Ψευδαισθήσεις

Ψευδαισθήσεις 

Τί να πω: σε μια πόλη με καπνούς και τσιμέντα ....... τραγουδά η Αλεξίου κι εγώ ταξιδεύω, βλέπω τον κόσμο να πηγαινοέρχεται, άλλους να κοιμούνται, σ' όποιο σημείο του καραβιού βρήκαν έστω και λίγο χώρο που να μην ενοχλούν όσους κυκλοφορούν.

Κόσμος πάει κι έρχεται, έστω κι αν λιγοστεύει όσο περνά η ώρα. Τα τραγούδια από την πρώτη θέση όλο και “βαραίνουν” και τα χειροκροτήματα λίγα αλλά δυνατώτερα από πριν.

Τί να σκέφτεται άραγε ο καθένας από όλους αυτούς που κυκλοφορούν, τραγουδούν, προσπαθούν να κοιμηθούν, μιλούν, γελούν, φωνάζουν.

Ο καθένας ένας κόσμος ολόκληρος και μέχρι που κάποιοι νομίζουν ότι ο δικός τους κόσμος είναι το κέντρο της ανθρωπότητας, σαν να πούμε ότι ο δικός μας ήλιος είναι το κέντρο του σύμπαντος.

Κι όμως ο καθένας μας νοιώθει όμορφα, άσχημα, βρώμικα, ήρεμα, χαρούμενα, δυστυχία κι άντε πάλι από την αρχή. Κι όλα αυτά συμβαίνουν μόνο στον ψυχολογικό μας κόσμο, στα εγώ μας, που βάζουν και τον νου σε δικό τους έλεγχο κι έτσι αναγκαζόμαστε να πιστέψουμε ότι όλα γίνονται γύρω από ένα κέντρο -εμάς- και άρα όλοι γύρω μας πρέπει να ασχολούνται με την δική μας κατάσταση και τα δικά μας θέλω. Όποιος φέρει αντιρρήσεις γίνεται αντίπαλός μας, εχθρός μας, ενάντιός μας.

Κι έτσι πορευόμαστε έως ότου καταλάβουμε, αν ποτέ καταλάβουμε, ότι δεν μπορεί ένα στίγμα της ανθρωπότητας που μάλιστα είναι υπερβολικά φθαρτό και προσωρινό, να είναι ταυτόχρονα και το κέντρο των πάντων και να ζητά ανάλογη μεταχείριση.

Άνθρωπε θα έπρεπε όσο περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνουν οι εμπειρίες, όλο και περισσότερο να πλησιάζουμε στην αλήθεια. Αλλά εμείς μάλλον μεγαλώνουμε τα ελαττώματά μας, τα εγώ μας και τα ισχυροποιούμε, κάνοντάς τα να μην μας αφήνουν περιθώρια για να δούμε το φως, την αλήθεια, το πραγματικό. Κι έτσι, με παρωπίδες ή με θολωμένη ματιά προσπαθούμε να δούμε την αλήθεια. Και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να δημιουργούμε την δική μας τάχα αλήθεια και να την κάνουμε σημαία μας και πολλές φορές προσπαθούμε να την περάσουμε και στους άλλους σαν την απόλυτη αλήθεια.

Χριστούγεννα γιορτή καρδιάς

                                                               Χριστούγεννα 2018

Γιορτάζουμε, υποτίθεται, την γέννηση του Χριστού και ενώ θα έπρεπε μία γιορτή να μας θυμίζει κάποιο συμβάν, εξωτερικό ή εσωτερικό, εμείς αναπαράγουμε μέχρι και τελετουργίες μηχανικά και άψυχα και δεν συνειδητοποιούμε το νόημα της Χριστού γέννησης στην ζωή μας και την ύπαρξή μας.

Κάθε πέρσι και καλύτερα, διότι ξεχάσαμε το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων, την 25^η Δεκεμβρίου, που πάντα γιορταζόταν και ο ήλιος. Ξεχάσαμε το γιατί και κρατάμε μόνο το πανηγύρι, το ποτό και άντε καμμιά εκδρομή.

Ξεχάσαμε οι περισσότεροι, ακόμη και τα οικογενειακά τραπέζια που είναι μία ανθρώπινη ανάγκη.

Απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τις αξίες και τις ανάγκες της καρδιάς μας και οχυρωνόμαστε στην απομόνωση. Απομόνωση όμως από τί; Προστατεύουμε τους άλλους από τον μινώταυρό μας ή κρατάμε μακρυά από την πραγματικότητα τον μινώταυρο μας για να μην χάσουμε τον έλεγχο του; Ποιος είναι ο μινώταυρός μας; Μα ο νους μας. Ποιοι τον κουμαντάρουν; Μα, τα ελαττώματά μας. Και ποιος τολμά να κακοκαρδίσει τα ελαττώματά του;

Οι αξίες της καρδιάς κόντρα στις αξίες του νου και καθώς την καρδιά και τις αξίες της τα έχουμε ξεχάσει και θεωρούμε ότι ο νους μας, ο μινώταυρος, είναι το παν για μας, γιορτές όπως τα Χριστούγεννα θα πηγαίνουν στο καλάθι των αχρήστων του νου μας.

