Ο δρόμος προς την Ανάσταση

Ο δρόμος προς την Ανάσταση

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Γολγοθά, λέει ο Καζαντζάκης. Η Ανάσταση είναι ο στόχος κι ο Γολγοθάς το μέσον, η διαδρομή, η διαδικασία.

Εμείς όμως που βρισκόμαστε; Τι σκεφτόμαστε και ποιος είναι ο στόχος και ο σκοπός μας; Έχουμε σαν στόχο και απώτερο σκοπό την Ανάσταση ή βλέπουμε μόνο τον Γολγοθά μας και μένουμε προσκολλημένοι στην διαδικασία της διαδρομής; Τα εμπόδια τις περισσότερες φορές γίνονται ο σκοπός και ο στόχος της ζωής μας και ξεχνάμε το φως στο βάθος της διαδρομής μας. Ξεχνάμε το τι μας περιμένει στο τέρμα του δρόμου και επαναπαυόμαστε στην προσκόλληση των «εμποδίων» που συναντάμε στον δρόμο μας.

Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές μένουμε προσκολλημένοι στην «λακκούβα» που συναντήσαμε, κοκορευόμαστε για το πώς την υπερπηδήσαμε, πώς την υπερνικήσαμε και να θεωρούμε ότι κάναμε κάτι.

Ξεχάσαμε, όπως η καθημερινότητά μας δείχνει, τον αληθινό στόχο μας. Χάσαμε το δρόμο και αρχίσαμε να δημιουργούμε νέους στόχους, νέες πραγματικότητες. Βλέπουμε πλέον μόνο τις γύρω λακκούβες κι όχι το δρόμο. Χάσαμε την πραγματικότητα και δημιουργήσαμε ένα νέο κόσμο, μια νέα «πραγματικότητα», η οποία στέκει πολλή μακριά από την αλήθεια.

Αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται και τις ημέρες αυτές. Ενώ ακολουθούμε και συμμετέχουμε στον Γολγοθά του Ιησού, δεν συμμετέχουμε στην Ανάσταση. Συμμετέχουμε στις λακκούβες και λίγο στο δρόμο αλλά μένουμε εκεί και χάνουμε την Ανάσταση, που είναι και ο στόχος, «η νίκη του Θείου στην ύλη».

Αν αναλογισθούμε την συμμετοχή μας στα «δρώμενα» της Μ. Εβδομάδας, θα διαπιστώσουμε μια προσήλωση πέντε ημερών στο Γολγοθά, στα Θεία Πάθη και μόνο 15 λεπτά στην Ανάσταση.

Φθάσαμε, αναφέρομαι στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας, να έχουμε ταυτίσει την Ανάσταση με την λήψη του Αγίου Φωτός, το φιλί της Αγάπης, (διαδικασία 15΄), και μετά; Μετά μαγειρίτσα, αυγά κόκκινα, αρνί, φαγητό, γλέντι. Ότι δηλαδή θέλει το σώμα, το εγώ μας. Μένουμε στις λακκούβες και χάνουμε το Υπέρτατο. Εκτελούμε τα θέλω του εγώ, του σώματος κι όχι του πνεύματος.

Φτάσαμε στο σημείο αυτό διότι βλέπουμε το στόχο μας κατεβαίνοντας πολύ χαμηλά, στη λάσπη του δρόμου, πολύ χαμηλά, στο επίπεδο του δρόμου. Απ’ εκεί δεν μπορούμε να δούμε μακριά. Δεν μπορούμε να δούμε όλο το δρόμο κι έτσι ξεχνάμε το τέρμα του, την Ανάσταση.

Μένουμε στα Πάθη και μάλιστα τόσο τοπικά, τόσο περιορισμένα, που δημιουργούμε ένα καινούριο κόσμο, που τον κάνουμε την νέα μας πραγματικότητα, την νέα αλήθεια μας και σ’ αυτόν αναζητάμε την ολοκληρωμένη μας πορεία.

Ποιος θα μας ξεκολλήσει; Ποιος θα μας βγάλει από εκεί; Ποιος θα μας σηκώσει ψηλά για να δούμε όλο το δρόμο, όλη την αλήθεια και να αναπροσδιορίσουμε την πορεία μας;

Σίγουρα φράσεις όπως «Πατέρα μου γενηθήτω το θέλημά σου» μας δίνουν προβληματισμό, μας δίνουν ευκαιρίες για βαθιά σκέψη. Μας δίνουν ευκαιρίες να σηκωθούμε μόνοι μας.

Μπορεί να μας δώσει το ξεκόλλημα μια βαθιά μελέτη της διαδικασίας των ημερών. Μια μελέτη της πορείας του Ιησού στα Πάθη, στο Γολγοθά αλλά και στην Ανάσταση. Διότι, ναι μεν η Ανάσταση έρχεται μέσα από τα πάθη και το Γολγοθά, αλλά η Ανάσταση σαν αναγέννηση, σαν νίκη του Θείου επί της ύλης, σαν επίτευξη του σκοπού της ζωής, είναι που έχει την αξία.

Και όπως στον εργαζόμενο ο μισθός δεν δίδεται χαριστικά αλλά σαν ανταπόδοση, έτσι και για την Ανάσταση χρειάζεται η διαδρομή, η διαδικασία, τα πάθη του καθενός για να έρθει σαν ανταπόδοση η Ανάσταση.

Χρειάζεται λοιπόν να επαναπροσδιορίσουμε την δική μας Ανάσταση, τον δικό μας στόχο και φυσικά την δική μας πορεία στη ζωή και τον λόγο ύπαρξής μας. Η ευκαιρία είναι μπροστά μας και μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε.

Η εποχή του υδροχόου

Η εποχή του Υδροχόου και τα προβλήματα της

Μία φράση η οποία στις μέρες μας ακούγεται πάρα πολύ και σε διάφορους κύκλους, είτε επιστημονικούς - ψυχολογικούς, είτε αστρολογικούς- αποκρυφιστικούς.

Όταν ακούγεται αυτή η έκφραση, αμέσως στο νου μας σχηματίζεται η αίσθηση κάποιας χρονικής περιόδου.

Μα, ποια ακριβώς είναι αυτή, ποίος την όρισε, γιατί δόθηκε αυτή η ονομασία, είναι πράγματα τα οποία συνήθως δεν τα γνωρίζουμε. Γι' αυτό, ας προσπαθήσουμε να δούμε τι ακριβώς σημαίνει Εποχή του Υδροχόου από κάθε άποψη και ας αρχίσουμε από την καθαρά επιστημονική- αστρονομική έννοια.

Λόγω της κλίσης του άξονα της Γης και της κίνησής της έχουμε μία μετάπτωση των Ισημεριών. Δηλαδή, στις 21 Μαρτίου οι αστρονόμοι δεν βλέπουν τον ήλιο να μπαίνει στον Κριό αλλά τον βλέπουν στον σχηματισμό του Υδροχόου. Κάθε 2.164 χρόνια μεταφερόμαστε κι ένα ζώδιο πριν.

Η εποχή μας έχει κάποια χαρακτηριστικά που δεν αμφισβητούνται. Κατ’ αρχήν την 4^η Φεβρουαρίου 1962 μπήκαμε στην εποχή του Υδροχόου και η οποία εποχή θα πάει μέχρι το 4.126 μ.Χ. Εκείνη την ημέρα, στο μεσουράνημα (4/2/1962) είχαν συγκεντρωθεί οι 7 κύριοι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος στο ζώδιο του Υδροχόου. Στο “συμβούλιο” αυτό δεν συμμετείχαν οι 3 νεοανακαλυφθέντες (Ουρανός, Ποσειδών, Πλούτων).

Από τότε, άρχισαν επαναστάσεις, επαναστάσεις κίτρινες, κόκκινες, πράσινες και γενικά ο κόσμος άρχισε να αλλάζει νοοτροπία.

