματα και θέλει να ελευθερωθεί. Ναι τότε θα οδηγηθεί προς το Φως.

 

 

*παραγκωνισμός:  υποσκελίζω, θέτω κατά μέρος, απωθώ δια του αγκώνος

**μασκαράς:  φέρον μάσκα, προσωπίδα, μεταμφιεσμένος, μτφ. Άνθρωπος επαίσχυντος, κακοήθης.

Δημήτρης Φιλιππίδης

Οκτ 2020

Τα λουλούδια, ...... τα αρώματα

 

Τα λουλούδια,  τα αρώματα

Παγκόσμια συνήθεια να προσφέρουμε λουλούδια για να εκδηλώσουμε τον θαυμασμό μας, τον σεβασμό μας, την αγάπη μας. Υπάρχουν όμως και τα αόρατα λουλούδια που δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, τα λουλούδια της ψυχής.

Το λουλούδι μας κοιτάζει και μας μιλάει με το σχήμα του, το άρωμά του και ξυπνάει στην ψυχή μας ότι αντίστοιχο υπάρχει.

Να προσέχουμε λοιπόν από το τι υπάρχει στο περιβάλλον μας, γιατί η επιρροή τους εισχωρεί μέσα μας. Κάθε τι που υπάρχει γύρω μας εξασκεί μια επιρροή  πάνω μας έστω κι αν δεν το συνειδητοποιούμε. Το σημαντικό είναι να είναι κανείς συνειδητός για να κάνει μια ευεργετική εργασία.

Μόλις νοιώσουμε ότι ένα αντικείμενο μας επηρεάζει ευνοϊκά πρέπει να ανοιγόμαστε συνειδητά ώστε αυτές οι επιρροές να μας διαπεράσουν βαθιά.

Ας πάμε κοντά στα λουλούδια και ας τους ζητήσουμε το μυστικό τους άρωμα, να τα ακούσουμε, ώστε να μπορούμε κι εμείς να βγάζουμε το άρωμά τους στην καρδιά μας, στην καρδιά μας, στην ψυχή μας. Όλα μιλάνε, αλλά οι άνθρωποι δεν ξέρουν να ακούν, ούτε τον ήλιο, ούτε τα δέντρα, τα βουνά, τα πουλιά.

Αν όμως πρόκειται για κακολογίες αμέσως ανοίγουν διάπλατα τ’ αυτιά μας.

Τα πνεύματα των τριαντάφυλλων είναι οντότητες που έρχονται από τον πλανήτη Αφροδίτη και δέχτηκαν να ενσαρκωθούν στην γη για να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Σήμερα μας αποκαλύπτουν την ομορφιά τους, αλλά στην πραγματικότητα είναι εδώ για να μας αποκαλύψουν τον δρόμο μας πιο μεγάλης τελειότητας, τον δρόμο της πραγματικής αγάπης, της αγάπης που δεν φυλακίζεται, της αγάπης που ελευθερώνει. Γι’ αυτό είναι και ο βασιλιάς των λουλουδιών, επειδή μας μαθαίνει την πραγματική αγάπη. Αν το καταλάβουμε ίσως αρχίσουμε να ευωδιάζουμε  γύρω μας.

Ένα άρωμα είναι η φυσική έκφραση μιας αρετής, όπως μια άσχημη μυρωδιά είναι η φυσική έκφραση ενός ελαττώματος. Οι μυρωδιές του ανθρώπινου σώματος έχουν να κάνουν με τις αρετές του ατόμου ή τα ελαττώματά του. Όταν για παράδειγμα είμαστε ταραγμένοι, θυμωμένοι, οι μυρωδιές γίνονται δυσάρεστες, ενώ σε θαυμάσια συναισθήματα οι αναθυμιάσεις είναι αρωματισμένες σαν κι αυτές των λουλουδιών.

Η Βίβλος αναφέρει ότι το άρωμα της θυσίας των δικαίων ανεβαίνει μέχρι τα ρουθούνια του Κυρίου που ευφραίνονται από αυτό. Ναι, ο Θεός εισπνέει τις ψυχές και η ψυχές των δικαίων αναδίδουν ένα άρωμα που έλκει τις φωτεινές οντότητες, ακόμη και το Άγ. Πνεύμα. Αυτά τα πνευματικά αρώματα είναι τόσο αιθέρια που δεν γίνονται αντιληπτά στο φυσικό επίπεδο.

