Ο δρόμος προς την Ανάσταση

Ο δρόμος προς την Ανάσταση

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια, μας λέει ο Ιησούς Χριστός. Και ήρθε να μας δείξει στην πράξη αυτόν τον δρόμο.

Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Γολγοθά. Η Ανάσταση είναι ο στόχος κι ο Γολγοθάς η διαδρομή, η διαδικασία.

Εμείς όμως που βρισκόμαστε; Ποιος είναι ο στόχος και ο σκοπός μας; Έχουμε σαν στόχο και απώτερο σκοπό την Ανάσταση ή βλέπουμε μόνο τον Γολγοθά μας και μένουμε προσκολλημένοι στην διαδικασία της διαδρομής; Τα εμπόδια τις περισσότερες φορές γίνονται ο σκοπός και ο στόχος της ζωής μας και ξεχνάμε το Φως στο βάθος της διαδρομής μας. Ξεχνάμε το τι μας περιμένει στο τέρμα του δρόμου και επαναπαυόμαστε στην προσκόλληση των «εμποδίων» που συναντάμε στον δρόμο μας.

Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές μένουμε κολλημένοι στην «λακκούβα» που συναντήσαμε, κοκορευόμαστε για το πώς την υπερπηδήσαμε, πώς την υπερνικήσαμε και θεωρούμε ότι κάναμε κάτι.

Ξεχάσαμε, όπως η καθημερινότητά μας δείχνει, τον αληθινό στόχο μας που είναι ο πνευματικός δρόμος. Χάσαμε το δρόμο και αρχίσαμε να δημιουργούμε νέους στόχους, νέες πραγματικότητες. Βλέπουμε πλέον μόνο τις γύρω λακκούβες κι όχι το δρόμο. Δημιουργήσαμε ένα νέο κόσμο, μια νέα «πραγματικότητα», η οποία στέκει πολλή μακριά από την αλήθεια.

Αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται και τις ημέρες αυτές. Ενώ ακολουθούμε και συμμετέχουμε στον Γολγοθά του Ιησού, δεν συμμετέχουμε στην Ανάσταση. Συμμετέχουμε στα Πάθη και στον θάνατο αλλά μένουμε εκεί και χάνουμε την Ανάσταση, που είναι και ο στόχος, «η νίκη του Θείου στην ύλη».

Αν αναλογισθούμε την συμμετοχή μας στα «δρώμενα» της Μ. Εβδομάδας, θα διαπιστώσουμε μια προσήλωση πέντε ημερών στο Γολγοθά, στα Θεία Πάθη και μόνο 15 λεπτά στην Ανάσταση.

Φθάσαμε, αναφέρομαι στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας, να έχουμε ταυτίσει την Ανάσταση με την λήψη του Αγίου Φωτός, το φιλί της Αγάπης, (διαδικασία 15΄), και μετά; Μετά πανηγύρι, μαγειρίτσα, αυγά κόκκινα, αρνί, φαγητό, γλέντι. Ότι δηλαδή θέλει το σώμα, το υλικό κομμάτι μας. Μένουμε στις λακκούβες και χάνουμε το Υπέρτατο. Εκτελούμε τα θέλω του Εγώ, του σώματος κι όχι του πνεύματος.

Φτάσαμε στο σημείο αυτό διότι βλέπουμε το στόχο μας κατεβαίνοντας πολύ χαμηλά, στη λάσπη του δρόμου, πολύ χαμηλά, στο επίπεδο του δρόμου. Απ’ εκεί δεν μπορούμε να δούμε μακριά. Δεν μπορούμε να δούμε όλο το δρόμο κι έτσι ξεχνάμε το τέρμα του, την Ανάσταση.

Μένουμε στα Πάθη και μάλιστα τόσο τοπικά, τόσο περιορισμένα, που δημιουργούμε ένα καινούριο κόσμο, που τον κάνουμε την νέα μας πραγματικότητα, την νέα αλήθεια μας και σ’ αυτόν αναζητάμε την ολοκληρωμένη μας πορεία. Τα Πάθη έχουν ένα σκοπό, να βοηθήσουν τον μυημένο να φτάσει στην Ανάσταση.

Ποιος θα μας ξεκολλήσει; Ποιος θα μας βγάλει από εκεί; Ποιος θα μας σηκώσει ψηλά για να δούμε όλο το δρόμο, όλη την αλήθεια και να αναπροσδιορίσουμε την πορεία μας;

Σίγουρα φράσεις όπως «Πατέρα μου γενηθήτω το θέλημά σου» μας δίνουν προβληματισμό, μας δίνουν ευκαιρίες για βαθιά σκέψη. Μας δίνουν ευκαιρίες να σηκωθούμε μόνοι μας.

Μπορεί να μας δώσει το ξεκόλλημα μια βαθιά μελέτη της διαδικασίας των ημερών. Μια μελέτη της πορείας του Ιησού στα Πάθη, στο Γολγοθά αλλά και στην Ανάσταση. Διότι, ναι μεν η Ανάσταση έρχεται μέσα από τα πάθη και το Γολγοθά, αλλά η Ανάσταση σαν αναγέννηση, σαν νίκη του Θείου επί της ύλης, σαν επίτευξη του σκοπού της ζωής, είναι που έχει την αξία.

Και όπως στον εργαζόμενο ο μισθός δεν δίδεται χαριστικά αλλά σαν ανταπόδοση, έτσι και για την Ανάσταση χρειάζεται η διαδρομή, η διαδικασία, το ξεπέρασμα των παθών, για να έρθει σαν ανταπόδοση η Ανάσταση.

Χρειάζεται λοιπόν να επαναπροσδιορίσουμε τον δικό μας στόχο και φυσικά την δική μας πορεία στη ζωή και τον λόγο ύπαρξής μας. Η ευκαιρία είναι μπροστά μας και μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε.

Πού πάμε;; Μακεδονικό

Πού πάμε;

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Μια και ο κόμπος έσπασε το χτένι, σε ότι αφορά την Μακεδονία, την Θράκη, το Αιγαίο, ας θυμηθούμε τι έγραφα σε τοπική εφημερίδα το 2004 και το 2005.