Επίσης η επανάσταση έφτασε και στην αναξιοπιστία των κυβερνόντων γενικά και στην αυστηρή κριτική των όσων αυτοί κάνουν.

Οι καιρικές συνθήκες διαφοροποιήθηκαν, και στις ημέρες μας είναι τόσο απρόβλεπτες που κάποιες φορές τρομάζουν και κάποιες κάνουν τους μετεωρολόγους να φαίνονται ανίδεοι.

Οι άνθρωποι χάσαμε τις ηθικές αξίες μας, ξεχάσαμε την ανθρωπιά μας και μας κυριάρχησε το χρήμα που φτάσαμε να το θεωρούμε «ανώτερη δύναμη».

Είναι όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά της εποχής του Υδροχόου;;

Όχι, είναι και χαρακτηριστικά και μάλιστα πολύ έντονα τους τέλους της εποχής των Ιχθύων. Διότι όπως λέει κι ο λαός “η πιο σκοτεινή στιγμή του 24ώρου είναι λίγο πριν ξημερώσει. Η πιο σκοτεινή, η πιο κακή στιγμή, της κάθε εποχής είναι όταν τελειώνει η μία και αρχίζει η άλλη. Εκεί βρισκόμαστε τώρα.

Και μέσα σ’ όλα αυτά έρχονται τα ερωτήματα και οι αμφισβητήσεις.

Που είναι ο Θεός αγάπης και γιατί τα επιτρέπει όλα αυτά;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Θεός είναι και Δίκαιος και δεν αφήνει να συνεχίζουμε επ’ αόριστον την παράβαση των Νόμων του.

Μας έδωσε την Νοημοσύνη και την Ελεύθερη Βούληση και μας επιτρέπει την κάθε στιγμή να επιλέγουμε ανάλογα. Ανάλογα όμως με ΤΙ;;

Ανάλογα με τα ΘΕΛΩ μας ή ανάλογα με την καθοδήγηση της συνείδησής μας; Την ακούμε άραγε ποτέ αυτήν.

Διαπιστώνουμε καθημερινά ότι η ανθρωπότητα οδηγείται από το κακό στο χειρότερο. Ελπίζουμε να την αλλάξει ποιός, πώς και γιατί;

Ανά διαστήματα ο Δημιουργός ή όπως τον ονομάζει ο καθένας μας, μας στέλνει αγγελιοφόρο να μας θυμίσει τον σκοπό της ύπαρξής μας και να μας δείξει τον δρόμο. Κι εμείς, “καλά περνάμε βρε αδελφέ, άστα αυτά γι’ αργότερα”.

Κάθε συμβάν στη ζωή μας έχει μια αιτία και η αιτία φέρνει το αποτέλεσμα. Τίποτε δεν γίνεται επειδή «έτυχε».

Στην Αγία Γραφή για παράδειγμα, το πρώτο βιβλίο, η Γένεσις, μας μιλά για την δημιουργία του κόσμου. Τα άλλα τρία – Λευιτικό, Αριθμοί, Δευτερονόμιο – αναφέρονται στους Νόμους που πρέπει να εφαρμόζουμε για να υπάρχει αρμονία στον πλανήτη και στο ηλιακό μας σύστημα. Και στο πέμπτο, την Έξοδο, αναφέρεται ο τρόπος για να επιστρέψουμε στην Πηγή από την οποία ξεκινήσαμε.

Δεν μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι αν δεν μάθουμε να βλέπουμε την ζωή μέσα από την πραγματικότητα της. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε από στιγμή σε στιγμή έχοντας ισχυρή θέληση και πειθαρχία.

Έχουμε ανάγκη να συντηρήσουμε το σώμα μας αλλά και την ψυχή μας.

Το σώμα μας έχει ανάγκη από σωστή τροφή, από ισχυρή τροφή, από αποτοξινωτική τροφή (*).

Η Ψυχή μας έχει ανάγκη από εξάλειψη όλων αυτών των ψυχικών προβλημάτων που μας αναστατώνουν, που μας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα, που παίρνουν εξωτερικά φαινόμενα και τα κάνουν ατομικά προβλήματα, ατομικά και σωματικά προβλήματα.

Ένα σημείο που χρειάζεται προσοχή είναι «το αν ζούμε σε αρμονία με τους κοσμικούς νόμους.

Κοινωνία, συστήματα, έχουν διαλυθεί, το ίδιο και η οικογένεια. Γιατί;

Πρέπει να βρούμε λύσεις, αλλά δεν μπορούμε να τις περιμένουμε από τους άλλους, ούτε προσπαθώντας να βελτιώσουμε την ζωή των άλλων. Αλλάζουμε τον εαυτό μας και έτσι συμβάλλουμε στην βελτίωση και των επόμενων γενεών.

Ο Υδροχόος είναι ζώδιο του αέρα. Η πρώτη επίδραση είναι ότι επιστήμη και τεχνική προσανατολίζονται στην κυριαρχία του αέρα και του διαστήματος, των τηλεπικοινωνιών, τηλεόρασης, αεροπλάνων, πυραύλων.

Αλλαγές ήδη έχουμε πάρα πολλές, από την 4^η Φεβρουαρίου 1962. Η επίδραση του Κρόνου και του Ουρανού που έχουν το σπίτι τους στον Υδροχόο είναι: του Κρόνου που υποβάλει σε δοκιμασίες, παρακωλύει, παραλύει και του Ουρανού που δημιουργεί συγκρούσεις, ατυχήματα, εκρήξεις και ό,τι είναι απότομο και βίαιο. Όλα τα είδη εκρήξεων είναι κάτω από την πλανητική επιρροή του Ουρανού: εκρήξεις φυσικές (βόμβες υδρογόνου, ατομικές) και εκρήξεις ψυχικές (όλα τα απελευθερωτικά κινήματα). Φέρνει μεγάλες ρήξεις.

Τώρα λοιπόν όλος ο κόσμος υποχρεώνεται να αποφασίσει να εργαστεί ή όχι στην ιδέα της αδελφότητας. Τώρα άνοιξε μία νέα εποχή, η εποχή της αληθινής γνώσης.

Θα μεταμορφωθεί ξαφνικά η ανθρωπότητα; Όχι, οι δυνατότητες αλλάζουν. Θα έρθουν κύματα βοήθειας αλλά μόνο γι’ αυτούς που θέλουν να μεταμορφωθούν. Δεν θα μας επιβάλουν την σοφία.

Το ξεκίνημα της νέας εποχής χαράσσει νέες πορείες στο Πνευματικό μας ταξίδι και επίσης ανακοινώνει τη δύση μιας φυλής που έζησε περιμένοντας καλύτερους καιρούς, χωρίς να κατανοεί, ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει καλύτερο αν δεν αλλάξουμε συμπεριφορά.

Η Άρια φυλή οδηγείται στο τέλος της, όπως έγινε και με την Ατλάντια και αυτήν της Λεμουρίας. Καταστράφηκαν διότι το κακό, το αρνητικό, ξεπέρασε κάποια όρια. Το ίδιο και η δική μας φυλή. Ξεπέρασε σε κακία, μίσος, αρνητικότητα κάθε προηγούμενη. Και επειδή οι συμπαντικοί Νόμοι δεν αλλάζουν, θα έχουμε σαν εξέλιξη “μία από τα ίδια”.

Μέχρι τότε όμως θα αυξάνουν οι ψυχολογικές πιέσεις, οι κοινωνικές, οι οικογενειακές, τα νοσήματα, κλπ. Ήδη η αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου ανεβαίνει γεωμετρικά παρά το ότι η ιατρική επιστήμη προχωρά. Τα ψυχολογικά προβλήματα γίνονται όλο και πιο αδιέξοδα.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα δημιουργούν ανικανότητα να αμυνθούμε στους ψυχικούς εχθρούς του εαυτού μας.