Είναι για μας πολύ σημαντικό να κατορθώσουμε με την πνευματική μας εργασία να να καλυτερεύσουμε την ποιότητα του αρώματος των ψυχικών μας σωμάτων, όχι για να έλκουμε τους ανθρώπους, αλλά για να έλκουμε τους φίλους του αόρατου κόσμου που αγαπούν τα αρώματα της αγνής ψυχής.

Πρέπει να μάθουμε να ελευθερώνουμε το άρωμα της αγνότητας, της αγιοσύνης.

Η μαγεία της Αγάπης

 

Η μαγεία της Αγάπης

 

Είναι η αγάπη που έμαθε στους ανθρώπους τη μαγεία. Όταν αγαπάτε κάποιον, προβάλλετε πάνω του τις σκέψεις σας, τις επιθυμίες σας, προσπαθείτε να εισχωρήσετε στην καρδιά του, στο κεφάλι του, κι έτσι ενεργείτε πάνω του, και σύμφωνα με την ποιότητα και τη δύναμη της αγάπης σας, προκαλείτε καταστροφές ή δημιουργείτε μέσα του τη Βασιλεία του Θεού. Γιατί ακριβώς νομίζετε πως οι γυναίκες έγιναν οι μεγαλύτερες μάγισσες; Γιατί στο πέρασμα των αιώνων συχνά καταπιέζονταν, βασανίζονταν από την κοινωνία στην οποία ζούσαν: τις επιτηρούσαν, τις έκλειναν μέσα, δεν μπορούσαν να εκφράσουν τις επιθυμίες τους, τα αισθήματά τους, και τότε κατάφεραν ν’ ανακαλύψουν πλάγια μέσα για να εκφράσουν αυτά που εύχονταν. Αυτά τα  μέσα είναι οι χειρονομίες, η φωνή, το βλέμμα, το χαμόγελο, τα αρώματα. Έτσι έγιναν μάγισσες, γόησσες.

Ναι, η αγάπη είναι ο πατέρας της μαγείας, και αν μερικοί σκανδαλίζονται από αυτά τα λόγια, δεν έχουν παρά να κάνουν ανάλυση του εαυτού τους. Ας παρατηρήσουν λίγο τον εαυτό τους για να δουν πώς ενεργούν όταν είναι ερωτευμένοι, θα δουν ότι, ασυνείδητα ήδη, κάνουν μαγεία: ασταμάτητα σκέφτονται έντονα αυτόν ή αυτήν που αγαπούν για να τραβήξουν την προσοχή του ή την προσοχή της και να τον έλξουν προς το μέρος τους. Διαλέγουν τις συνθήκες, τις καταστάσεις που θα τους επιτρέψουν να τον γοητέψουν ή ακόμη να πέσει στην παγίδα τους... Στη συνέχεια, βέβαια, άλλοι προχώρησαν πιο μακριά, μεταχειρίστηκαν τις δυνάμεις της σκέψης, του λόγου και με τελετές, με Εξορκισμούς, επικαλέστηκαν τις οντότητες του αόρατου κόσμου και τις εξουσίες των αστέρων. Από αυτό βγήκε μια ολόκληρη «επιστήμη» συνοδευόμενη από ένα τελετουργικό που μεταβιβάστηκε από αιώνα σε αιώνα και από χώρα σε χώρα.

Η μαγεία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση μιας αγάπης που θέλει να ικανοποιηθεί. Στη συνέχεια επεκτάθηκε και σε άλλα επίπεδα. Αφού ήταν στην υπηρεσία της Αφροδίτης, μπήκε στην υπηρεσία του Άρη, του Δία, κ.τ.λ. Ένα πρόσωπο που αισθάνεται ότι έχει προσβληθεί, πληγωθεί, θέλει να εκδικηθεί έναν εχθρό και, αντί να πάρει ένα όπλο για ν’ απαλλαγεί από αυτόν, καταφεύγει στη μαγεία, μια άλλη μορφή της μαγείας με άλλες επικλήσεις, άλλα αντικείμενα, άλλα τελετουργικά. Ή κατακυριευμένο το πρόσωπο αυτό από φιλοδοξία, μεταχειρίζεται τη μαγεία για να αποκτήσει τις εξουσίες ή τις θέσεις που επιθυμεί, εξοντώνοντας τους αντίζηλους ή ανταγωνιστές. Λοιπόν, βλέπετε, υπάρχουν κάθε είδους μαγείες, αλλά η πρώτη μαγεία ήταν αυτή της Αφροδίτης, είναι η αγάπη που επινόησε όλες τις άλλες μαγείες.