Ο Χριστός γεννήθηκε και μάλιστα σε μια σπηλιά, ανάμεσα σε «βοσκούς» που κατευθύνουν άλλους, ανάμεσα σε αγελάδες (σκέψου τον ιερό Άπι, τις αγελάδες στην Ινδία), ανάμεσα σε γαϊδουράκι (συμβολισμός του νου, άλλωστε και ο Ιησούς Χριστός μπήκε των Βαΐων στα Ιεροσόλυμα πάνω σε γαϊδουράκι).

Οι μάγοι Του έφεραν χρυσό, λιβάνι και σμύρνα. Παράξενα δώρα για τον νου, αλλά οι συμβολισμοί του καθενός μας διδάσκουν πολλά.

Κι εμείς σε κόντρα όλων αυτών των αξιών που μας διδάσκει η μέρα αυτή, αφηνόμαστε στον νου μας, στα ελαττώματα και στις υλιστικές αξίες και τάχα «γιορτάζουμε». Τι γιορτάζουμε;;

O Χριστός, ως ήλιος της αγάπης, είναι γιορτή ενθύμισης της ανάγκης να αναζητήσουμε τον ήλιο μέσα μας και φυσικά να οδηγηθούμε στην γέννηση αυτού του ήλιου της αγάπης στην καρδιά μας.

Εμείς όμως κλείσαμε τον ήλιο σ’ ένα κουτί με γλυκά ή σε μια φωτεινή βιτρίνα ή ακόμη σε μια βραδιά γλεντιού, και το μόνο που κερδίζουμε είναι κούραση και πολλές φορές απογοήτευση. Και αυτό επειδή κλείνουμε την αισιόδοξη προοπτική της Χριστού-γέννησης σε εφήμερες ανοησίες και σφραγίζουμε τα μάτια της ψυχής στην αληθινή χαρά της αιωνιότητας.

Το νόημα των Χριστουγέννων όμως δεν χάθηκε, βρίσκεται μέσα στην ζωή μας αιώνες τώρα. Εμείς το αγνοούμε, διότι το φυλακίσαμε βαθιά μέσα μας

Το δέντρο για να ισχυροποιηθεί ενισχύει τις ρίζες του για να τινάξει τα κλαδιά του στον ουρανό. Εμείς σήμερα κόβουμε τις ρίζες και καταδικάζουμε φυσικά τα κλαδιά σε μαρασμό. Για καρπούς (εσωτερικούς) πάψαμε να συζητάμε πλέον.

Τα Χριστούγεννα όμως έρχονται κάθε χρόνο, προσπαθώντας έστω και την ύστατη στιγμή να μας θυμίσουν την ανάγκη της αναζήτησης του Χριστού μέσα μας και φυσικά την αναγκαία μας υποχρέωση, υποχρέωση προς το Είναι μας και σ’ αυτόν που μας έστειλε εδώ, να δημιουργήσουμε συνθήκες για την γέννηση Του.

Ας μην αφήσουμε κι αυτή την ευκαιρία να φύγει ανεκμετάλλευτη. Ας αναρωτηθούμε, ας ψάξουμε, ας ρωτήσουμε την συνείδησή μας, αν την ακούμε ακόμη, να μας βοηθήσουν σ’ αυτό.

Στόχος ζωής που έπρεπε να μας θυμίζουν τα Χριστούγεννα, κι όχι να φροντίζουμε τα εξωτερικά μας, ξεχνώντας τις ρίζες μας.

Όλες οι αναζητήσεις ξεκινούν με ένα «γιατί;». Ας είναι φέτος το γιατί αυτό μεγάλο για να μας ταρακουνήσει και να μας αναγκάσει να ψαχτούμε.

Η ζωή, σχολείο ή πλάνη;

Η ζωή, Σχολείο ή Πλάνη (maya);

Λέμε ότι «η ζωή» είναι ένα Σχολείο.

Τότε, ο «Δάσκαλος» θέλει να βγάλει καλούς μαθητές. Και όλη αυτή η σκέψη μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα της ζωής μας είναι επιλογή του Δασκάλου μας για να αποκτήσουμε Γνώση, κατανόηση, συνείδηση, να γίνουμε Άνθρωποι και χρήσιμοι στην ζωή.

Αν λοιπόν ο μαθητής, ο καθένας μας, είναι επιμελής και αντιμετωπίζει το κάθε συμβάν της ζωής ως μάθημα, ως ευκαιρία μάθησης, τότε, δεν έχει λόγους να φοβάται τις συνθήκες του Σχολείου. Στην αντίθετη περίπτωση, ο μη επιμελής μαθητής των συμβάντων της ζωής, φοβάται το Σχολείο, φοβάται την ζωή, φοβάται τον Δάσκαλο.

Όμως λέμε ότι η ζωή είναι μία πλάνη (maya). Πλάνη γιατί;

Αν είναι πλάνη η ζωή, τότε και το Σχολείο είναι πλάνη και ο Δάσκαλος είναι μία πλάνη και εμείς ως άνθρωποι είμαστε μία πλάνη ή πιο ορθά και οι άνθρωποι είμαστε σε πλάνη.