Όταν ο άνθρωπος καταβυθίζεται στους διανοητικούς συλλογισμούς του και σε συναισθηματικές αμφιταλαντεύσεις, εικασίες, υποθέσεις και τα άραγε, τότε πέφτει ασυναίσθητα θύμα ασθενειών βιολογικά ανύπαρκτων.

Κανονικά, το σώμα αντιτίθεται στην εργασία την οποία πραγματοποιούμε, εκπληρώνοντας το ρόλο του διαβόλου.

Το μοναδικό φάρμακο που θεραπεύει το άγχος και τις νευρικές διαταραχές είναι η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ.

Νωρίς το βράδυ (στις 9) ύπνο και το ξύπνημα να είναι φυσικό, χωρίς ξυπνητήρι.

Διατροφή ισορροπημένη.

Εκτόνωση θετικών ιόντων (γείωση)

Περίπατοι με βαθιές αναπνοές, αναπνοές που συγκρατούν τον αέρα. Να καθόμαστε κοντά σε μεγάλες υπαίθριες φωτιές, λαμβάνοντας αρνητικό ιονισμό, να κολυμπάμε στις θάλασσες, στα ποτάμια, ξυπόλυτοι στην φύση, να θαβόμαστε στην άμμο

Πίσω από την ασθένεια κρύβεται μια θεραπεία της ψυχής, ένα μάθημα.

Είναι αναγκαίο να ζούμε σε ειρήνη με τον εαυτό μας.

Την σήμερον ημέρα είναι λυπηρό να βλέπουμε ότι οι άνθρωποι θέλουν να έχουν συσσωρευμένες δογματικές γνώσεις για να μπορούν να υπερέχουν στην κοινωνία η οποία απαιτεί το αυτό.

Πολλοί έχουν απορρίψει την βιωματική γνώση, μη έχοντας πλέον ενδιαφέρον για έρευνα.

Η αυτογνωσία είναι το μοναδικό εργαλείο μέσω του οποίου μπορούμε να χρησιμοποιούμε για να απαλλαγούμε από μια διαστροφή που καταστρέφει την ύπαρξή μας.

Στις 4/2/1962 άρχισε μια νέα εποχή.

Η τρομερή ώρα έχει φθάσει και δεν μπορούμε να παραμείνουμε αδιάφοροι.

Ο Υδροχόος φέρνει φοβερούς κατακλυσμούς.

Η Αποκάλυψη διαιρείται σε τρία μέρη: 1ο Ο Γιος του Ανθρώπου, (διδάσκει το μονοπάτι της κόψης του ξυραφιού), 2ο το Σφραγισμένο Βιβλίο, (διαπραγματεύεται τους χρόνους του τέλους) και το 3ο η Νέα Ιερουσαλήμ (μας πληροφορεί για την μελλοντική ζωή).

Αποκ. 3/14-16 “οι χλιαροί και οι ψυχροί θα ξεραστούν από το στόμα μου”.

Αποκ.6. 14 οι αλλαγές για την 6η φυλή.

Αποκ 16. 12 6ος άγγελος Ζαχαριήλ έριξε την φιάλη του στον Ευφράτη

Αποκ 21. 1+ αναφέρεται στην 6η φυλή

Με θεωρίες δεν γεννιέται κανένας

(*)Υπερτροφές: βασιλικός πολτός, μέλι, γύρη, ανανάς, κρεμμύδι, σκόρδο, λεμόνι, σπαράγγια, μπρόκολα, μήλα, πράσινα χόρτα, κάστανα, φουντούκια, καρύδια, αμύγδαλα, φιστίκια, ελαιόλαδο, μπακαλιάρος, σολομός, αντζούγιες, σκουμπρί, σαρδέλες, ρόδια, παντζάρια, μύρτιλα, φραγκοστάφυλα, αγκινάρες, σπαράγγια, κυδώνια, αβοκάντο, χουρμάδες, πικρά χόρτα, γλυκοπατάτα, σπανάκια, σέσκουλα, σπιρουλίνα, φυσικό κακάο, καρύδα, σταφύλια, κάρδαμο, βασιλικός, μαϊντανός, πιπερόριζα, φακές, μαύρα φασόλια, μαύρο ρύζι, θαλασσινά φύκια, κάσιους, κανέλα, σύκα, άγρια μανιτάρια, σόγια (μη γενετικά τροποποιημένη), κουκουνάρι, λιναρόσπορος, σουσάμι, φραγκόσυκα, γονιμοποιημένα χωριάτικα αυγά, γιαούρτι, φυσική μαγιά και ότι έχει προέλθει από ζύμωση.

Λουτροθεραπεία, άμμος, πρανικές ασκήσεις, ηλιοθεραπεία, προσευχή,  διαλογισμός, το να μάθουμε να συγχωρούμε, να παρηγορούμε τον θλιμμένο.

ΠΑΝΤΑ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

ΠΑΝΤΑ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Πόσο δύσκολο είναι να σταθούμε στον καθρέφτη και να "παρατηρήσουμε σε βάθος" τον εαυτό μας;

Γιατί πάντα αντιλαμβανόμαστε μόνο ότι υπάρχει ΠΕΡΑ από την μύτη μας; 

Δεν είναι τεχνική αδυναμία του ανθρώπου. Είναι εσκεμμένη ασυνειδησία επειδή ακριβώς δεν έχουμε και δεν θέλουμε να αποκτήσουμε το ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ.

Για ότι μας συμβαίνει, για οτιδήποτε λανθασμένο κάνουμε, πάντα μα πάντα την ευθύνη την φορτώνουμε σε κάποιον άλλον. "Ναι, εγώ το έκανα αλλά ...", και αυτό το αλλά μας δίνει την αλλαγή πορείας για να ρίξουμε την ευθύνη σε κάποιον άλλο.

Δεν έχουμε το θάρρος να δούμε μέσα μας, να κατανοήσουμε την δική μας δράση και να αποδεχθούμε το λάθος μας. Γιατί άραγε; 

Τί ή ποιός μας εμποδίζει να κοιτάξουμε μέσα μας;

Παρατηρώντας τον εαυτό μας κάποιες στιγμές της ημέρας, θα διαπιστώσουμε ότι συμβαίνουν πολλά εντός μας, τα οποία ούτε καν τα υποψιαζόμαστε. Θυμώνουμε και δεν γνωρίζουμε το τί και το πώς λειτουργεί ο θυμός μέσα μας. Αντιλαμβανόμαστε μόνο τις εκδηλώσεις του νου που λέει: "καλά του έκανες, αφού σε στραβοκοίταξε". 

Το τί κάναμε εμείς πριν, το πώς άρχισε να ανεβαίνει η πίεσή μας και να κοκκινίζουμε, το γιατί ξεστομίσαμε κάποιες κουβέντες και κάναμε κάποιες κινήσεις, ούτε καν μας απασχολεί. Γιατί;

Εμείς δεν τα κάναμε όλα αυτά. Μέσα μας δεν δημιουργήθηκαν κι έδρασαν όλα;

Γιατί υπάρχει μόνο ο άλλος; Εμείς είμαστε ανύπαρκτοι;;

Μέσα μας ζουν κάποιοι ενοικιαστές, που τρώνε τζάμπα, που διαμένουν με την άδειά μας, που γιγαντώνονται και μας κάνουν ότι θέλουν. Αυτοί οι ενοικιαστές είναι τα ελαττώματά μας, τα εγώ μας, τα δαιμόνια, που όπως είπε και ο Ιησούς "είναι μυριάδες".

Αυτοί οι τζαμπατζήδες ενοικιαστές μας χειρίζονται τον νου μας και καταφέρνουν έτσι να κρύβονται ή να δικαιολογούν κάθε τους πράξη. Έτσι παραμένουν αφανείς ενοικιαστές μέσα μας και "για όλα φταίνε οι άλλοι".