Όταν βλέπει κανείς πώς μερικοί καταλαβαίνουν την αγάπη, πώς την εκδηλώνουν, ποιες μεθόδους χρησιμοποιούν, αντιλαμβάνονται ότι ήδη αυτοί τσαλαβουτούν ασυνείδητα στη μαύρη μαγεία. Το να κάνει κανείς ό,τι είναι δυνατό για να γοητέψει κάποιον, είναι σαν να θέλει να του επιβληθεί, να ασκήσει βία επάνω του, και δεν έχει το δικαίωμα. Όταν όμως η αγάπη κυριέψει ορισμένα πρόσωπα, αυτά δεν ενδιαφέρονται να μάθουν αν αυτός ή αυτή που αγαπούν αισθάνεται ή όχι επίσης αγάπη γι’ αυτά, θέλουν να αγαπηθούν με κάθε τρόπο, και τότε είναι ικανά για όλα, ακόμη και να επιδοθούν σε μαγικές πράξεις. Όμως εδώ, σας προειδοποιώ, μην το κάνετε ποτέ αυτό. Γιατί;

Υποθέστε ότι, με εξορκισμούς και μαγικούς τύπους, καταφέρνετε ν’ αναγκάσετε κάποιον ή κάποια να σας αγαπήσει και έτσι σας ερωτεύεται πολύ: όταν θα σας αγκαλιάσει και θα σας δώσει αυτό που ζητήσατε, θα σας το δώσει η Κόλαση. Γιατί μην πιστεύετε ότι τα επικαλεσθέντα πνεύματα με τους μαγικούς σας τύπους που θα εγκατασταθούν μέσα σ’ αυτό το ον για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες σας είναι τα πιο φωτεινά πνεύματα. Όχι, είναι σκοτεινές οντότητες που θα εισχωρήσουν μέσα σας και θ' αρπάζουν τις δυνάμεις σας. Αν μπορούσατε να τις δείτε, θα σηκώνονταν οι τρίχες του κεφαλιού σας, θα ικετεύατε τον Ουρανό να σας απαλλάξει από αυτές. Οι μαγικές πρακτικές είναι η χειρότερη μέθοδος για να αποκτήσετε την αγάπη κάποιου. Θα έχετε ίσως στο φυσικό επίπεδο αυτό που επιθυμείτε οπό αυτό το ον, όμως 6α πιείτε από τα χείλη του ένα δηλητήριο που θα διοχετευτεί μέχρι την ψυχή σας.

Πρέπει να καταλάβετε ότι υπάρχει στους άντρες και τις γυναίκες ένα στοιχείο πιο αιθέριο με το οποίο πρέπει να κανονίζετε τις σχέσεις σας. Έτσι γίνεστε πιο πλατύς, οι μέθοδοι που μεταχειρίζεστε προς αυτό το ον που αγαπάτε γίνονται πιο έξυπνες, πιο λεπτές, και αυτό το ον αρχίζει να προσκολλάται πολύ πιο έντονα επάνω σας, γιατί βλέπει ότι είστε λογικός, ότι δεν το αναγκάζετε, και ότι μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σ’ εσάς. Όταν εξαφανίζεται από μέσα σας ο φόβος, να μην αιχμαλωτίζετε ό,τι επιθυμείτε, παύετε να είστε αγχώδης, χυδαίος, εκδικητικός, και βλέπετε πιο καθαρά για να βρείτε λύσεις στα προβλήματα που σας απασχολούν.