Πού βρίσκεται το κλειδί της αλήθειας;

Το κλειδί βρίσκεται στον στόχο της ζωής μας, διότι αν ο στόχος μας βρίσκεται σε όσα μπορούμε να μετρήσουμε και όχι σε όσα εκτιμούμε, τότε «ναι» ζούμε μία πλάνη.  Μία πλάνη η οποία μας οδηγεί να αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα της ζωής με ανταγωνισμό, με αντιζηλία, να βλέπουμε τον εαυτό μας ως το κέντρο του σύμπαντος και η αυτοαγάπη να γίνεται τεράστια και αφήνουμε τον νου μας να μας οδηγεί στην ζωή, συνήθως σε λανθασμένες επιλογές, σε καταστάσεις ψυχολογικές που όλο και δυσκολεύουν. Πάντα όμως υπάρχει η δικαιολογία, ότι «φταίει κάποιος άλλος».

Αν οδηγήσουμε την ζωή μας στον δρόμο της αγάπης, της ομορφιάς, της συγχώρεσης, της ανθρωπιάς κι αν έχουμε την αίσθηση της «ευθύνης» του εαυτού μας, τότε η ζωή αρχίζει να αλλάζει.

Και αλλάζει γιατί τότε παύουμε να είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, και μπορούμε να ανακτήσουμε την αίσθηση της πραγματικότητας μας και φυσικά της ελευθερίας μας. Παύουμε να «μετράμε» τα αποκτήματά μας και εκτιμούμε αυτά που η καρδιά μας ωθεί να κάνουμε.

Τελικά, μέσα σ’ αυτή την ζωή, ποια είναι η σχέση μας με το Θεϊκό σχήμα και ποια η θέση των δικών μας ανθρώπων και πραγμάτων; Σκεφτόμαστε υλικά ή ενεργειακά, πνευματικά;

Ακολουθούμε την πλάνη (maya) ή ακολουθούμε την ζωή ως Σχολείο όπου με την βοήθεια του Δασκάλου, μας δίνεται η ευκαιρία να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, την Αλήθεια, να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε τα λάθη μας, να αποκτήσουμε τις ναρκωμένες μας ικανότητες και να «ανέβουμε» στον δρόμο των αξιών της καρδιάς, που είναι και ο πραγματικός πνευματικός δρόμος; Εδώ είναι και το κλειδί προς την ελευθερία.

Η ζωή ως Σχολείο, με τους Δασκάλους της, μας δίνει βοήθεια προσανατολισμού προς την ελευθερία, χωρίς να είναι πράξη ελέγχου. Μας μαθαίνει να ζούμε σε μια Συμπαντική κοινωνία αρμονικά και δεν είναι συλλογή αντικειμένων.

Το μέλλον της ζωής μας στον πλανήτη Γη εξαρτάται από την ικανότητά μας, την διάθεσή μας να αναλαμβάνουμε δράση. Οι «Δάσκαλοι» μας βοηθάνε σ’ αυτό. Η Μητέρα Φύση μας δίνει άπειρες ευκαιρίες να διδαχθούμε, και τελικά η Σοφία έρχεται σε μας με φυσικό τρόπο κι όχι με την καταπίεση του διανοητικού μας κέντρου.

Όσο συντονιζόμαστε με τις χορδές της της συμπαντικής συνείδησης, τόσο θα αυξάνει η κατανόησή μας για την Αλήθεια, για την πραγματικότητά μας. Θα ανακτήσουμε την αίσθησή μας για το ιερό, μόνο αν εκτιμήσουμε το Σύμπαν πέρα από τον εαυτό μας. Το Σύμπαν απ’ όπου προήλθε η ύπαρξη των πάντων.

Ας προσπαθήσουμε, με την βοήθεια του Σχολείου της ζωής και των Δασκάλων να φέρουμε τους κραδασμούς των χορδών της καρδιάς μας να συντονιστούν με τους ήχους της Θεϊκής Αγάπης. Τότε δημιουργείται ελκτική δύναμη που μας βοηθά και μας οδηγεί να βελτιωνόμαστε και να πλησιάζουμε προς την ελευθερία αποδιώχνοντας το πέπλο της πλάνης (maya) της ζωής.

Σχολείο και Δάσκαλοι είναι ΕΔΩ. Ας μην περνάμε απ’ έξω. Ας πάρουμε το κλειδί της ελευθερίας μας κι ας ανοίξουμε μ’ αυτό την πόρτα του Σχολείου της Ζωής που βρίσκεται στην ΚΑΡΔΙΑ μας.

Δημήτρης Φιλιππίδης

Αστέρι Σολωμόντα

Αστέρι Σολομώντα

 

Το αστέρι του Σολομώντα, από το 1990 έως το 2013 σχηματίστηκε 13 φορές  στον ουράνιο θόλο του ηλιακού μας συστήματος, με πρώτη φορά τη χρονιά (1990). Επαναλήφθηκε ο σχηματισμός του αστεριού 13 φορές έως το 2013.

Να θυμηθούμε τα επίπεδα του Δέντρου της Ζωής +τα ΑΙΝ =13, τα 13 επίπεδα της πυραμίδας στην σφραγίδα των ΗΠΑ που απεικονίζεται και στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου, 13 φεγγάρια κάθε έτος, κλπ.