Θυμήθηκα τον συμπαθέστατο και ταλαντούχο Αυλωνίτη και την χαρακτηριστική φράση του «που πάμε ρε;». Αναρωτήθηκα λοιπόν κι εγώ έτσι όπως και ο Αυλωνίτης. Πού πάμε με τέτοιες εξελίξεις;

Έγραφα τότε (2004 -2005) - ότι ίσως έλθει στιγμή, με αφορμή όσα γινόταν, μήπως έλθει στιγμή που θα απαιτείται διαβατήριο για να πάω στην πατρίδα μου την Κομοτηνή. Να που σήμερα ο φόβος μου έρχεται όλο και πιο κοντά.

Δεν μιλώ και δεν μιλούσα ως υπερπατριώτης ή εθνικιστής, ή με ότι άλλο προσωνύμιο τους χαρακτηρίζουν σήμερα. Μιλούσα και μιλώ ως ο οικογενειάρχης που έχει υποχρέωση να προστατέψει την οικογένειά του. Και αφού συνεχίζω να μένω σ’ αυτή την χώρα, έχω υποχρέωση να υπερασπίζομαι την οικογένειά μου, τον διπλανό μου και την «αυλή μου».

Έγραφα λοιπόν:

6/11/2004 «Πού πάμε ρε». Οι ΗΠΑ δεν πρόλαβαν να μετρήσουν τις ψήφους των εκλογών τους και ο Μπους, νοιώθοντας πιο δυνατός έκανε την πρώτη κίνηση. Χώθηκε στα Βαλκάνια και αναγνώρισε τα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία.

Την προηγούμενη ακριβώς ημέρα η Γερμανία δήλωνε ότι δεν θα αναγνωριστούν μ’ αυτό το όνομα! Πόλεμος συμφερόντων ή σημεία αναμενόμενων εξελίξεων;

Και οι παραβιάσεις της Τουρκίας, η επίδειξη ισχύος έχει να κάνει μ’ αυτές τις πιθανές εξελίξεις; Λέτε να έχουμε κι άλλες και τα Σκόπια να ήταν μόνο τα προεόρτια;

Κι εμείς τι κάνουμε; Τον ύπνο του δικαίου; Ή μήπως αδιαφορούμε πιστεύοντας ότι η καλή μας τύχη θα μας βοηθήσει;

16/11/2004 «Τι θα φέρει το αύριο» Που είναι όμως η δική μας δράση; Που είναι η δική μας διεκδίκηση των δίκαιων αιτημάτων μας; Που ήμασταν άραγε όταν ο Τίτο ονόμαζε την περιοχή Σκοπίων Μακεδονία; Τότε θέλαμε φιλικές σχέσεις μαζί του; Ας προσέχαμε.

Πού ήμασταν και τι κάναμε όταν οι Σκοπιανοί «περνούσαν» σε ΗΠΑ και Αυστραλία, δεκαετίες τώρα το όνομα Μακεδονία, με κάθε τρόπο κι εμείς σφυρίζαμε αδιάφορα λες και είχαμε «καλά δεμένο τον γάϊδαρό μας»;

2/12/2004 «Παιχνίδια των καιρών» Μετά από λίγες ημέρες παίρνει δημοσιότητα ένα θέμα που υπήρχε από το 1999!! Σε ενημερωτικά φυλλάδια δυνάμεων καταδρομέων, αν διάβασα καλά, των ΗΠΑ, φαινόταν και γραφόταν ότι η δική μας Μακεδονία ανήκε στους Σκοπιανούς Μακεδόνες και βρίσκεται υπό κατοχή.

Κανείς όμως δεν νοιάστηκε, σ’ αυτή τη χώρα.

Κανείς δεν έθεσε το ερώτημα: αφού οι Σκοπιανοί είναι νόμιμοι απόγονοι των Μακεδόνων γιατί οι πρόγονοί τους γράφανε στα ελληνικά και δεν υπάρχει ούτε μία επιγραφή στην δική τους γλώσσα; Μήπως οι «μεγάλοι» νοιάζονται για την δημιουργία «ημέτερων» κρατών και δεν τους απασχολεί τίποτε άλλο; Τώρα μάλιστα που πήραν φόρα ποιος τους εμποδίζει να αλλάζουν ακόμη και σύνορα;

18/2/2005 «Αλλαγή συνόρων» Μεταξύ των άλλων λοιπών, ανέφερε η κα Ψαρούδα-Μπενάκη ότι κατά την διάρκεια της θητείας του νέου προέδρου «…θα σημειωθούν σημαντικές εξελίξεις. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί ενδεχομένως από νέες μορφές διακυβέρνησης».

Στις 10/6/2005 Τουρκία και μελλοντικές εξελίξεις

Ο γνωστός ως «εγκέφαλος της Νέας Τάξης», και συγγραφέας του βιβλίου «η σύγκρουση των πολιτισμών», καθηγητής του Χάρβαρντ, Σάμιουελ Χάντινγκτον, μιλώντας στην Κωνσταντινούπολη την Τρίτη 24 Μαΐου, μπροστά σε εκπροσώπους της οικονομικής και πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας της Τουρκίας, είπε ξεκάθαρα στο έκπληκτο ακροατήριο ότι «η Τουρκία δεν πρόκειται ποτέ να γίνει μέλος της Ε.Ε.»!! Ο Χάντινγκτον προέβλεψε ότι βλέπει μια τρίτη προοπτική για την Τουρκία, διαφορετική από του να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή να ηγηθεί του Ισλαμικού κόσμου, και ότι αυτή η τρίτη προοπτική είναι ο «εθνικισμός».

Στις 12/10/2005 ¨Ητανε μια φορά κι έναν καιρό…

Υπήρχε μια φορά κι έναν καιρό μια χώρα που την έλεγαν Μακεδονία. Ήταν ξακουστή στα πέρατα, και γι’ αυτό ζήλεψαν τη φήμη της και …της άλλαξαν τα φώτα.

«Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα…», λέει ένα εμβατήριο. Λέτε η επόμενη γενιά να το ξεχάσει. Λέτε η Μακεδονία να μετατραπεί σε 1-2 γενιές σ΄ ένα μύθος.

Ακούς εκεί τα Σκόπια να ονομάζονται Μακεδονία κι εμείς παρακλάδι της Μακεδονίας!!! Αυτό κι αν είναι επέμβαση αλλαγής πολιτισμού, ιστορίας, κουλτούρας, πατρίδας.

Το αποφάσισαν οι παντοκράτορες. Γνωρίζουν λέει από «συμφέροντα». Κι εμείς τι κάνουμε; Καθόμαστε σαν τα πουλερικά που έχουν ασιατική γρίπη; Διότι η κυβέρνησή μας αυτό φαίνεται να κάνει. Ότι δηλαδή και με το FIR Αθηνών.

Γιατί άραγε τα συμφέροντα θέλουν αλλοίωση της πολιτιστικής και πολιτισμικής κληρονομιάς μας; Μα για ένα και μόνο λόγο. Και είναι ο ίδιος με αυτόν που φέρει και άγει μετανάστες από όλες τις γύρω περιοχές στην χώρα μας. Πρέπει να αλλοιωθεί ο Έλληνας. Πρέπει σε 1-2 γενιές να μην έχει ούτε ιστορία, ούτε δική του πατρίδα, ούτε στον «ήλιο μοίρα».

Αν μας έρθουν και Τούρκοι οικονομικοί μετανάστες σε μερικά χρόνια, λέτε να γίνουμε μειονότητα στον τόπο μας; Λέτε να τους ζητάμε άδεια για να γιορτάσουμε την 25^η Μαρτίου; Δεν θα μου φανεί παράξενο και μάλλον αρχίζω να προετοιμάζομαι και για την υλοποίηση από μέρους των μεγάλων –αν είναι μεγάλοι για 2-3 χρόνια ακόμα- και γι’ αυτήν την πραγματοποίηση.

Όλα στο βωμό των συμφερόντων. Ιδανικά, αξίες, δόξα, αίμα που χύθηκε για τα ιδανικά αυτά, πηγαίνει στα σκουπίδια.

Παιχνίδια στην πλάτη μας χωρίς εμάς, παίζουν. Αλλά ας πιστεύουμε στο «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» διότι κάποια παιδιά της την αφήνουν στο έλεός της και μπορεί να ξυπνήσουμε και η καλή μας τύχη να μας έχει εγκαταλείψει κάποιο πρωί.

Μακεδονία λοιπόν, πάνω κάτω, νέα παλιά, σε πια απ’ όλες θα κατοικούμε αύριο; Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε, χίλια ή δύο χιλιάδες χρόνια, κάποιον Σλίμαν να κάνει ανασκαφές και να αποδείξει την ιστορική αλήθεια της Μακεδονίας; Μήπως αυτό πρέπει να περιμένουμε για να νοιώσουμε δικαιωμένοι; Και οι δικές μας προσπάθειες πού είναι; Στην διαμαρτυρία του καφενείου;

Λέτε να θέλω διαβατήριο από το νέο έτος για να πάω στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσα και για τον οποίο καμαρώνω;

Καλού κακού ας το έχω έτοιμο.»

Το μεγάλο ερώτημα είναι: «γιατί δεν έγινε και δεν γίνεται καμμία αναφορά, κανένας σχολιασμός από κανένα ΜΜΕ για τις δηλώσεις Ψαρούδα- Μπενάκη;. Μήπως τελικά από τότε, όλα είναι προεόρτια πλασαρίσματος κάτι νέου; Κι αν ναι, τότε, μήπως τα καινούρια είναι αυτά όλα που ανέφερε η κα Ψαρούδα-Μπενάκη στον τότε νέο Πρόεδρο τον κ. Παπούλια κι όλα τα ΜΜΕ τήρησαν «σιγήν ιχθύος»;

Μήπως όλα αυτά που συμβαίνουν, που ακούγονται ή δεν ακούγονται είναι μάρκετινγκ, για το πλασάρισμα μιας νέας κατάστασης για την οποία δεν «πρέπει να έχουμε άποψη», αλλά απλά πρέπει να την δεχθούμε με τις κατά το δυνατόν ελάχιστες αντιδράσεις;

Όλα προς προβληματισμό μας. 

Σημεία των καιρών

Σημεία των καιρών

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Όλοι πλέον έχουν επιβεβαιώσει την απώλεια κάθε ανθρώπινης ηθικής αξίας. Αν αναρωτηθούμε γιατί; Μα επειδή αναζητείται «άνθρωπος».

Τον έψαχνε ο Διογένης και δεν τον εύρισκε. Ο Διογένης που ήταν σοφός, συνειδητός και άνθρωπος. Και σήμερα ψάχνουμε να βρούμε στο μουσείο της μνήμης μας κάποιον που να πληρεί έστω και λίγο την κατοχή ηθικών αξιών.

Δεν ομαδοποιώ, δεν βάζω τα πάντα στο ίδιο σακί, αλλά κοιτάξτε γύρω σας με μάτια, καρδιά και συνείδηση ανοιχτή και προσπαθήστε να βρείτε το «άνω θρώσκω», τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα επειδή του έχει δοθεί νόηση και ελεύθερη βούληση. Τι από τα δύο όμως διατηρεί; Την ελεύθερη βούληση; Μα πώς είναι ελεύθερη όταν την μία στιγμή αποφασίζουμε κάτι και την επόμενη στιγμή αλλάζουμε ριζικά απόφαση. Την μία στιγμή αγαπάμε κάποιον/α και την επόμενη τον σκοτώνουμε επειδή κάτι σ’ αυτόν/ήν μας πείραξε. Δίνουμε τον λόγο μας και συνήθως τον κρατάμε μέχρι να τελειώσουμε την φράση.