Και ενώ δεν έχουμε κανέναν έλεγχο στον ΕΑΥΤΟ μας, δηλώνουμε ξύπνιοι, βεβαιώνουμε ότι είμαστε συνειδητοί και βάζουμε μέχρι και το χέρι μας στην φωτιά ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας. 

Πώς δημιουργείται ο θυμός λοιπόν; Ας μου πει κάποιος ξύπνιος, κάποιος συνειδητός, κατά τις δηλώσεις του. Να γιατί η σημερινή κοινωνία, η σημερινή ανθρωπότητα έφτασε σ' αυτά τα χάλια. γεμίσαμε ξύπνιους και συνειδητούς, ενώ η πλειονότητά μας, το 99,99% είμαστε κοιμισμένοι σε εγρήγορση.

Να γιατί δεν ακούμε την αλήθεια όταν δεν μας συμφέρει. Να γιατί ξεχάσαμε τις πραγματικές αξίες της ζωής. να γιατί ξεχυλίσαμε από κακία και πλέον δεν μαζευόμαστε. Και όλα αυτά πού μας οδηγούν; Σ' έναν δρόμο χωρίς επιστροφή που οδηγεί αποδεδειγμένα στην καταστροφή μας. 

θα καταστραφούμε κι εμείς αλλά "θα φταίνε οι ΑΛΛΟΙ". 

Και μόνο σαν σκέψη υποτιμάμε την νοημοσύνη μας. 

Ας αυτοπαρατηρηθούμε κι ας προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε το τί γίνεται μέσα μας, ποιός μας κυβερνά, κι αν λειτουργούμε σαν μαριονέτες. 

Έχουμε περιθώριο να ξυπνήσουμε και να αντιδράσουμε. Πάντα υπάρχει χρόνος όταν υπάρχει ΘΕΛΗΣΗ. Διαφορετικά, ας αφεθούμε στον "ύπνο μας" και ας ακολουθούμε την μίζερη ζωή μας.

Ο καθένας μας όπως στρώνει, κοιμάται.

Η εποχή του Υδροχόου και τα προβλήματά της

Η εποχή του Υδροχόου και τα προβλήματα της

Μία φράση η οποία στις μέρες μας ακούγεται πάρα πολύ και σε διάφορους κύκλους, είτε επιστημονικούς - ψυχολογικούς, είτε αστρολογικούς- αποκρυφιστικούς.

Όταν ακούγεται αυτή η έκφραση, αμέσως στο νου μας σχηματίζεται η αίσθηση κάποιας χρονικής περιόδου.

Μα, ποία ακριβώς είναι αυτή, ποίος την όρισε, γιατί δόθηκε αυτή η ονομασία, είναι πράγματα τα οποία συνήθως δεν τα γνωρίζουμε. Γι' αυτό, ας προσπαθήσουμε να δούμε τι ακριβώς σημαίνει Εποχή του Υδροχόου από κάθε άποψη και ας αρχίσουμε από την καθαρά επιστημονική- αστρονομική έννοια.

Λόγω της κλίσης του άξονα της Γης και της κίνησής της έχουμε μία μετάπτωση των Ισημεριών. Δηλαδή, στις 21 Μαρτίου οι αστρονόμοι δεν βλέπουν τον ήλιο να μπαίνει στον Κριό αλλά τον βλέπουν στον σχηματισμό του Υδροχόου. Κάθε 2.164 χρόνια μεταφερόμαστε κι ένα ζώδιο πριν.

Η εποχή μας έχει κάποια χαρακτηριστικά που δεν αμφισβητούνται. Κατ’ αρχήν την 4^η Φεβρουαρίου 1962 μπήκαμε στην εποχή του Υδροχόου και η οποία εποχή θα πάει μέχρι το 4.126 μ.Χ. Εκείνη την ημέρα, στο μεσουράνημα (4/2/1962) είχαν συγκεντρωθεί οι 7 κύριοι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος στο ζώδιο του Υδροχόου. Στο “συμβούλιο” αυτό δεν συμμετείχαν οι 3 νεοανακαλυφθέντες (Ουρανός, Ποσειδών, Πλούτων).

Από τότε, άρχισαν επαναστάσεις, επαναστάσεις κίτρινες, κόκκινες, πράσινες και γενικά ο κόσμος άρχισε να αλλάζει νοοτροπία.

Επίσης η επανάσταση έφτασε και στην αναξιοπιστία των κυβερνώντων γενικά και στην αυστηρή κριτική των όσων αυτοί κάνουν.

Οι καιρικές συνθήκες διαφοροποιήθηκαν, και στις ημέρες μας είναι τόσο απρόβλεπτες που κάποιες φορές τρομάζουν και κάποιες κάνουν τους μετεωρολόγους να φαίνονται ανίδεοι.

Οι άνθρωποι χάσαμε τις ηθικές αξίες μας, ξεχάσαμε την ανθρωπιά μας και μας κυριάρχησε το χρήμα που φτάσαμε να το θεωρούμε «ανώτερη δύναμη».

Είναι όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά της εποχής του Υδροχόου;;

Όχι, είναι και χαρακτηριστικά και μάλιστα πολύ έντονα τους τέλους της εποχής των Ιχθύων. Διότι όπως λέει κι ο λαός “η πιο σκοτεινή στιγμή του 24ώρου είναι λίγο πριν ξημερώσει. Η πιο σκοτεινή, η πιο κακή στιγμή, της κάθε εποχής είναι όταν τελειώνει η μία και αρχίζει η άλλη. Εκεί βρισκόμαστε τώρα.

Και μέσα σ’ όλα αυτά έρχονται τα ερωτήματα και οι αμφισβητήσεις.

Που είναι ο Θεός αγάπης και γιατί τα επιτρέπει όλα αυτά;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Θεός είναι και Δίκαιος και δεν αφήνει να συνεχίζουμε επ’ αόριστον την παράβαση των Νόμων του.

Μας έδωσε την Νοημοσύνη και την Ελεύθερη Βούληση και μας επιτρέπει την κάθε στιγμή να επιλέγουμε ανάλογα. Ανάλογα όμως με ΤΙ;;

Ανάλογα με τα ΘΕΛΩ μας ή ανάλογα με την καθοδήγηση της συνείδησής μας; Την ακούμε άραγε ποτέ αυτήν.

Διαπιστώνουμε καθημερινά ότι η ανθρωπότητα οδηγείται από το κακό στο χειρότερο. Ελπίζουμε να την αλλάξει ποιός, πώς και γιατί;

Ανά διαστήματα ο Δημιουργός ή όπως τον ονομάζει ο καθένας μας, μας στέλνει αγγελιοφόρο να μας θυμίσει τον σκοπό της ύπαρξής μας και να μας δείξει τον δρόμο. Κι εμείς, “καλά περνάμε βρε αδελφέ, άστα αυτά γι’ αργότερα”.

Κάθε συμβάν στη ζωή μας έχει μια αιτία και η αιτία φέρνει το αποτέλεσμα. Τίποτε δεν γίνεται επειδή «έτυχε».

Στην Αγία Γραφή για παράδειγμα, το πρώτο βιβλίο, η Γένεσις, μας μιλά για την δημιουργία του κόσμου. Τα άλλα τρία – Λευιτικό, Αριθμοί, Δευτερονόμιο – αναφέρονται στους Νόμους που πρέπει να εφαρμόζουμε για να υπάρχει αρμονία στον πλανήτη και στο ηλιακό μας σύστημα. Και στο πέμπτο, την Έξοδο, αναφέρεται ο τρόπος για να επιστρέψουμε στην Πηγή από την οποία ξεκινήσαμε.

Δεν μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι αν δεν μάθουμε να βλέπουμε την ζωή μέσα από την πραγματικότητα της. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε από στιγμή σε στιγμή έχοντας ισχυρή θέληση και πειθαρχία.