Έκλεισαν λοιπόν τα 13 βήματα, αλλά ο Παντεπόπτης οφθαλμός περιμένει την αποκομιδή των αποτελεσμάτων του έργου της φυλής. Και το έργο συνεχίζεται έως το κλείσιμο του όλου σχεδίου του Θεϊκού έργου. Το σχέδιο περιλαμβάνει και γεγονότα παγκοσμίου ενδιαφέροντος, αλλά όλα γίνονται ατομικού ενδιαφέροντος, αν σκεφθούμε και την Θεία Δικαιοσύνη, καθώς και τον Νόμο του Κάρμα – Ντάρμα. Διότι η σφραγίδα του Σολομώντα έχει άμεση σχέση με την ανοδική και καθοδική ενέργεια καθώς και τον Θύμο αδένα.

Η ακρίβεια σχηματισμού του αστεριού- σφραγίδας του Σολομώντα πραγματοποιήθηκε ακριβώς στις 4.44 μ.μ. (ώρα Ελλάδος) της 29^ης Ιουλίου 2013, με τους πλανήτες των κύριων κορυφών των τριγώνων Κρόνου και Σελήνης να είναι ακριβώς στις 5,12⁰ του Σκορπιού και Ταύρου αντίστοιχα.

Η κορυφή του ανοδικού τριγώνου, παρατηρώντας το από την Ελλάδα, βρίσκεται κοντά στο μεσουράνημα. Βρίσκεται όμως ακριβώς στο Μεσουράνημα, αν το βλέπαμε από την περιοχή της επίγειας Ιερουσαλήμ.

Ο ήλιος, κυβερνήτης του Λέοντος, (χρυσή εποχή), είναι «παρατηρητής» των εξελίξεων, σε σχέση τετραγώνου με τις κορυφές (Κρόνο και Σελήνη) των δύο τριγώνων, ανοδικού – καθοδικού, από τον 8^ο οίκο, (θάνατος, κληρονομιά, θάνατος παλιού και γέννηση καινούριου, επικίνδυνα οικονομικά, κλπ). Ο Ήλιος είναι σε σύγκρουση (τετράγωνο) με την Σελήνη διότι η προσωπικότητα της πρέπει να εξαλειφτεί. Ταυτόχρονα όμως δίνει και την ευκαιρία μέσω των δυσμενών συνθηκών να έχουμε θετικότερη αντιμετώπιση της ζωής. Όσο για την σχέση του με τον Κρόνο, μας δείχνει την ανάγκη αυτοκυριαρχίας μας, την ανάγκη εξάλειψης του Εγώ. Άλλωστε τώρα ο Κρόνος, «καθισμένος» σχεδόν στο μεσουράνημα του ουράνιου θόλου μας, μας δηλώνει επιβλητικά, ότι θα είναι Δίκαιος και Αυστηρός.

Ο σχηματισμός συνεχίζεται με τον Ωροσκόπο στον Τοξότη, που είναι η πάλη των δύο τριγώνων, -ανθρώπινης και Θεϊκής φύσης-. Μετά, η Σελήνη απομακρύνεται από την κορυφή του κάτω τριγώνου και αυτό παύει να υπάρχει, παραμορφώνεται, χάνεται. Η Σελήνη είναι σε έξαρση (πολλή δυνατή) στον Ταύρο. Μας δηλώνει ότι παίζει «όλα της τα χαρτιά».

Στο ανοδικό τρίγωνο, ο Κρόνος στην κορυφή, έχει συνεργάτες τον Δία που είναι κυρίαρχος πλανήτης του ωροσκόπου και του χάρτη, διότι είναι σε έξαρση στον Καρκίνο και κυβερνήτης του Ωροσκόπου (Τοξότη), και τον Ποσειδώνα κυβερνήτη στους Ιχθείς. Έχει ισχυρή συμπαράσταση στο έργο του ο Κρόνος και όποιος θα βρίσκεται μέσα στα «όρια» αυτού του τριγώνου θα έχει μεγάλη βοήθεια.

Το ανοδικό τρίγωνο είναι ισχυρό, σε αντίθεση με το καθοδικό που έχει μία ισχυρή κορυφή, (Σελήνη), αλλά η βάση του – η Αφροδίτη είναι σε πτώση στην Παρθένο και ο Πλούτωνας ουδέτερος στον Αιγόκερω και μάλιστα έχει σε αντίθεση, σε κόντρα του, τον πανίσχυρο Δία και τον Άρη.

Ο Βόρειος Δεσμός μας δείχνει ότι το άτομο (η ανθρωπότητα) μαθαίνει πώς να δέχεται επαναστατικές αλλαγές στον εαυτό του και στις συνθήκες της ζωής του. Ξοδεύει όμως περισσότερο χρόνο, προσπάθεια και ενέργεια σε κάθε φάση που παρουσιάζεται, απ’ ότι πρέπει. Με ότι του παρουσιάζεται γίνεται δύστροπος, κι επίμονος. Χρειάζεται να γίνει πιο πρακτικός, πιο επαναστάτης και χρήστης της απλής λογικής.

Η ψυχή προσπαθεί να απαλλαγεί από το παρελθόν της. Το άτομο μπορεί να χάσει όλα όσα του είναι προσφιλή και κοντινά. Απαιτείται ο εσωτερικός θάνατος.