Τώρα για την χρήση της νόησης καλύτερα να μην αναφερθώ διότι γύρω μας έχουμε γεμίσει με διεστραμμένες πράξεις, και άρα διεστραμμένα μυαλά.

Τι λένε άραγε οι κοινωνιολόγοι και οι ειδικοί πάνω στην πορεία της κοινωνίας μας, ελληνικής και παγκόσμιας; Τι είναι αυτό που μας οδηγεί στην γεωμετρική κατρακύλα, σ’ όλα τα επίπεδα;

Ποιος δε βλέπει την πληθώρα των συμβάντων κυρίως «οικογενειακών», από φονικά μέχρι βασανιστήρια που αυξάνουν καθημερινά, κι όχι ετήσια; Ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι οι διοικούντες όλων των βαθμίδων πράττουν κατά το προσωπικό τους συμφέρον κι όχι σύμφωνα με το συμφέρον του λαού τους. Ποιος δεν καταλαβαίνει ότι ο διπλανός δεν σου λέει καλημέρα αν δεν έχει να ωφεληθεί από κάτι; Κι αν κάποιος αποτελεί την εξαίρεση, γιατί υπάρχει και αυτή, τον κοιτάζουμε με καχυποψία.

Βρισκόμαστε σε μία πολύ κατηφορική καθοδική εξέλιξη, κι ας διατυμπανίζουν ορισμένες «ομάδες» ότι το ανθρώπινο είδος εξελίσσεται. Είναι εξέλιξη αυτή η καθημερινή εξαθλίωση του ανθρώπου; Ή μήπως να περιμένουμε την ξαφνική αλλαγή από το «πουθενά».

Σχεδόν όλοι αφηνόμαστε στην μοίρα μας. Διαπιστώνουμε ότι η ανθρωπότητα έχει αρχίσει να χάνει το κέφι για να ζήσει. Δεν υπάρχει ένας σκοπός, έχει χαθεί το νόημα της ζωής. Ο άνθρωπος βαριέται.

Λένε κάποιοι ότι έρχεται μεγάλος πόλεμος ή ότι έρχεται ένας μεγάλος πλανήτης (Nubirou ή Erkolumbous) και θα περάσει κοντά από την Γη με καταστροφικές συνέπειες. Δυστυχώς όλα τα λαμβάνουμε ως τηλεοπτικά τερτίπια και χαζογελάμε στον καναπέ μας.

Όμως κατά καιρούς έχουν έλθει «γνωρίζοντες» και μας έχουν προειδοποιήσει για όλα όσα θα συμβούν. Τα ιερά βιβλία αναφέρονται στα μελλούμενα γεγονότα. Η Αποκάλυψη είναι ίσως το κρισιμότερο. Αλλά, ποιος ασχολείται τώρα μ’ αυτά που γράφτηκαν «κάποτε», και ποιος τα έγραψε, πώς τα έγραψε, κλπ, κλπ.

Όλοι οι «άνωθεν απεσταλμένοι» έχουν ειδοποιήσει την ανθρωπότητα ότι πρέπει να δουλέψει με τον εαυτό της. Ο καθένας μας με τον εαυτό του. «Να ξαναγεννηθείς με νερό και φωτιά», «να λευκάνεις το ένδυμα της ψυχής», «να διώξεις τα θανάσιμα αμαρτήματα ή τα κόκκινα δαιμόνια», «να καθαρίσεις τα ψυχολογικά επιπρόσθετα» και πολλές – πολλές προειδοποιήσεις μας έχουν δοθεί κατά καιρούς, για να αλλάξουμε πορεία και να αποφύγουμε την καταστροφή. Εμείς όμως στην ασυνειδησία μας.

Διότι για να αλλάξει κανείς πρέπει να το θέλει, να επιβεβαιώσει ότι έχει μέσα του πράγματα που τον ενοχλούν, να ζητήσει δύναμη για να τα ελαττώσει ή να τα εξαφανίσει και με όλη αυτή την διαδικασία να ξυπνήσει την συνείδησή του σε όλο και μεγαλύτερο ποσοστό.

Θα μου πείτε τώρα, σε ποιόν τα λέω όλα αυτά, όταν οι 999,9 στους 1000 ή δεν αποδέχονται ότι δεν έχουν επαφή με την συνείδησή τους ή θεωρούν ότι βρίσκονται σε άριστο επίπεδο γνώσης της αλήθειας που κάθε νέα πρόταση, είναι απλά βαρετή.

Και συνεχίζουμε την καθοδική εξέλιξη. Η ευθύνη φυσικά υπάρχει στον καθέναν μας για τον εαυτό του, αλλά και το αύριο των παιδιών μας και των εγγονιών είναι κι αυτό ευθύνη μας. Διότι άλλο είναι να ακολουθώ έναν δρόμο που βλέπω ότι με οδηγεί στην καταστροφή κι άλλο να αναγκάζω και τους άλλους να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο ενώ δεν θέλουν. 

Οι της οδού

Οι της οδού

Για να ξέρουμε πού πάμε, πρέπει να ξέρουμε από πού ερχόμαστε.

Άραγε ξέρουμε από πού ερχόμαστε ή θεωρούμε ότι η ζωή μας αρχίζει με την σύλληψη μας; Ξέρουμε που πάμε μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος; Μήπως κάνουμε μόνο υποθέσεις και ευχές;

Όσο δεν έχουμε απαντήσεις σ’ αυτά μας τα ερωτήματα, τόσο θα περνά η ζωή μας κι εμείς θα κυνηγάμε χίμαιρες. Θα βασανιζόμαστε άδικα με στόχους και επιδιώξεις που η αξίας τους είναι προσωρινή και εντελώς άσκοπη.