Υποθέστε μάλιστα ότι η γυναίκα σας ή ο σύζυγός σας δε σας αγαπάει πια. Πείτε τότε ότι αυτή η ψυχή είναι ελεύθερη, και ότι δε θα είναι αιώνια μαζί σας. Ότι πριν από εσάς είχε ήδη αγαπήσει εκατοντάδες συζύγους ή γυναίκες και ότι θ' αγαπήσει και άλλους μετά οπό εσάς. Γιατί να σπάζετε το κεφάλι σας αν δε σας αγαπάει πια; Κι εσείς, Θα την αγαπάτε μήπως για πάντα;... Την αγαπήσατε από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος; Όχι. Ε, λοιπόν, ησυχάστε και να ξέρετε ότι είναι άδικο να ζητάτε τα πάντα από ένα ον, ενώ εσείς ο ίδιος θεωρείτε τον εαυτό σας ελεύθερο να κάνει ό,τι του αρέσει.

Είναι λοιπόν σημαντικό να μάθει κανείς να μετατρέπει την αγάπη του. Κρατάτε τη φωτογραφία του άντρο ή της γυναίκας που αγαπάτε... Γιατί θα πρέπει να λερώσετε και να περιορίσετε αυτό το ον προβάλλοντας επάνω του σεξουαλικές επιθυμίες, σκεφτόμενοι τα μέσα για να το υποδουλώσετε και να το κάνετε δικό σας; Αντίθετα, πρέπει να το εμπιστευτείτε στο Θεό, στη Θεϊκή Μητέρα λέγοντας: «Να, είναι η κόρη σας, είναι ο γιος σας, ευλογήστε αυτό το ον και εμπνεύστε μου τις καλύτερες σκέψεις ώστε να μπορέσω να το βοηθήσω στην εξέλιξή του.» Και ακόμη όταν χαϊδεύετε την αγαπημένη σας, το κεφάλι της, τα μαλλιά της, αντί να ζητάτε μόνο την ηδονή, σκεφτείτε κάτι για το καλό της και πείτε: «Είθε ο Θεός να σε ευλογεί, είθε μέσα σ’ αυτό το κεφάλι να βασιλεύει το φως, είθε όλοι οι άγγελοι να έρθουν και να εγκατασταθούν μέσα του » Τότε, η αγάπη σας θα μεταβληθεί, δε θα αποτελείται μόνο από αισθησιασμό, θα γίνει ένα εκπληκτικό συναίσθημα που δεν είχατε ποτέ γνωρίσει.

Αυτό που πραγματικά αποτελεί τον πλούτο του ανθρώπινου όντος, την πεμπτουσία του, δηλαδή τις σκέψεις του, τα συναισθήματα του, δεν μπορεί να τα συλλάβει κανείς. Η πιο μεγάλη ψευδαίσθηση είναι όταν φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να αλυσοδέσει μια ανθρώπινη ψυχή. Είναι ακριβώς σαν να δοκίμαζε να δέσει την άμμο ή να διοικήσει τον αέρα. Η ψυχή δεν μπορεί να διοικηθεί. Μπορεί κανείς να κυριέψει το φυσικό σώμα, όχι όμως το μυστηριώδες ον που κατοικεί μέσα σ’ αυτό. Μπορεί να επικαλεστεί οντότητες του αστρικού κόσμου και να τους επιβάλει τη θέλησή του, το πνεύμα όμως είναι ελεύθερο, δεν μπορεί ούτε να δεθεί, ούτε να υποδουλωθεί.

Επιθυμείτε να έλξετε την αγάπη κάποιου;

Όλα τα μέσα για να το καταφέρετε απαγορεύονται, εκτός από ένα: να του στέλνετε φως. Δεν πρέπει να ζητάτε να κερδίσετε την αγάπη ή τη φιλία των όντων ούτε με το χρήμα, ούτε με τα θέλγητρα, ούτε με τα χαμόγελα. Ξέρω ότι όλος ο κόσμος χρησιμοποιεί αυτά τα μέσα, αυτά όμως είναι τα πιο αδύναμα απ’ όλα. Το μόνο μέσο που επιτρέπεται, και που είναι το πιο δυνατό, είναι να στέλνετε σ’ αυτόν ή σ’ αυτή που θέλετε να σας αγαπήσει δώρα φωτός και αγνές σκέψεις Ακόμα κι αν είναι σκληρός και κακός, κάντε υπομονή, υπομείνατέ τα όλα και εξακολουθήστε να τον βοηθάτε, να τον αγαπάτε: αν πράγματι επιμένετε τόσο γι’ αυτόν, αργά ή γρήγορα η ψυχή του θα το αισθανθεί και θα αρχίσει να ασχολείται περισσότερο μ' εσάς.