Ο άνθρωπος σ’ αυτή την περίοδο θα νοιώσει την ανάγκη να βασιστεί σε κάποιον, σε κάτι, δυνατό. Πρέπει να μάθει την αξία της φιλίας, της συνεργασίας. Για να έλθει όμως η πρόοδος πρέπει να αντιπαρέλθει το Εγώ του που είναι το αυτοκαταστροφικό μηχάνημα.

Απαιτείται έλεγχος των παθών. Το κάρμα του είναι να μάθει την ουδετερότητα, αλλά και την υπευθυνότητα, να γίνει υπηρέτης της ανθρωπότητας.

Ώρα της πάλης, μεταξύ Πνεύματος και ζωώδους κτήνους, μεταξύ Θεού και Διαβόλου. Το ανώτερο τρίγωνο αντιπροσωπεύει τον Πατέρα, Υιό, Άγιο Πνεύμα).

Το κατώτερο αντιπροσωπεύει τους τρεις προδότες, δαιμόνιο Επιθυμίας, του Νου και της κακής Θέλησης.

Το ανώτερο, έχοντας στην κορυφή του τον Κρόνο, τον αυστηρό Δάσκαλο, αλλά και πλανήτη της αυστηρής Δικαιοσύνης και ταυτόχρονα προστάτη της ανθρώπινης ζωής, μας δείχνει ότι για να πετύχουμε απαιτείται επιμονή μέσα από δυσκολίες.

Ταυτόχρονα, η βοήθεια από την γωνία του υιού μέσω του Δία μας ζητά, καλοσύνη, γενναιοδωρία, ανάπτυξη διαίσθησης. Ο Άρης δίπλα του είναι εντελώς εξασθενημένος (σε πτώση στον Καρκίνο, σε εξορία στον 7^ο) οπότε τα εμπόδια, οι δυσκολίες, θα είναι ευκολότερο να ξεπεραστούν.

Στην άλλη γωνία του ανοδικού τριγώνου (Αγ. Πνεύμα) ο Ποσειδών, κυβερνήτης στους Ιχθείς, θα δίνει έμπνευση, διαίσθηση και ψυχικές ιδιότητες σε όποιον δουλεύει σ’ αυτό το τρίγωνο.

Αντίθετα, το κατώτερο τρίγωνο, με την Σελήνη στην κορυφή του, προτρέπει να δουλεύουμε με ευκολία, μας κάνει ευσυγκίνητους, ευμετάβλητους και αφηνόμαστε να μας επιβάλλονται.

Οι δύο συνεργάτες της στις άλλες δύο γωνίες, Αφροδίτη και Πλούτωνας, βοηθούν μάλλον προς το αρνητικό (Αφροδίτη σε πτώση) παρασύροντας καθοδικά παρά θετικά.

Το μήνυμα εδόθη. Στον καθένα μας αφήνεται η επιλογή και ο τρόπος εργασίας.

Σε ότι αφορά την επίγεια -τα γεγονότα παγκοσμίως-, και ουράνια Ιερουσαλήμ, αρκεί να παρατηρήσουμε ότι πέρα από την κορυφή του αστεριού που σχηματίζεται πάνω από την Ιερουσαλήμ στο μεσουράνημα, να προσέξουμε ότι βλέποντας την πυραμίδα του δολαρίου και σχηματίζοντας το αστέρι του Σολομώντα έχουμε την λέξη ΜΟΝΑΣ. Λέτε να οδηγηθούν όλα στην Μονάδα, με συγκεκριμένους πρωταγωνιστές;;

Επίσης διαβάζοντας την Αγ. Γραφή, στον Ιεζεκιήλ κεφ 37 και 38, Αποκάλυψη κεφ. 21/1+ και αλλού, μας αποκαλύπτονται οι εξελίξεις, 

# μεσουράνημα, το υψηλότερο σημείο του ουράνιου θόλου την κάθε στιγμή.

*τετράγωνο –γωνία μεταξύ δύο πλανητών 90^ο. Δείχνει κόντρα, αντιπαλότητα.

** κυβερνήτης, όταν ο πλανήτης είναι στον χώρο του,-ζώδιο ή οίκο-.

***πτώση, όταν ο πλανήτης είναι σε μη βολικό, ξένο χώρο ή οίκο.

Β.Δ. και Ν.Δ. σημεία τομής επιπέδου Ισημερινού Γης και αντίστοιχου Σελήνης.

Πυθαγόρας, Χρυσά Έπη

Του Πυθαγόρα τα Χρυσά Έπη καθώς καλούνται περιέχουν πλείστα όσα στοιχεία γύρω απ’ την τελειοτάτη θεωρία των Πυθαγορείων και ερμηνεύουν κι’ αναλύουν τη φιλοσοφία τους
               Μετάφραση

.

ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ 

Πρώτα σύμφωνα με όσα είναι καθιερωμένα

τους θεούς τους αθάνατους σέβου και τον όρκον τίμα

και τους γενναίους ήρωες έπειτα και τους χθόνιους

θεούς με πράξεις δίκαιες. Τίμα και τους γονείς σου

και τους στενούς σου συγγενείς κι’ απ’ τους άλλους φίλο

κάμε όποιον είναι άριστος στην αρετή. Προτιμά

λόγια γλυκά κι’ ωφέλιμα έργα για αυτούς και μήτε

φίλον σου οχτρό να κάνεις, όσο μπορείς, για πταίσμα μικρό.