Ισχυρίζονται πολλοί ότι ερχόμαστε από το πουθενά, από το τίποτα και γυρίζουμε πάλι στο τίποτα, μετά το θάνατο. Έχουν αναρωτηθεί όμως όλοι αυτοί αν το «τίποτα» μπορεί να δημιουργήσει; Και μάλιστα να δημιουργήσει μια τόσο τέλεια μηχανή, όσο το ανθρώπινο σώμα; Δεν χρειάζεται να θέσω το ερώτημα της ψυχής ή της ύπαρξης του Πνεύματος, διότι μην έχοντας απάντηση, απορρίπτουν την ύπαρξή τους εξ αρχής.

Κι όμως τόσοι Δάσκαλοι έχουν υπάρξει παγκοσμίως, Δάσκαλοι που ήρθαν να μας θυμίσουν την ύπαρξη του Πνευματικού, του κάθετου δρόμου, του δρόμου που οδηγεί πίσω στην πηγή από την οποία ξεκινήσαμε. Διότι υπάρχει πατρίδα, πηγή, από την οποία ξεκινήσαμε όλοι, όλες οι ψυχές, όλοι οι «θεϊκοί σπινθήρες».

Διότι ναι μεν το φυσικό σώμα μας το δίνει ο φυσικός πατέρας και η φυσική μητέρα μας, αλλά το Πνεύμα, το Είναι μας ποιος μας το δίνει;

Δεν πρέπει να προσπερνάμε την άγνοιά μας με απαντήσεις περί τυχαίου, ή περί εξέλιξης του μονοκύτταρου οργανισμού ή τα σχετικά, που δεν τα πιστεύουν κατά βάθος ούτε οι ίδιοι που τα λένε.

Πίσω από το κάθε τι που υπάρχει, είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, υπάρχει ένας Δημιουργός και κάποιοι Νόμοι που λειτουργούν με αρμονία και ισορροπία.

Παραπονιόμαστε για το κακό, την αρνητικότητα, την ανισορροπία που υπάρχει στις μέρες μας. Ποιος όμως δημιούργησε αυτήν την ανισορροπία; Μήπως εμείς, οι άνθρωποι; Ποιος δεν συμβαδίζει πλέον με τους συμπαντικούς νόμους, την Φύση, τις διδαχές όλων των μεγάλων Δασκάλων, που ήρθαν να μας τα θυμίσουν;

Η τακτική μας, του «φταίνε πάντα οι άλλοι», δεν ικανοποιεί παρά μόνο τους ανεγκέφαλους. Η ευθύνη του καθενός μας που είναι; Γιατί αποφεύγουμε να κριτικάρουμε τις πράξεις μας;

Θα μου πείτε, εδώ δεν βλέπουμε ότι οδηγούμαστε στην καταστροφή με τόσο γοργούς ρυθμούς και θα δούμε μέσα μας; Άλλωστε γιατί να δω μέσα μου, για να διαπιστώσω τα λάθη μου, τα ελαττώματά μου, για τον πόνο που προσφέρω γύρω μου, και γιατί να επιβεβαιώσω ότι βοηθώ κι εγώ να πάμε όλοι μαζί στον γκρεμό;

Όμως, όπως προανέφερα, κατά καιρούς έχουν έλθει αποδεδειγμένα μεγάλοι δάσκαλοι και μας δίδαξαν την «οδό της σωτηρίας». Όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος (πράξεις 14:4) οι πρώτοι Χριστιανοί ονομαζόταν «οι της οδού», δηλαδή αυτοί που ακολουθούσαν τις διδαχές του Ιησού Χριστού, ο οποίος είπε: «Εγώ είμαι η οδός και ο ακολουθών …..».

Υπάρχει λοιπόν κάποια συνέχεια μετά τον φυσικό θάνατο, επειδή υπάρχει και «κάτι» προηγούμενο της σύλληψής μας. Χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ακόμη και ο άθεος, αν υπάρχει τέτοιος, δέχεται την ύπαρξη της ψυχής, την ύπαρξη ανώτερης δύναμης, την ύπαρξη αρμονίας και τάξης στο σύμπαν, την ανάγκη να ζητήσει βοήθεια από κάπου «άνωθεν».

Θέληση χρειάζεται για να δούμε, και θέληση για να παραδεχθούμε ότι η ζωή έχει και συνέχεια. Να γιατί χρειάζεται ν’ αποκτηθούν οι αξίες της καρδιάς. Να γιατί οι θρησκείες μιλούν «γίνε καλύτερος», ακολούθησε τον δρόμο των Διδασκάλων που μας έστειλε.

Αν αναλογιστούμε το από πού ερχόμαστε και το που πηγαίνουμε, τότε εύκολα θα ορίσουμε και τον δρόμο μας, καθώς και τις υποχρεώσεις μας.

Ο νους φυσικά προβάλει εμπόδια, θέλω, φοβίες, και τα τοιαύτα, αλλά δεν είμαστε ο νους μας. Εργαλείο μας είναι και πρέπει να υπακούει στις αποφάσεις μας.

Αξίες χρειάζονται στην ζωή και οι αξίες δημιουργούνται όταν δεν ξεχνάμε να κάνουμε τα έργα του εσωτερικού μας Πατέρα. Τότε και αυτός κυκλοφορεί με το κεφάλι ψηλά και με καμάρι για το παιδί του και μας δίνει όλη του την βοήθεια στις προσπάθειές μας.

Να οι αξίες της ζωής. Η ίδια η ζωή μας τα δείχνει. Σε μας έγκειται η προσπάθεια του αν θέλουμε να δούμε και να ομορφύνουμε την ζωή μας.

Τα πρόσκαιρα, τα υλιστικά, είναι επικίνδυνο δόλωμα για όλους, αλλά η συνείδηση μας όταν την ακούμε, είναι ο φύλακας μας για να αποφεύγουμε τα στραβοπατήματα.

Να γιατί «οι της οδού» ήταν και είναι πάντα ευτυχισμένοι.

Δ.Φ.

Ο κύβος ερρίφθη

Ο κύβος ερρίφθη

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Το παιχνίδι άρχισε να γίνεται πλέον επικίνδυνο πολύ, διότι οι φαινομενικοί παίκτες κάνουν «περίεργα» ανοίγματα.