Έχουμε ανάγκη να συντηρήσουμε το σώμα μας αλλά και την ψυχή μας.

Το σώμα μας έχει ανάγκη από σωστή τροφή, από ισχυρή τροφή, από αποτοξινωτική τροφή (*).

Η Ψυχή μας έχει ανάγκη από εξάλειψη όλων αυτών των ψυχικών προβλημάτων που μας αναστατώνουν, που μας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα, που παίρνουν εξωτερικά φαινόμενα και τα κάνουν ατομικά προβλήματα, ατομικά και σωματικά προβλήματα.

Ένα σημείο που χρειάζεται προσοχή είναι «το αν ζούμε σε αρμονία με τους κοσμικούς νόμους.

Κοινωνία, συστήματα, έχουν διαλυθεί, το ίδιο και η οικογένεια. Γιατί;

Πρέπει να βρούμε λύσεις, αλλά δεν μπορούμε να τις περιμένουμε από τους άλλους, ούτε προσπαθώντας να βελτιώσουμε την ζωή των άλλων. Αλλάζουμε τον εαυτό μας και έτσι συμβάλλουμε στην βελτίωση και των επόμενων γενεών.

Ο Υδροχόος είναι ζώδιο του αέρα. Η πρώτη επίδραση είναι ότι επιστήμη και τεχνική προσανατολίζονται στην κυριαρχία του αέρα και του διαστήματος, των τηλεπικοινωνιών, τηλεόρασης, αεροπλάνων, πυραύλων.

Αλλαγές ήδη έχουμε πάρα πολλές, από την 4^η Φεβρουαρίου 1962. Η επίδραση του Κρόνου και του Ουρανού που έχουν το σπίτι τους στον Υδροχόο είναι: του Κρόνου που υποβάλει σε δοκιμασίες, παρακωλύει, παραλύει και του Ουρανού που δημιουργεί συγκρούσεις, ατυχήματα, εκρήξεις και ό,τι είναι απότομο και βίαιο. Όλα τα είδη εκρήξεων είναι κάτω από την πλανητική επιρροή του Ουρανού: εκρήξεις φυσικές (βόμβες υδρογόνου, ατομικές) και εκρήξεις ψυχικές (όλα τα απελευθερωτικά κινήματα). Φέρνει μεγάλες ρήξεις.

Τώρα λοιπόν όλος ο κόσμος υποχρεώνεται να αποφασίσει να εργαστεί ή όχι στην ιδέα της αδελφότητας. Τώρα άνοιξε μία νέα εποχή, η εποχή της αληθινής γνώσης.

Θα μεταμορφωθεί ξαφνικά η ανθρωπότητα; Όχι, οι δυνατότητες αλλάζουν. Θα έρθουν κύματα βοήθειας αλλά μόνο γι’ αυτούς που θέλουν να μεταμορφωθούν. Δεν θα μας επιβάλουν την σοφία.

Το ξεκίνημα της νέας εποχής χαράσσει νέες πορείες στο Πνευματικό μας ταξίδι και επίσης ανακοινώνει τη δύση μιας φυλής που έζησε περιμένοντας καλύτερους καιρούς, χωρίς να κατανοεί, ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει καλύτερο αν δεν αλλάξουμε συμπεριφορά.

Η Άρεια φυλή οδηγείται στο τέλος της, όπως έγινε και με την Ατλάντια και αυτήν της Λεμουρίας. Καταστράφηκαν διότι το κακό, το αρνητικό, ξεπέρασε κάποια όρια. Το ίδιο και η δική μας φυλή. Ξεπέρασε σε κακία, μίσος, αρνητικότητα κάθε προηγούμενη. Και επειδή οι συμπαντικοί Νόμοι δεν αλλάζουν, θα έχουμε σαν εξέλιξη “μία από τα ίδια”.

Μέχρι τότε όμως θα αυξάνουν οι ψυχολογικές πιέσεις, οι κοινωνικές, οι οικογενειακές, τα νοσήματα, κλπ. Ήδη η αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου ανεβαίνει γεωμετρικά παρά το ότι η ιατρική επιστήμη προχωρά. Τα ψυχολογικά προβλήματα γίνονται όλο και πιο αδιέξοδα.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα δημιουργούν ανικανότητα να αμυνθούμε στους ψυχικούς εχθρούς του εαυτού μας.

Όταν ο άνθρωπος καταβυθίζεται στους διανοητικούς συλλογισμούς του και σε συναισθηματικές αμφιταλαντεύσεις, εικασίες, υποθέσεις και τα άραγε, τότε πέφτει ασυναίσθητα θύμα ασθενειών βιολογικά ανύπαρκτων.

Κανονικά, το σώμα αντιτίθεται στην εργασία την οποία πραγματοποιούμε, εκπληρώνοντας το ρόλο του διαβόλου.

Το μοναδικό φάρμακο που θεραπεύει το άγχος και τις νευρικές διαταραχές είναι η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ.

Νωρίς το βράδυ (στις 9) ύπνο και το ξύπνημα να είναι φυσικό, χωρίς ξυπνητήρι.

Διατροφή ισορροπημένη.

Εκτόνωση θετικών ιόντων (γείωση)

Περίπατοι με βαθιές αναπνοές, αναπνοές που συγκρατούν τον αέρα. Να καθόμαστε κοντά σε μεγάλες υπαίθριες φωτιές, λαμβάνοντας αρνητικό ιονισμό, να κολυμπάμε στις θάλασσες, στα ποτάμια, ξυπόλυτοι στην φύση, να θαβόμαστε στην άμμο

Πίσω από την ασθένεια κρύβεται μια θεραπεία της ψυχής, ένα μάθημα.

Είναι αναγκαίο να ζούμε σε ειρήνη με τον εαυτό μας.

Την σήμερον ημέρα είναι λυπηρό να βλέπουμε ότι οι άνθρωποι θέλουν να έχουν συσσωρευμένες δογματικές γνώσεις για να μπορούν να υπερέχουν στην κοινωνία η οποία απαιτεί το αυτό.

Πολλοί έχουν απορρίψει την βιωματική γνώση, μη έχοντας πλέον ενδιαφέρον για έρευνα.

Η αυτογνωσία είναι το μοναδικό εργαλείο μέσω του οποίου μπορούμε να χρησιμοποιούμε για να απαλλαγούμε από μια διαστροφή που καταστρέφει την ύπαρξή μας.

Στις 4/2/1962 άρχισε μια νέα εποχή.

Η τρομερή ώρα έχει φθάσει και δεν μπορούμε να παραμείνουμε αδιάφοροι.

Ο Υδροχόος φέρνει φοβερούς κατακλυσμούς.

Η Αποκάλυψη διαιρείται σε τρία μέρη: 1ο Ο Γιος του Ανθρώπου, (διδάσκει το μονοπάτι της κόψης του ξυραφιού), 2ο το Σφραγισμένο Βιβλίο, (διαπραγματεύεται τους χρόνους του τέλους) και το 3ο η Νέα Ιερουσαλήμ (μας πληροφορεί για την μελλοντική ζωή).

Αποκ. 3/14-16 “οι χλιαροί και οι ψυχροί θα ξεραστούν από το στόμα μου”.

Αποκ.6. 14 οι αλλαγές για την 6η φυλή.