Γιατί συγκατοικεί η δύναμη κι’ η ανάγκη.

Γνώριζε αυτά και φρόντιζε κύριος να είσαι κι’ άλλων.

Της κοιλίας και του ύπνου της οργής και της λαγνείας.

Και ποτέ σου αισχρά μην πράξεις μ’ άλλον ή και μόνος σου

και προ πάντων πρώτα απ’ όλα ντράπου τον εαυτό σου.

Κι έπειτα ν’ ασκείς με λόγια κι’ έργα τη δικαιοσύνη

και τίποτα απερίσκεφτα να μη λες ή και να πράττεις.

Μη σου διαφεύγει ότι είναι γραφτό σ’ όλους τους ανθρώπους

να πεθάνουν κι’ ότι άλλοτε χρήματα συχνά σωρεύουν

κι’ άλλοτε τα χάνουν. Όσα κακά βρίσκουν τους ανθρώπους

από τη μαύρη τύχη τους, όσο μερτικό σου πέφτει

υπόφερέ τα αγόγγυστα. Κι’ έχε στο νου σου η μοίρα

δεν χορηγεί στους αγαθούς μέρος πολύ από δαύτα.

Λόγια πολλά οι άνθρωποι καλά ή κακά εκστομίζουν

να μην τα παραδέχεσαι με θαυμασμόν, μα κι’ ούτε

να τ’ απορρίπτεις. Και ν’ ακούς με πραότητα· αν κάποιο

ψέμα λεχθεί κι ό,τι σου ειπώ σε κάθε ευκαιρία να το τελείς.

Κανείς ποτέ να μη σε παραπείθει

ή με λόγο ή και μ’ έργο να ειπείς κάτι ή και να πράξεις,

πού ’ναι για σένα ανώφελο. Σκέψου το πριν κάνεις κάτι

για να μην είναι ανόητη κάθε σου πράξη.

Είναι ίδιον δειλού ανθρώπου να λέγει ή και να πράττει ανόητα.

Να εκτελείς όσα δε θα σε λυπήσουν αργότερα.

Και τίποτα, που αγνοείς μην κάνεις.

Μάθαινε όσα πρέπει, έτσι πιό τερπνόν βίον θα ζήσεις.

Μην αμελείς του σώματος την υγειά. Τρώγε και πίνε με μέτρο. Και γυμναστική κάνε με μέτρο επίσης.

Μέτρον εννοώ εκείνο, που δε θα σε λυπήσει.

Συνήθιζε στο καθαρό και λιτό διαιτολόγιο και πρόσεχε να μην τελείς ό,τι επισύρει φθόνον.

Μη δαπανάς πολλά άσκοπα, σαν έργων καλών άμοιρος

μήτε να τσιγκουνεύεσαι. Το μέτρο είναι για όλα

άριστο. Πράττε εκείνα, που ποτέ δε θα σε βλάψουν,

και σκέψου πριν κάθε έργο σου. Κι’ ύπνο γλυκό στα μάτια

να μην δεχτείς πριν τρεις φορές εξετάσεις της ημέρας

τα έργα: «Πού αμάρτησα; Τι έπρεπε να πράξω και δεν τό ’πραξα;» Κάνοντας αρχή από το πρώτο φτάσε στο στερνό και μέμφου τον ίδιο τον εαυτό σου για τις κακές τις πράξεις σου

και για τις καλές σου ευφραίνου.

Αυτά κάμε, αυτά μελέτα, αυτά ν’ αγαπάς θα πρέπει.

Αυτά στης θείας αρετής την οδό θα σ’ οδηγήσουν.

Ναι, μ’ αυτόν που την «Τετρακτύν» φύτεψε στην ψυχή μας

την πηγή της αναιώνιας φύσης άρχιζε τα έργα

παρακαλώντας τους θεούς να τα τελέσουν τούτα

αν κατέχεις θα γνωρίσεις των θεών των αθανάτων

και των θνητών τη σύσταση κι ώσπου καθένα φτάνει

και πόσον διατηρείται και θα μάθεις - όσον είναι

θεμιτόν - ότι είναι η φύση όμοια εν παντί, ώστε ελπίδα

να μην έχεις στ’ ανέλπιστ’ ούτε να σου διαφεύγει κάτι.

Θα γνωρίσεις κι’ άλλο ακόμη πως από τα σφάλματά τους

δεινοπαθούν οι δύστυχοι θνητοί, που κι’ αν κοντά τους τ’ αγαθά είναι ούτε τα βλέπουν, ούτε τ’ ακούν.

Ολίγοι βρίσκουν τον τρόπο απ’ τα κακά να γλιτώσουν.

Τέτοια μοίρα τους βλάφτει το νου κι’ άλλοτ’ εδώ κι άλλοτ’ εκεί

κυλιούνται, σα κύλινδροι με άπειρες δεινοπάθειες.

Γιατί η ολέθρια Έριδα είναι η συνοδός τους και δίχως να το ξέρουν τους βλάφτει και δεν πρέπει εμείς να την ερεθίζουμε.

Δία παρέτα, όλους μπορείς να λυτρώσεις απ’ το πλήθος

Των κακών, αν σ’ όλους δείξεις ποια ψυχή έχουν.