Ο Τράμπ αναγνωρίζει, σχεδόν άκαιρα, την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Γιατί τώρα;; , είναι το ερώτημα. Δύο προηγούμενοι πρόεδροι των ΗΠΑ το είχαν ανακοινώσει και δεν το έκαναν. Ο Τραμπ το δήλωσε και το έκανε.

Πού βρίσκεται όμως το κρίσιμο αυτών των κινήσεων. Λέγανε από παλιά, «οι υπόγεια σκεπτόμενοι», ότι το Ισραήλ ψάχνει τρόπο, να γκρεμίσει τον ιερότερο χώρο του Ισλάμ μετά την Μέκκα και Μεδίνα, που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ, και να αναστηλώσει τον ναό του Σολομώντα που ήταν κτισμένος στο ίδιο ακριβώς σημείο, όπως και το Ισλάμ δέχεται (Ιμπν Χουζάιμα). Το τέμενος Αλ-Άκσα «το πιο απομακρυσμένο τζαμί», κατά το Ισλάμ, χτίστηκε από τον Προφήτη Σολομώντα, υιό του Δαβίδ. Είναι ιερός τόπος διότι εκεί πάτησε ο Μωάμεθ κι έφυγε στους ουρανούς.

Μέρος της Ιερουσαλήμ θέλει και η Παλαιστίνη για το «κράτος της». Και όλα αυτά ξαφνικά παίρνουν φωτιά και η κόντρα Ισλάμ – Χριστιανών θα κορυφωθεί. Τα πάθη θα μεγιστοποιηθούν και ίσως δούμε «απίθανα» χτυπήματα φανατικών, σε πόλεις των ΗΠΑ αλλά και της Ευρώπης, τώρα, μέσα στις γιορτές.

Η απόφαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να μεταφερθεί η αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ σπάει ένα ταμπού δεκαετιών. Ο ηγέτης της Χαμάς και της Χεζμπολάχ καλούν σε μια τρίτη Ιντιφάντα μετά την ανακοίνωση αυτή.

Μορφή χιονοστιβάδας έχουν πάρει οι αντιδράσεις, κυρίως του αραβικού κόσμου, στην απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ ν’ αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.

Η τελευταία αντίδραση ήρθε από την Τυνησία, όπου το εργατικό συνδικάτο UGTT χαρακτήρισε την κίνηση των ΗΠΑ, ως «Κήρυξη πολέμου» και καλεί τα μέλη του να συμμετάσχουν μαζικά σε κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας.

Από την πλευρά Πούτιν μέχρι στιγμής καμία αντίδραση επίσημη.

Άλλο επίκαιρο θέμα η συνεργασία Κύπρου-Ελλάδας-Αιγύπτου-Ισραήλ, που αφήνει εκτός ενεργειακού παιχνιδιού την Τουρκία. Αναγκαία η δημιουργία μιας νέας στρατηγικής «επίλυσης» στο Κυπριακό που θα διατηρήσει την Κύπρο στον ενεργειακό άξονα της Τουρκίας και όχι της ΕΕ, τονίζει Τούρκος στρατηγικός αναλυτής

Το θέμα όμως είναι, από ποια ΑΟΖ θα περάσει ο αγωγός, από την στιγμή που η Ελλάδα δεν την οριοθέτησε, η δε Τουρκία θεωρεί πως το Καστελόριζο δεν έχει ΑΟΖ, άρα η ελλαδική δεν ενώνεται μ’ αυτήν της Κύπρου.

Και ξαφνικά μας εμφανίζεται η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Ελλάδα και μάλιστα χωρίς να ανακοινωθεί επίσημος λόγος.

Ήρθε για να παίξουν με τα λόγια πρωθυπουργοί και πρόεδροι; Ήρθε ως νικητής ο Ερτογάν μετά την απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ότι η μειονότητα μπορεί να χαρακτηρίζεται «Τουρκική»; Ήρθε για να αλλάξουμε την συνθήκη της Λωζάνης με κάτι πιο «επίκαιρο» πιο «εκσυγχρονιστικό»;

Δεν μας τα λένε καλά όλοι τους. Όταν κρύβεις λόγια, λες ψέματα.

Και όλα αυτά έγιναν την ημέρα του Περλ Χάρμπορ!! 7 Δεκεμβρίου. Όλα έγιναν μετά από μία «περίεργη» πανσέληνο. Φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί μετά «το χειμερινό ηλιοστάσιο» στις 21 Δεκεμβρίου, που ταυτόχρονα και ο Κρόνος (ο μεγάλος δάσκαλος) μπαίνει στον Αιγόκερω. Δεν θα προλαβαίνουμε ούτε τα μάτια μας να τρίβουμε.

Δεν είναι θέματα όλα αυτά τηλεοπτικής απλά μετάδοσης. Είναι θέματα που αγγίζουν, επηρεάζουν, αλλάζουν την ζωή μας. Δεν είναι ασκήσεις επί χάρτου, όπως γίνονται στο στρατό. Είναι προγράμματα που ανακοινώθηκαν πριν 2.500 και 2.000 χρόνια, από τον Ιεζεκιήλ κεφ.38 και την Αποκάλυψη, και από άλλους, και σήμερα κάποιοι «ηθοποιοί» προσπαθούν να υλοποιήσουν το σενάριο.

Μην τα απορρίψετε τα παραπάνω, αλλά ούτε να τα δεχθείτε. Προβληματιστείτε, ψάξτε, και ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, κι ας δράσει ανάλογα.

Οι καιροί είναι δύσκολοι και θα γίνουν δυσκολότεροι.

Ο κύβος ερρίφθη, αλλά εγώ τι κάνω;

Το ασυνείδητον της εποχής

Το ασυνείδητον της εποχής.

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Ας μην μας φανεί παράξενο το ότι βαδίζουμε εντελώς ασυνείδητα προς ένα κατηφορικά καταστροφικό μέλλον, κι όμως χαμογελάμε σαν τον τρελό της τράπουλας Ταρώ.