Το να θέλει κανείς να κάνει ιδιοκτησία του ένα ον είναι μια έλλειψη νοημοσύνης. Πού είδατε γραμμένο ότι η γυναίκα σας ή ο σύζυγός σας σάς ανήκει; Τον γνωρίζετε εδώ και δυο χρόνια, δέκα χρόνια, αυτός όμως δημιουργήθηκε προτού να τον συναντήσετε. Έχει γονείς, έχει ένα Δημιουργό, υπάρχει από εκατομμύρια χρόνια, δε σας ανήκει. Είστε και οι δύο συνέταιροι, απλούστατα. Αν θέλετε να αποφύγετε σοβαρές παρεξηγήσεις, ακόμα και μεγάλες δυστυχίες, θεωρήστε τον όχι σαν κατάκτησή σας, αλλά σαν συνέταιρό σας... εκούσιο ή ακούσιο, εδώ η ιστορία σιωπά!

Η μόνη πραγματική αγάπη είναι αυτή που αναρωτιέται πώς μπορεί να τροφοδοτεί την ανώτερη φύση στα όντα, πώς να τα υποστηρίζει, να τα φωτίζει, να τα δυναμώνει. Δυστυχώς, δεν το βλέπουμε αυτό συχνά, συναντάμε μάλλον ανθρώπους που δε σκέφτονται παρά τον εαυτό τους, που ζητούν μόνο να ικανοποιηθούν και δε νοιάζονται καθόλου για το τι θα συμβεί στον άλλο: τον σκίζουν, του αναστατώνουν τη ζωή, του καταστρέφουν το μέλλον του, αλλά λίγο τους ενδιαφέρει, αρκεί να ικανοποιήσουν την πείνα τους. Πόσοι αναρωτιούνται τι καλό θα φέρει η αγάπη τους σ’ αυτήν ή σ’ αυτόν που αγαπούν; Πόσοι προσπαθούν να διακρίνουν τη φύση της όποιας ανάγκης που τους σπρώχνει; Έχουν μια ανάγκη, να το μόνο σημαντικό πράγμα γι' αυτούς. Αυτή η ανάγκη είναι εγωιστική ή αφιλοκερδής; Έρχεται από τον Ουρανό ή από τις καταχθόνιες περιοχές;... Δεν το ξέρουν, και δεν θέλουν να το ξέρουν.

Εσείς όμως, στο εξής, προτού αναλάβετε οτιδήποτε για να έλξετε με το μέρος σας αυτόν ή αυτή που νομίζετε ότι αγαπάτε, σκεφτείτε, αναλύστε τον εαυτό σας και ρωτήστε τον τι θα του προσκομίσει η αγάπη σας: θα τον βοηθήσει να προοδεύσει, να είναι πιο ελεύθερος ή θα του δυσκολέψει τη ζωή και θα ξυπνήσει μέσα του τα πιο κατώτερα ένστικτα;

Πρέπει να μάθετε να σκέφτεστε περισσότερο τους άλλους. Αν δεν το κάνετε, οι νόμοι της μετενσάρκωσης και του κάρμα θα έρθουν να σας το θυμίσουν ξαναστέλνοντάς σας στη γη για να διορθώσετε τα λάθη σας και συχνά κάτω από μεγάλους πόνους. Λοιπόν, μόνο και μόνο για να αποφύγετε να υποφέρετε, προσπαθήστε να αγαπάτε μ’ έναν τρόπο πάντα πιο ευγενικό και πιο αφιλοκερδή.

Με το πνεύμα τους, ο άντρας και η γυναίκα είναι οι αντιπρόσωποι των δύο αρχών, αρσενικής και θηλυκής, που δημιούργησαν τον κόσμο: ο άντρας ο αντιπρόσωπος του κοσμικού Πνεύματος, του Ουράνιου Πατέρα, και η γυναίκα η αντιπρόσωπος της παγκόσμιας Ψυχής, της Θείας Μητέρας. Δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε αυτό, γιατί αυτή η ιδέα θα βοηθήσει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον διαφορετικά και να μετατρέπουμε την αγάπη τους.