Αποκ 16. 12 6ος άγγελος Ζαχαριήλ έριξε την φιάλη του στον Ευφράτη

Αποκ 21. 1+ αναφέρεται στην 6η φυλή

Με θεωρίες δεν γεννιέται κανένας

(*)Υπερτροφές: βασιλικός πολτός, μέλι, γύρη, ανανάς, κρεμμύδι, σκόρδο, λεμόνι, σπαράγγια, μπρόκολα, μήλα, πράσινα χόρτα, κάστανα, φουντούκια, καρύδια, αμύγδαλα, φιστίκια, ελαιόλαδο, μπακαλιάρος, σολομός, αντζούγιες, σκουμπρί, σαρδέλες, ρόδια, παντζάρια, μύρτιλα, φραγκοστάφυλα, αγκινάρες, σπαράγγια, κυδώνια, αβοκάντο, χουρμάδες, πικρά χόρτα, γλυκοπατάτα, σπανάκια, σέσκουλα, σπιρουλίνα, φυσικό κακάο, καρύδα, σταφύλια, κάρδαμο, βασιλικός, μαϊντανός, πιπερόριζα, φακές, μαύρα φασόλια, μαύρο ρύζι, θαλασσινά φύκια, κάσιους, κανέλα, σύκα, άγρια μανιτάρια, σόγια (μη γενετικά τροποποιημένη), κουκουνάρι, λιναρόσπορος, σουσάμι, φραγκόσυκα, γονιμοποιημένα χωριάτικα αυγά, γιαούρτι, φυσική μαγιά και ότι έχει προέλθει από ζύμωση.

Λουτροθεραπεία, άμμος, πρανικές ασκήσεις, ηλιοθεραπεία, προσευχή, Θεία λειτουργία, διαλογισμός, το να μάθουμε να συγχωρούμε, να παρηγορούμε τον θλιμμένο.

Αισιόδοξο μήνυμα

Αισιόδοξο μήνυμα

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Μέρες τώρα προσπαθώ να βρω ένα αισιόδοξο θέμα μέσα σ’ αυτό τον ορυμαγδό των απαισιόδοξων ειδήσεων που μας βομβαρδίζουν.

Τι θα μπορούσε να είναι αισιόδοξο ως μήνυμα; Ποιος θα μπορούσε να μας το δώσει;

Εκατό στις εκατό ειδήσεις είναι από αρνητικές έως φοβικές. Δεν υπάρχει κανείς που να αισθάνεται διαφορετικά αυτήν την περίοδο; Είτε αφορούν το ελληνικό κράτος είτε αφορούν την γύρω περιοχή μας, η μία είδηση είναι σκληρότερη από την άλλη.

Κι όμως ψάχνοντας, τελικά τα κατάφερα. Συνάντησα δύο αισιόδοξους ανθρώπους.

Ο πρώτος αισιόδοξος σε όλες του τις κουβέντες με εντυπωσίασε με την σκέψη του όσων αφορά τις τράπεζες και τα κόκκινα δάνεια. Διαβάστε τι μου είπε: «Γιατί οι τράπεζες πουλάνε τα κόκκινα δάνεια σε εισπρακτικές εταιρίες στο 10% της αξίας τους και δεν κάνουν την ίδια προσφορά έστω και στο 20% της αξίας, στους κατόχους των δανείων;».

Το σκέφτομαι, το ξανασκέφτομαι, το στριφογυρίζω στο νου μου και λέω, γιατί κανένας τραπεζίτης δεν το σκέφθηκε αυτό ή κανένας από τους κυβερνώντες δεν το έβαλε έστω σαν πρόταση; Γιατί δεν κάνουν το καλό στους δανειολήπτες που δεν μπορούν να πληρώσουν και ωφελούν εταιρίες εισπρακτικές; Γιατί δεν σκεφτόμαστε τον συνάνθρωπο μας;

Δεν επιθυμώ να το σχολιάσω περισσότερο διότι θα ξεφύγω στην απαισιοδοξία και ίσως στην προκατάληψη. Θα μείνω μόνο στην πρόταση του αισιόδοξου φίλου, η οποία από μόνη της δείχνει έναν άνθρωπο που σκέφτεται τον διπλανό του, προβληματίζεται με τα προβλήματα του γείτονά του, πονά με τον πονεμένο και ψάχνει λύσεις. Και δεν είναι ότι ψάχνει έτσι αόριστα, βρίσκει λύσεις οι οποίες έχουν βάση, έχουν ουσία, προσφέρουν λύση και για τις τράπεζες που θα εισπράξουν τα διπλάσια με τον τρόπο αυτό, και ταυτόχρονα προσφέρει ανακούφιση και σε χιλιάδες συμπολίτες μας.

Τι πιο αισιόδοξο μήνυμα θα μπορούσα να βρω και μάλιστα τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές αγάπης και αδελφοσύνης.

Μια κίνηση που δίνει ανάσα και αισιοδοξία για το μέλλον σε όλη τη χώρα και ίσως και παραέξω. Αν ακούει κανείς από τους τραπεζίτες ή τους κυβερνώντες ας μας απαντήσει: γιατί δεν το προτείνει να εφαρμοστεί άμεσα;

Είναι μήνυμα αισιοδοξίας που μπορεί να γίνει πρόταση και μετά πράξη αισιοδοξίας. Αν δεν γίνει κάτι, σημαίνει ότι δεν επιθυμεί κανένας αισιοδοξία στον λαό αλλά τον θέλει απαισιόδοξο και υποταγμένο δούλο.

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ. Ποιος μας στηρίζει εδώ, σ’ αυτό το πλάνο της Γης; Μας αποζημιώνει άραγε η ζωή για ότι κάνουμε;

Ας φανταστούμε την πνευματική μας διαδρομή σαν έναν επικίνδυνο δρόμο στον οποίον κάποιος οδηγεί πηγαίνοντας από μια πόλη σε μιαν άλλη . Αυτόν τον οδηγό τον περιμένει ένας δρόμος άγνωστος και μυστηριώδης, με γκρεμούς και εμπόδια, κουραστικές ανηφόρες όπου δεν πρέπει να σταματήσει ούτε για μια σύντομη ανάπαυση, φοβερές κατηφόρες όπου μια απροσεξία θα μπορούσε να του στοιχίσει την ζωή.

Μας προειδοποιούν, κάποια σημάδια, για τον τρόπο που πρέπει να περπατάμε ώστε να μην συγκρουστούμε με άλλους οδοιπόρους. Πώς να ακολουθούμε τον δρόμο μας αφυπνισμένοι. Πώς ν’ αφήνουμε χώρο σ’ αυτούς που είναι πιο κουρασμένοι από εμάς και να κρατάμε προσεκτικά απόσταση απ’ αυτούς που έρχονται από το αντίθετο μονοπάτι.

Εμείς τι κάνουμε;

Εδώ έρχεται ο δεύτερος αισιόδοξος φίλος να μας θυμίσει ότι αισιόδοξος είναι και αυτός που ασχολείται με το «γνώθι σαυτόν», με την γνώση του εαυτού του σε βάθος, με την αυτοπραγμάτωσή του. Με βεβαίωσε ότι ο ίδιος είναι αισιόδοξος μόνιμα και το οφείλει σ’ αυτή του την προσπάθεια.

Λέτε να πήραμε μερικές ανάσες αισιοδοξίας για να αντιμετωπίσουμε τις μέρες που έρχονται καλύτερα;

Μακάρι.

Ποιος θα μας αλλάξει;;

Ποιος θα μας αλλάξει;

Γράφει ο Δημήτρης Φιλιππίδης

Καθημερινή μας ευχή κι επιθυμία είναι να αλλάξει η κοινωνία μας, ν’ αλλάξει ο κόσμος γύρω μας, ν’ αλλάξουν όλοι και όλα. Επιθυμία και ευχή, η οποία όμως αντί να υλοποιείται έστω και στο ελάχιστο, διαπιστώνουμε ότι οι καταστάσεις, οι σχέσεις, συνεχώς και καθημερινά χειροτερεύουν.