Ανεμελιά; Αδιαφορία; Ωχαδελφισμός; Κάτι ή κάποιος θα μας σώσει; 

Βαδίζουμε ένα δρόμο, μια εποχή, όπου ενώ η αρνητικότητα και το κακό αυξάνουν πέρα από το «επικίνδυνο», κι όμως εμείς σκεφτόμαστε το τι θα αγοράσουμε στις γιορτές, τι και πόσο θα πιούμε, αν θα βρούμε ταίρι για σεξ και όλα τα άλλα τ’ αφήνουμε στην άκρη, με την αιτιολογία ότι τα έχει ξαναζήσει η ανθρωπότητα και τα ξεπέρασε.

Ναι, σίγουρα υπήρξαν κι άλλες δύσκολες εποχές για την ανθρωπότητα και ξεπεράστηκαν. Πώς όμως; Με καταστροφές, θανάτους, πόνο, θλίψη, φόβο. Καμμία εποχή δεν ξεπεράστηκε με αγάπη, ομόνοια, γαλήνη.

Άλλωστε να θυμηθούμε και την εποχή της καταστροφής της Ατλαντίδας, που έγινε εξ αιτίας της «κατάντιας των ανθρώπων της», τον κατακλυσμό του Νώε.

Με όλα αυτά δεν επιθυμώ κατ’ ουδένα τρόπο να βάλω φόβους στο μυαλό κανενός. Κάτι άλλωστε που δεν μπορώ να το κάνω, γιατί αν θα είχα την δυνατότητα να μπω στο μυαλό των ανθρώπων θα το έκανα μόνο για καλό.

Αλλά, δεν μας ανησυχεί το ότι ζώα έρχονται πιο κοντά στον άνθρωπο, ως προς τον χαρακτήρα, και πάρα πολλοί άνθρωποι οδηγούμαστε στα χαρακτηριστικά των αιμοβόρων ζώων;

Ας κάνουμε μια γρήγορη ερώτηση: «ποιες είναι οι αξίες στην ζωή μας;;». Τις εφαρμόζουμε; Τις διδάσκουμε στα παιδιά μας; Μήπως μένουμε στα ωραία λόγια, και οι πράξεις μας καθώς και η ζωή μας είναι ακριβώς το αντίθετο;

Θα σκεφθεί κάποιος ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να αλλάξουμε τις καταστάσεις. Ναι, έτσι είναι, όταν μάλιστα έχουν γραφεί και σε ιερά βιβλία, πχ στην Αποκάλυψη, τότε ναι, θα έρθουν τα γεγονότα. Όμως ούτε αυτό μας προβληματίζει.

Μπορούμε να κάνουμε κάτι, αφού δεν έχουμε την δυνατότητα να αλλάξουμε τα γεγονότα; Βεβαίως και μπορούμε: μήπως έχουμε υποχρέωση να αλλάξουμε τον εαυτό μας και όλα αυτά τα γεγονότα είναι το πεδίο εκπαίδευσης για την αλλαγή μας αυτή;

Ίσως δημιουργώ σκοτούρες σε πολλούς, αλλά μου βγαίνουν από την καρδιά μου και δεν μπορώ να τα συγκρατήσω. Αν θέλει κανείς ν’ ακούσει και να προβληματιστεί, καλώς. Αν πάλι χτυπώ «στου κωφού την πόρτα», δεν πειράζει. Ο καθένας μας έχει την ελεύθερη βούλησή του και την επιλογή του και φυσικά φέρει και την ευθύνη των επιλογών του απέναντι στον εαυτό του.

Προβληματισμοί μου είναι όλα αυτά, ίσως γιατί είμαι «αλλεργικός» στο κακό, στο αρνητικό, στο άδικο και περισσότερο στην ασυνειδησία που μας κάνει «τυφλούς». 

Η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων

Η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων

γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Η μόλυνση του περιβάλλοντος χτυπά συνεχώς καμπανάκι, και παρά τις «διασκέψεις» παγκοσμίως, κανείς δεν φαίνεται να θέλει την σωτηρία μας και την σωτηρία του πλανήτη.

Οι θάλασσες μολύνονται από σκουπίδια, χημικά και πυρηνικά κατάλοιπα. Το υπέδαφος εξαντλείται συνεχώς κι ας λένε ορισμένοι ότι «αυτό το ακούνε χρόνια». Η ατμόσφαιρα από τα «σπρέϋ» καταστρέφεται. Πουλιά χάνονται, ζώα λιγοστεύουν, οι μεταβολές των καιρικών συνθηκών είναι μεγάλες. Κι όμως οι άνθρωποι δεν κατανοούμε, ότι ο πλανήτης στον οποίο κατοικούμε, είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που θέλει κι αυτός να ζήσει.

Το αν μέσα στα πόσιμα νερά μεγάλων πόλεων ανά τον κόσμο έχουν βρεθεί πολλών ειδών βακτηρίδια, κολοβάκιλλοι, βακτηρίδια φυματίωσης, τύφου, κλπ. Το αν το οξυγόνο της ατμόσφαιρας όλο και περιορίζεται, διότι καταστρέφουμε το θαλασσινό πλαγκτόν, που παράγει το 70% του γήινου οξυγόνου, καταστρέφοντας και τα δάση, μολύνοντας ταυτόχρονα με τα αυτοκίνητα και τις βιομηχανίες μας το υπάρχον οξυγόνο.

Όλα αυτά, λέει ο νους, είναι γνωστά, γιατί μας τα θυμίζεις. Ναι, όλα αυτά υπάρχουν, είναι αλήθεια, αλλά εμείς συνεχίζουμε και ζούμε!!!