Θνητέ, θάρρει γιατί οι θνητοί καταγωγήν έχουν θεϊκιά, σε δαύτους η άγια φύση καθετί δείχνει φανερώνοντάς το.

Αν αυτό στ’ αποκαλύψει θα γινείς των εντολών μου κάτοχος

Και θα γιατρέψεις και θα σώσεις την ψυχή σου απ’ τα κακά.

Μην τρως τροφές, που είπαμε και πράττε εκείνα, που στην απελευθέρωση και στην κάθαρση συντείνουν της ψυχής και το καθετί σκέψου το με ηνίοχο, την άριστη εξ ύψους γνώμη. Και στη γη άμα το κορμί σου αφήσεις και στο λεύτερο φτάσεις αιθέρα θα είσαι όχι θνητός, αλλά θεός άφθαρτος κι αιώνιος.

Εκλείψεις καλοκαιριού 2018

Εκλείψεις καλοκαιριού

Έκλειψη ηλίου στις 13 Ιουλίου, έκλειψη σελήνης με διάρκεια περίπου 2 ωρών στις 27 Ιουλίου και έκλειψη ηλίου στις 11 Αυγούστου ακριβώς στις 12 το μεσημέρι για τα Χανιά.

Μένοντας στην τελευταία και εντυπωσιακή έκλειψη της σελήνης, που κοκκίνισε, σκοτείνιασε και με τον Άρη συνοδό δίπλα της φάνταζε ακόμη πιο θεαματική.

Μας έφερε όμως γεγονότα. Φωτιές και θανάτους στην Αθήνα, πλημύρες στην Ινδία και Ιαπωνία, σεισμό στην Ινδονησία, χαλάζι σαν καρύδι στο Μεξικό. Όλα τα γεγονότα συνοδεύονταν από θανάτους. Επίσης θερμοκρασίες μεγάλες ακόμη και στην Σουηδία που εναλλάσσονται με καταρρακτώδεις βροχές και χαλάζι.

Αστρολογικά, την στιγμή της έκλειψης ο Β. δεσμός ήταν στον Λέοντα και στον 5^ο οίκο που μας προειδοποιεί ότι οι άνθρωποι ωθούνται να μένουν μόνοι, χωρίς ώμο να ακουμπήσουν για να μάθουμε να στηριζόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό. Η ανέμελη συμπεριφορά τέλος. Τα άχρηστα σχέδια για την ζωή δεν οδηγούν πουθενά. Η ανεμελιά της προηγούμενης ζωής καθώς και των προηγούμενων ζωών δεν βοηθά πλέον, ενώ αντίθετα μεγαλώνει τα προβλήματα.

Οι περισσότεροι ξοδεύουμε τον καιρό μας ονειροπολώντας, ταξιδεύοντας στις θολές φαντασιώσεις μας. Χρειαζόμαστε ένα δυνατό «ταρακούνημα» για να ξυπνήσουμε. Βυθισμένοι στις πολλές σκέψεις μας γινόμαστε έρμαια στην παραζάλη μας. Το ταρακούνημα έρχεται για να ξυπνήσουμε και να πάρουμε στα χέρια μας την μοίρα μας. Πρέπει να μάθουμε την έννοια της αυτοπειθαρχίας και το να καθοδηγούμε τον εαυτό μας. Όταν αποφασίσουμε και το κάνουμε η βοήθεια «άνωθεν» έρχεται.

Μηνύματα ήταν όλα αυτά, όσα συνέβησαν πάνω στον πλανήτη τις ημέρες αυτές. Ήταν σκηνές από το «έργο» που θα ακολουθήσει και προειδοποιεί όποιον θέλει να ακούσει.

Η έκλειψη της 11^ης Αυγούστου 2018 στο μεσουράνημα, καταμεσήμερο, θα έχει αντίκτυπο στην κοινωνία, στην κυβέρνηση, στην επικοινωνία και στις μεταφορές.

Τα μαθήματα για δημιουργία θεμελίων μέσα μας, μέσα από μοναξιά, απώλειες συνεχίζονται. Πολλοί ίσως νοιώσουν διάθεση φυγής από το περιβάλλον τους, αλλά πρέπει να υπερισχύει η αγάπη προς την οικογένεια. Όχι στην απαισιοδοξία, διότι τότε όλα γιγαντώνονται. Έχουμε την ευκαιρία να διδαχθούμε πολλά από τα γεγονότα αυτής της έκλειψης, όποιος φυσικά θέλει, όποιος αναζητά, όποιος προβληματίζεται για την ίδια την ζωή σε βάθος.

Η Φύση διδάσκει. Προσπαθεί να μας προειδοποιήσει, να μας βοηθήσει για να την βοηθήσουμε. Κι εκείνη έχει προβλήματα από εμάς τους ανθρώπους. Ανάγκη να συνεργαστούμε με την Φύση, διότι διαφορετικά θα αντιδράσει ακόμη πιο έντονα και τότε θα είναι πλέον αργά. Δεν θα υπάρχει χρόνος για προβληματισμό, μελέτη, μάθηση, αλλαγής μέσα μας τρόπου ζωής, αξιών, πιστεύω.