Γιατί, ενώ υπάρχει η επιθυμία σε πολλούς, δεν πραγματοποιείται η σκέψη, η ευχή, ο πόθος; Τι την εμποδίζει ή τι δεν κάνουμε σωστά; Που είναι το λάθος;

Ξεκινώντας ας δούμε κατ’ αρχήν που βρίσκεται το πρόβλημα. Είναι κάπου έξω στην κοινωνία και περιφέρεται; Μήπως είναι μέσα μας και δεν θέλουμε να το δούμε;

Βλέπουμε την κακία γύρω μας. Διαπιστώνουμε συνεχώς την τάση του εγωισμού παντού στο περιβάλλον μας. Ο ανταγωνισμός που φτάνει μέχρι το «ο θάνατός σου η ζωή μου», και λέγοντας θάνατος δεν είναι αναγκαίο να φθάνουμε στον φυσικό θάνατο, αλλά αυτός να είναι επαγγελματικός, εμπορικός, οικονομικός, ανταγωνισμός στο φαίνεσται, ιδεολογική ή προσωπική βαράθρωση.

Η κακία όμως αυτή από κάπου πηγάζει; Εμείς την βλέπουμε να υπάρχει σχεδόν σε όλους γύρω μας. Γιατί; Μα διότι μας έμαθαν να είμαστε ανταγωνιστικοί και να βλέπουμε μόνο από την μύτη μας κι έξω.

Μέσα μας μπορούμε να δούμε, κι αν μπορούμε θέλουμε; Μήπως δεν θέλουμε να διαπιστώσουμε το τι υπάρχει μέσα μας; Ο εγωισμός, ο αρνητικός ανταγωνισμός, η κακία, φωλιάζουν μέσα στον καθέναν μας, σε άλλους περισσότερο και σε άλλους σε μικρότερο βαθμό. Δεν έχουμε καμία επιθυμία να δούμε τα «στραβά» του εαυτού μας και φυσικά δεν θέλουμε να τον κατηγορήσουμε και πολύ περισσότερο να κάνουμε κάτι για να τον διορθώσουμε.

Η Ορθοδοξία μάς λέει σωστά ότι για να γίνουμε καλύτεροι πρέπει να προσευχόμαστε, να ακολουθούμε την νηστεία που είναι μέτρο για τον ψυχικό μας κόσμο κι όχι δέσμευση μόνο για το σώμα μας, να εξομολογούμαστε, κτλ.

Το σίγουρο είναι ότι με την χρήση του νου μας δεν μπορούμε να πετύχουμε καμία απολύτως βελτίωση στον εαυτό μας, ακόμη κι αν βεβαιωθούμε ότι έχουμε ελαττώματα που δημιουργούν προβλήματα, και στον εαυτό μας και στους άλλους. Ο νους είναι εργαλείο και αναγνωρίζει μόνο τον χρήστη του και τίποτε άλλο, όπως ο υπολογιστής βοηθά τον χρήστη του μέχρι εκεί όμως που έχει αποθηκευμένες πληροφορίες. Παραπέρα δεν μπορεί να κάνει τίποτε.

Το ίδιο και ο νους. Λέμε, δεν θα θυμώσω ξανά. Και λίγα λεπτά αργότερα επειδή κάποιος μας έκανε μια σφήνα στον δρόμο, ο θυμός εμφανίζεται πάλι και βράζουμε. Γιατί αθετήσαμε την υπόσχεση που δώσαμε στον εαυτό μας λίγα λεπτά πριν;

Ποιος λοιπόν κάνει κουμάντο μέσα μας;

Δεν είμαστε συνειδητοί για να έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας.

Κι επειδή ο νους πολλών θα το αμφισβητήσει, προσπαθώντας να τους πείσει ότι είναι συνειδητοί, ας κάνουν ένα τέστ. Ας βάλουν ένα στόχο που να περιλαμβάνει τον εαυτό τους (πχ να νιώθουν το δεξί τους χέρι για 50-100 μέτρα) θα διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν να το καταφέρουν. Κάτι θα τους παρασύρει εκτός του στόχου τους. Δεν έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας, κι ας πιστεύουμε για το αντίθετο.

Χρειαζόμαστε το «Γνώθι σαυτόν» για να αποκτήσουμε τον έλεγχο. Μόνο τότε θα μπορούμε να δηλώνουμε κάτι και να το πραγματοποιούμε. Μόνο τότε θα λέμε κάτι και θα το εννοούμε και την επόμενη στιγμή. Μόνο τότε θα είμαστε κυριολεκτικά ο εαυτός μας και θα έχουμε μόνιμη επικοινωνία με το «πνεύμα» μας.

Μόνο τότε θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, τον περίγυρό μας, την κοινωνία ολόκληρη.

Ο δρόμος κι η ζωή

Ο δρόμος κι η ζωή

Στον κόσμο των σχέσεων μας μπορούμε να δούμε ότι έχουμε σχέση με το σώμα μας, το περιβάλλον και τους γύρω μας και τον εαυτό μας. Στη σχέση μας με το περιβάλλον διαπιστώνουμε, ότι ο πόλεμος είναι ανισορροπία, είναι αρρώστια. Αν υπήρχε συνείδηση και κατανόηση δεν θα υπήρχαν οι πόλεμοι.

Ο Γκάντι για παράδειγμα πέτυχε τον στόχο του χωρίς πόλεμο.

Έχουμε πολλές λανθασμένες πληροφορίες για το τι είναι ο αληθινός δρόμος. Δεχόμαστε πολλές ως αλήθεια αλλά δεν τις έχουμε «δοκιμάσει».

Ποιος είναι ο αληθινός δρόμος; Αυτό είναι το θέμα μας σήμερα.

Έχετε ποτέ σταματήσει για να σκεφθείτε: γιατί είστε εδώ, σ’ αυτό το πλάνο της γης; Θα μπορούσε να είναι η ΖΩΗ;

Ποια αποζημίωση σας δίνει η ζωή; Ποια είναι η σχέση ανάμεσα σε σας και στην ΖΩΗ; Κι αφού όλοι λέμε ότι η ζωή είναι θαυμάσια γιατί την σκοτώνουμε;

Στο πεδίο της πρακτικής ζωής διαπιστώνουμε αντιθέσεις που ξαφνιάζουν. Άνθρωποι πλούσιοι, με σπίτια, ανέσεις, φίλους, υποφέρουν πολύ. Εργάτες, μικρομεσαίοι, πολλές φορές ζουν ευτυχισμένοι. Δουλεύουν, κουράζονται κυρίως σωματικά, αλλά μπορούν κι απολαμβάνουν το καφεδάκι τους, την παρέα τους, την ηρεμία τους.

Κάτι άλλο που εύκολα παρατηρούμε στις ημέρες μας είναι ότι πλούσιοι μοιάζουν με γύπες, που χρειάζονται στρατό να τους προστατεύει. Άνθρωποι των κυβερνήσεων που ποτέ δεν είναι ελεύθεροι και περιτριγυρίζονται από οπλισμένους για να νοιώθουν ασφάλεια.

Ας μελετήσουμε αυτή την κατάσταση. Χρειάζεται να ξέρουμε:

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ. Φυσικά ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφραστεί όπως θέλει.

Όταν οι άνθρωποι διηγούνται τη ζωή τους, αναφέρονται σε γεγονότα, ονόματα, ημερομηνίες και φυσικά αισθάνονται ικανοποίηση με τις διηγήσεις τους. ΟΛΑ αυτά όμως είναι η εξωτερική πλευρά της ταινίας. Απουσιάζει η εσωτερική όψη.

Είναι απόλυτη ανάγκη να γνωρίζουμε ότι σε κάθε συμβάν αναλογούν μία ή περισσότερες ψυχικές καταστάσεις. Οι ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ είναι εσωτερικές και τα ΣΥΜΒΑΝΤΑ εξωτερικά.

Σαν εσωτερικές καταστάσεις εννοούνται οι καλές ή άσχημες διαθέσεις, η συμπόνια, η ευτυχία, η ευχαρίστηση, κλπ. Αυτές μπορούν να αντιστοιχούν σε εξωτερικά γεγονότα ή να προέρχονται απ’ αυτά ή να μην έχουν καμία σχέση μ’ αυτά.