Όταν θεωρείτε το ον που αγαπάτε σαν έναν αντιπρόσωπο ή μια αντιπρόσωπο του Θεού, είστε υποχρεωμένος να συμπεριφέρεστε με σεβασμό, με ευλάβεια, κι αυτό που παίρνετε τότε από αυτό το ον είναι άλλης ποιότητας, πιο αγνό, πιο φωτεινό, ο καθένας γίνεται για το συνέταιρό του ένας αγωγός θεϊκών ενεργειών. Κι όταν πλησιάζει ο ένας τον άλλο, αντί να περιορίζετε τις ανταλλαγές σας στο κατώτερο επίπεδο, ενώνεστε με την Πηγή που είναι ο Θεός, αντλείτε δυνάμεις από τις ανεξάντλητες δεξαμενές, νιώθετε ότι έχετε ξεδιψάσει, φωτιστεί, δυναμώσει, ξανανιώσει... και είστε ευτυχισμένοι!

Πρέπει να εργάζεται κανείς κάθε μέρα για να βελτιώνει τον τρόπο που αγαπάει, και όχι μόνο τον τρόπο που αγαπάει τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη φύση, το σύμπαν ολόκληρο, τους αγγέλους, τους αρχαγγέλους, το Δημιουργό, γιατί μια μέρα αυτή η αγάπη θα σας ξανάρθει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και θα σας φέρει μια ευτυχία που δε θα μπορούσατε να γευτείτε ούτε μέσα στην αγκαλιά ενός άντρα ή μιας γυναίκας.

Αν σας συμβεί ένα ο άντρας, μια γυναίκα να σας δώσει μια ματιά μέσα από την οποία θα νιώθατε τη θεϊκή αγάπη, μείνετε με αυτή την αίσθηση;, μην τρέχετε πίσω της νομίζοντας ότι θα μπορέσει να εξακολουθεί να σας κοιτάξει έτσι, γιατί δεν είναι αυτή που σας κοίταξε, αλλά φωτεινές οντότητες που τη χρησιμοποίησαν σαν ενδιάμεσο και που τώρα έφυγαν πιο μακριά.

Λοιπόν, καταλάβετέ με καλά, αντί να ζητάτε πώς θα τραβήξετε μέσα στα δίχτυα σας τον τάδε ή την τάδε που σας αρέσει, με τα πιο επιλήψιμα μέσα, είναι καλύτερα να σκεφτείτε ότι είναι ο τρόπος που αγαπάτε που χρειάζεται ν' αλλάξει. Γιατί δεν είναι η μαγεία που φέρνει την αγάπη, αλλά είναι η αγάπη, η αγνή αγάπη, η ανιδιοτελής αγάπη που είναι η αληθινή μαγεία. Γι' αυτό να απευθύνεστε κάθε μέρα προς το θεϊκό κόσμο λέγοντας: «Ω Άγγελοι, Αρχάγγελοι και Θεότητες, αν υπάρχει ένα πράγμα που θέλω να γνωρίσω, είναι η αγάπη. Διδάξτε με, μάθετε μου πώς ν’ αγαπώ.» Την ημέρα που θα γνωρίζετε ν’ αγαπάτε πραγματικά, όλα θα τραγουδούν μέσα σας, όλα θα δονούνται αρμονικά. Ακόμη κι αν δεν μιλάτε, αυτή η αγάπη θα εκφράζεται μέσα απ’ όλο σας το είναι και θα επηρεάζει ευνοϊκά όλο σας το περιβάλλον προτού να ξαναγυρίσει σ’ εσάς. Ακόμα και μια πέτρα που αγγίζετε με αγάπη αρχίζει να δονείτε» διαφορετικά για εσάς. Μόνο η αγάπη που τακτοποιεί, που κατευνάζει, που γλυκαίνει, που εναρμονίζει, που φωτίζει είναι η αληθινή αγάπη.

Λοιπόν, πόσοι άνθρωποι νομίζετε ότι είναι ικανοί ν’ αγαπούν;