Ακόμη μπορούμε, είμαστε στις προειδοποιήσεις.

Δ.Φ.

Ο πύργος της Βαβέλ σήμερα

Ο πύργος της Βαβέλ, σήμερα

Μπορεί ο νους μας να πηγαίνει στις πολυάριθμες γλώσσες που ομιλούνται σήμερα στον πλανήτη Γη, αλλά εκεί είναι το πρόβλημα της αδυναμίας επικοινωνίας σήμερα μεταξύ των ανθρώπων;

Άλλωστε υπάρχουν 2-3 γλώσσες που χρησιμοποιούνται από δισεκατομμύρια ανθρώπων, κι όμως η Βαβέλ παραμένει. Παραμένει διότι οι άνθρωποι μπορεί να μιλάνε την ίδια γλώσσα αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν το ένας τον άλλον. Τους βλέπουμε να μιλάνε αλλά τελικά μονολογούν, ακούγοντας ο καθένας τα δικά του. Δεν ξέρουμε να ακούμε.

Ένα άλλο πρόβλημα που υπάρχει και δημιουργείται η σημερινή Βαβέλ είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Δεν ξέρουμε να λειτουργούμε ισορροπημένα, διότι δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Υπάρχουν τρεις βασικές κατηγορίες ανθρώπων, σύμφωνα με τον τρόπο λειτουργίας τους:

Νο 1.Ο άνθρωπος που λειτουργεί κυρίως με το κινητικό και ενστικτώδες κέντρο. Αυτός κινείται από ευχαρίστηση και από πόνο, και ψάχνει την ικανοποίησή του. Ψάχνει την δικιά του ικανοποίηση για να αισθάνεται καλά, μιλά την γλώσσα της ευχαρίστησης.

Νο 2.Αυτός έχει το κέντρο βαρύτητάς του στο συναισθηματικό κέντρο, κι ότι συμβαίνει στην ζωή του περνά από το συναισθηματικό κέντρο. Μιλά με την γλώσσα των συναισθημάτων που είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν του Νο 1.

Όταν προσπαθούν να συνεννοηθούν αυτοί οι δύο, φαινομενικά υπάρχει διάλογος αλλά στην πράξη υπάρχουν δύο μονόλογοι και δεν καταφέρνουν να συνεννοηθούν.

Νο 3.Έχει το κέντρο βαρύτητας στο διανοητικό κέντρο. Επεξεργάζεται τα πάντα με την σκέψη, υπολογίζει, εκλογικεύει και αν θελήσει να επικοινωνήσει με τους δύο παραπάνω δεν θα μπορέσει να συνεννοηθεί, γιατί ο ένας δουλεύει με το κεφάλι, ο άλλος με το συναίσθημα και ο άλλος με το κινητικό κέντρο.

Ο διανοητικός θέλει να έχει μια εξήγηση για όλα. Ο συναισθηματικός θέλει τα πάντα να συμβαίνουν σύμφωνα με αυτό που αισθάνεται και ο Νο 1 ζητά την ικανοποίηση του. Πώς να επικοινωνήσουν και να καταλάβουν ο ένας τον άλλον.

Νο 4. Υπάρχει και ο ισορροπημένος άνθρωπος, που έχει σε ισορροπία τα τρία κέντρα –κινητικό, συναισθηματικό, νοητικό- και είναι αυτός που μπορεί να καταλάβει τις τρεις προηγούμενες κατηγορίες και ταυτόχρονα μπορεί να κατανοήσει και τις τρεις ανώτερες που έχουν σχέση με το αστρικό, νοητικό, αιτιατό επίπεδο. Είναι η γέφυρα μεταξύ του πύργους της Βαβέλ και του ουρανού.

Πέρα από τα παραπάνω η ασυνεννοησία μεγαλώνει επειδή εκτός του ότι λειτουργούμε με άλλο κέντρο ο καθένας, εκτός του ότι δεν ξέρουμε να ακούμε, έχουμε και ένα «σαράκι» μέσα μας, στον ψυχολογικό μας κόσμο που μεγαλώνει τα προβλήματα και δεν αφήνει περιθώρια να λυθούν. Το όνομα του είναι μίσος.

Όσο υπάρχει μέσα μας θα έχουμε ατομικές και ομαδικές συγκρούσεις. Το μίσος έχει πολλές παραλλαγές κι ας μην βιαστούμε να δηλώσουμε ότι δεν το έχουμε εμείς.

Μπορεί να εκφραστεί με μια ματιά, με μια κίνηση, με μια ειρωνεία. Το μίσος παίρνει διάφορες μορφές. Μεταμφιέζεται σε υπερηφάνεια, σε φθόνο, σε ανυπομονησία, σε πολλά.

Όταν μέσα μας δεν έχουμε γαλήνη, πώς θα πετύχουμε γαλήνη και ειρήνη έξω μας;

Ο Δάσκαλος Ιησούς είπε: «είθε η ειρήνη να είναι μαζί σας».

Ο Δ. Lakhsmi έλεγε: «… όταν πολεμάμε το κακό, τότε αυτό μεγαλώνει».

Πώς μπορούμε λοιπόν να ξεπεράσουμε αυτές τις δυσκολίες;

Μα, με την 11^η Εντολή «Κάνε το φως σου να λάμψει».