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΝΤΑ είναι διαφορετικά πράγματα. Π.χ. περιμένουμε την στιγμή του γάμου να νοιώσουμε κάποια πράγματα και δεν τα αισθανόμαστε ποτέ. Γάμος είναι το συμβάν, το τι νοιώθουμε είναι η κατάσταση.

Δυστυχώς οι άνθρωποι όταν αναπολούν τη ζωή τους, σκέφτονται ότι αυτή αποτελείται αποκλειστικά από εξωτερικά συμβάντα. Νομίζουν οι άνθρωποι ότι αν αυτό ή εκείνο το γεγονός δεν είχε συμβεί, η ζωή τους θα ήταν αυτή καλύτερη. Ή άλλες φορές υποθέτουν ότι η τύχη τους χαμογέλασε κι ότι έχασαν την ευκαιρία να ευτυχήσουν. Πόσο πραγματικό είναι όλο αυτό;

Κατ’ αρχήν να τονίσουμε ότι φυτοζωώ δεν σημαίνει «ζω». Η ικανότητα να ζει κανείς συνειδητά εξαρτάται αποκλειστικά από την ποιότητα των εσωτερικών καταστάσεων του.

Ο κόσμος δεν ξέρει να ζει συνειδητά: κλαίει όταν πρέπει να γελάσει και γελά όταν πρέπει να κλάψει. Ξέρουμε ότι δεν υπάρχει κηδεία χωρίς γέλιο και γάμος δίχως κλάμα.

Κάθε μέρα βλέπουμε ανθρώπους που όχι μόνο είναι δυστυχείς αλλά το χειρότερο, κάνουν πικρή τη ζωή και των άλλων. Τέτοιοι άνθρωποι φυσικά δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν, ακόμη κι αν ζούσαν μόνιμα μέσα σε γιορτές. Την ψυχική αρρώστια την φέρνουν μέσα τους.

Ο καθένας μπορεί να έχει μια πλούσια διανοητική καλλιέργεια, όμως πολύ λίγοι είναι εκείνοι που έχουν μάθει να ζουν σωστά.

Απαιτείται ξύπνια συνείδηση για να μπορούμε να ακολουθήσουμε σωστά τον δρόμο την κάθε στιγμή. Και ξύπνια συνείδηση δημιουργείται όταν ζούμε στο ΤΩΡΑ.

Η εσωτερική ζωή είναι ο μαγνήτης που τραβά τα εξωτερικά συμβάντα.

Όλοι θέλουμε να αλλάξουμε την ζωή μας αλλά δεν δουλεύουμε πάνω στον εαυτό μας. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τα δυσάρεστα περιστατικά της ζωής με κατάλληλη εσωτερική στάση.

Υπάρχουν 17.000 Σχολές που λένε ότι κατέχουν την αλήθεια. Δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτή η σχολή είναι καλύτερη κι η άλλη χειρότερη.

Έρχεται όμως ένα άλλο ερώτημα: Πώς μπορούμε να ξέρουμε ότι ο δρόμος αυτός είναι αληθινός;

Όταν ένα σχολείο σε φέρνει στο τέλος του δρόμου είναι καλό.

Ο δρόμος είναι ένα εσωτερικό ταξίδι για να βρούμε την αλήθεια.

Πρέπει να εξερευνήσουμε το κάθε τι. Κι ας μην σκεφθούμε ότι είναι αδύνατον. Είναι αδύνατο, μόνο όσα δεν προσπαθούμε.

Τι είναι ο εσωτερικός δρόμος;

Να θυμηθούμε τα λόγια του Ιησού: Εγώ είμαι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή. Όλα είναι μέσα μας.

Την ζωή της οριζόντιας γραμμής την ταλαιπωρεί ο χρόνος. Η κάθετος δεν έχει καμμία σχέση με τον χρόνο. Η στιγμή είναι για το ΕΙΝΑΙ κι ο χρόνος για τα ΕΓΩ. Όταν ζούμε στο χρόνο ζούμε με τον διάβολο, με τα εγώ, ενώ όταν ζούμε στο Τώρα επιτρέπουμε στο Είναι, στην ψυχή, στη συνείδηση, να εκφραστεί.

Το πρώτο κλειδί λοιπόν που μας βοηθά είναι:

1.να ζούμε στη στιγμή. Το να σκεφτόμαστε τι θα πούμε σε κάποιον που θα τον συναντήσουμε αύριο είναι λάθος, διότι τίποτε από όσα σκεφτόμαστε ίσως δεν επαληθευθούν

2.Να αναρωτιόμαστε: πώς ζούμε; Να συνδέουμε γεγονότα με καταστάσεις. Όπως και στον γάμο, το ζευγάρι περιμένει να ζήσει: χαρά, ευτυχία, κλπ κι επειδή κάτι ίσως δεν πήγε καλά (μια βροχή), αγχώθηκε, έχασε κάθε τι από όσα υπολόγιζε. Σε κάθε στιγμή της ζωής να κάνουμε το σωστό, με κατανόηση.

3.Να μην κάνουμε περισσότερα απ’ όσα μπορούμε.

Το τι κάνω στη ζωή μου είναι αυτό που μου δίνει ελευθερία, αρμονία, κατανόηση, διότι προγραμματίζω τις ενέργειές μου. Αν είμαι καλά, μπορώ να βοηθήσω και τους άλλους, διαφορετικά δεν μπορώ. Λοιπόν ζω με σωστό τρόπο;

Όλα είναι χρήσιμα, αλλά στο βαθμό τους.

Η συνείδηση σε κάθε στιγμή ξέρει τι να κάνει και κάνει το σωστό.

Το επίπεδο του ΕΙΝΑΙ δεν είναι κοινωνικό, οικονομικό ή νους γεμάτος πληροφορίες. Είναι ΑΞΙΕΣ

Δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τα ΕΓΩ των άλλων παρά μόνο τα δικά σου.

Μια οποιαδήποτε μέρα της ζωής μας είναι στην πραγματικότητα μια μικρογραφία του συνόλου της ζωής. Γι’ αυτό: αν ένας άνθρωπος δεν δουλεύει πάνω στον εαυτό του σήμερα δεν θ’ αλλάξει ποτέ. Όταν δηλαδή το αναβάλλουμε για αύριο, το αύριο δεν έρχεται ποτέ. (πίνακας «βερεσέ αύριο»)

Ας ξεπεράσουμε λοιπόν την αρρώστια του αύριο κι ας αποφασίσουμε να κάνουμε για τον εαυτό μας κάτι ΤΩΡΑ.

Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε κάτι που δεν το παρατηρήσαμε. Να δούμε την καθημερινή μας υποτροπή, την επανάληψη ακόμα και λέξεων, συμβάντων. Αυτή η μελέτη θα μας οδηγήσει στην ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ.

Όσο ανεβαίνει κανείς στον κάθετο δρόμο η ζωή γίνεται πιο ελαφριά, λιγότερα ΕΓΩ.

Πάντα διηγούμαστε τα εξωτερικά πράγματα σαν την ζωή μας. Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε όλα τα εξωτερικά συμβάντα, … αφεντικό, γείτονες, αμάξι. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελέγχουμε την εσωτερική μας κατάσταση με ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ. Π.χ. διαπιστώνω υπερηφάνεια. Την σβήνω. Γίνομαι έτσι δυνατότερος, όχι πιο αδύνατος.

Η εσωτερική δουλειά είναι να μάθουμε να ζούμε. Πρέπει να είμαστε παρατηρητές της Ζωής κι όχι ηθοποιοί.

Η πράξη είναι αυτή που θα μας δώσει αυτό που χρειαζόμαστε κι όχι η διανοητική διαφωνία. Το Είναι μας θα μας πει τι να κάνουμε για την συνέχεια, κι όχι ο νους, ο οποίος είναι εργαλείο που έχει πολλούς χρήστες.

Δημήτρης Φιλιππίδης