Ναι, συνεχίζουμε και ζούμε, αλλά ας προσέξουμε λιγάκι την εξέλιξή μας μέρα με την μέρα. Ο πλανήτης μας, ως ζωντανός οργανισμός, έχει την αύρα του, το ζωτικό του σώμα, όπως την έχουν τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι και κάθε ζωντανός οργανισμός. Η αύρα του όμως, η οποία δίνει ενέργεια και στην αύρα κάθε ζωντανού οργανισμού, έχει μειωθεί στο ήμισυ και η συχνότητα του, δηλαδή οι χτύποι «της καρδιάς του» ενώ ήταν 7,83 h/s πριν κάποιες δεκαετίες, σήμερα ανεβοκατεβαίνει στους 15, στους 20, και επιστήμονες δηλώνουν ότι τα τελευταία χρόνια έχουν ξεπεράσει και τους 30 h/s.

Έχει ταχυκαρδίες ο πλανήτης, έχει αρρυθμίες, έχει πρόβλημα επιβίωσης.

Ακόμη ο πλανήτης Γη, έχει ένα μεγάλο πρόβλημα, που έχει άμεση σχέση με τα τέσσερα στοιχεία της Φύσης, (γη, νερό, φωτιά, αέρας)*, και προέρχεται από την μόλυνση τους. Δεν θα αναφερθούμε στον αιθέρα, (το 5ο στοιχείο) επειδή θα χρειαζόμασταν και χρόνο, αλλά και δεν είναι του παρόντος.

Τα τέσσερα στοιχεία υπάρχουν παντού στον κόσμο μας και υπάρχουν και στο σώμα του πλανήτη μας. Ο πλανήτης δεν μολύνεται μόνο ως τρισδιάστατο σώμα. Μολύνεται και το ενεργειακό του σώμα, η αύρα του, και αναφερθήκαμε στον ήχο που παράγει, στην μουσική των πλανητών που είπε ο Πυθαγόρας, στην οποία μουσική συμμετέχει και η Γη.

Η ανθρωπότητα μολύνει την αύρα και το φυσικό σώμα της Γης με την τεμπελιά, την αδράνεια, με την οποία αντιμετωπίζει την καθημερινότητα αλλά και τους κύριους προορισμούς της. Σε ότι αφορά τα στοιχείο νερό, μολύνεται με την λαγνεία και τα όποια παιχνίδια αυτής και αντιλαμβανόμαστε ότι η μόλυνση αυτή είναι σε μεγάλη έξαρση. Επίσης το στοιχείο αέρας μολύνεται από τις κακές σκέψεις μας. Παρατηρώντας τον εαυτό μας εύκολα διαπιστώνουμε ότι σε μια συνηθισμένη μέρα μας, περισσότερες είναι οι κακές σκέψεις παρά οι καλές. Περισσότερη είναι η γκρίνια, η μιζέρια, παρά η χαρά, η γαλήνη.

Θα σκεφθεί κάποιος, ότι μας αναγκάζουν, μας οδηγούν σ’ αυτόν τον τρόπο σκέψης. Κι εμείς τί κάνουμε; Γιατί αφηνόμαστε να μας οδηγούν, αν δεν θέλουμε; Μπορεί κάποιος να μας αναγκάσει ή βρίσκουμε κι εμείς πρόσφορο έδαφος στο “ο άλλοι φταίνε”, για να δικαιολογήσουμε τις κακές μας σκέψεις;

Και το τέταρτο στοιχείο, αυτό της φωτιάς, δημιουργεί βία, οργή, πάθη, που σαν τα αγριόχορτα τ’ αφήσαμε και μας έγιναν τεράστια. Τα πάθη ανεξέλεγκτα, η οργή μας εύκολη, κι εκδηλώνεται με την παραμικρή ευκαιρία και η βία πλέον είναι συνηθισμένο φαινόμενο των ημερών μας στην κοινωνία.

Όλα αυτά επηρεάζουν το ζωτικό σώμα – αύρα – και το δικό μας, και των γύρω μας, αλλά και του πλανήτη. Κι όλη αυτή η αρνητικότητα από την αύρα του πλανήτη επιστρέφει σε μας πολλαπλάσια.

Περιμένουμε ότι “κάτι” θα αλλάξει, κάποιος θα τα διορθώσει όλα. Πώς όμως;

Αυτό που μπορεί να γίνει τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, είναι ο καθένας μας ν’ αλλάξει τον εαυτό του. Είναι πολλή δύσκολο ν’ αλλάξουμε σαν ομάδα. Είναι αδύνατο ν’ αλλάξουμε σαν ανθρωπότητα. Ας προσπαθήσουμε να διορθώσουμε ατομικά, ότι μας είναι εμπόδιο, ότι μας ενοχλεί ή διαπιστώνουμε ότι δημιουργεί προβλήματα στους άλλους. Ν’ αφήσουμε στην άκρη το “εγώ έτσι είμαι” και να βελτιώσουμε την καθημερινότητα μας, την ζωή μας, την ζωή των άλλων γύρω μας και φυσικά την ζωή του πλανήτη.

Διαφορετικά, “κάποιος άλλος” θα κάνει τον καθαρισμό, που ο πλανήτης χρειάζεται. Κι εμείς, κόκκος άμμου πάνω στον πλανήτη, θα δεχθούμε αναγκαστικά τις αλλαγές. Γιατί; Μα για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θελήσαμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας γιατί τον θεωρούσαμε άτρωτο, δυνατό, κυρίαρχο.

Φτερό στον άνεμο είμαστε. Τουλάχιστον ας συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητά μας, ας επανεκτιμήσουμε τις αξίες της ζωής και ας χρησιμοποιήσουμε αυτές τις αξίες ως πηδάλιο για το υπόλοιπο της ζωή μας.

Αξίζει τον κόπο, διότι θα διαπιστώσουμε, ότι η ζωή μας αποκτά άλλο νόημα, αποκτά φως, γεμίζει χαρά, αγάπη, ειρήνη. Κι όλα αυτά όχι στο τάχα του νου, αλλά ριζωμένα στα βάθη της καρδιάς.

*Τα τέσσερα στοιχεία ενυπάρχουν σε κάθε ζωντανό οργανισμό, όπως και στα ζώδια του ζωδιακού κύκλου και διαμορφώνουν χαρακτήρες, δράσεις, αντιδράσεις.